این بخش از قانون توضیح می‌دهد که چه مواردی باید در یک نوع خاص از ارزیابی مالی گنجانده شود. اولاً، بیان می‌کند که سود باید به هر پرداخت معوقه با نرخی حداکثر 7 درصد در سال اضافه شود. ثانیاً، 10 درصد اضافی بر روی کل مبلغ برای پوشش قصورهای احتمالی در پرداخت الزامی است.

تا ۱۵ اوت هر سال، مدیران باید یک بیانیه کتبی به حسابرس شهرستان و هیئت نظارت ارائه دهند. این بیانیه مبالغ هرگونه پرداخت‌های آتی سررسید شده برای عوارض منطقه بهبود را برای هر ملک در منطقه برای سال مالی آتی فهرست می‌کند.

این قانون به مدیران یک منطقه بهبود اجازه می‌دهد تا ارزیابی‌های مربوط به یک قطعه ملک را، هنگامی که آن ملک تغییر یافته یا به قطعات مختلف تقسیم شده است، تنظیم یا «مجدداً تخصیص» دهند. آنها می‌توانند این کار را به ابتکار خود یا در صورت درخواست مالک ملک انجام دهند. هنگامی که آنها تصمیم گرفتند چگونه ارزیابی‌ها را تنظیم کنند، باید آن را به همان شیوه‌ای که ارزیابی اولیه را ثبت می‌کردند، مستند کنند.

این قانون توضیح می‌دهد که اگر هزینه واقعی بهبودها بسیار کمتر از تخمین زده شده باشد، ارزیابی (هزینه‌ای که برای آن بهبودها بر ملک اعمال می‌شود) می‌تواند به نسبت برای هر قطعه زمین کاهش یابد. این محاسبه جدید بر اساس هزینه‌های واقعی باید دقیقاً مانند ارزیابی اولیه ثبت شود.

علاوه بر این، اگر یک منطقه صاحب ملکی باشد و برای آن هزینه‌ای ارزیابی شده باشد، باید اقساط مربوطه را تا زمانی که ملک هنوز در مالکیت آن است، پرداخت کند. اما اگر ملک به یک مالک خصوصی فروخته شود، آنها همچنان باید با هرگونه هزینه‌های ارزیابی پرداخت نشده سروکار داشته باشند، زیرا این هزینه‌ها به ملک چسبیده باقی می‌مانند (از بین نمی‌روند).