مسکنجایگزینی و مکانیابی
Section § 62115
این قانون ایجاب میکند که طرحی برای جابجایی خانوادهها و افرادی که به دلیل تغییرات مسکن در یک منطقه خاص، نیاز به نقل مکان موقت یا دائم دارند، تهیه شود. همچنین، این قانون طرحهای جابجایی برای مؤسسات محلی غیرانتفاعی جامعه که تحت تأثیر چنین پروژههایی قرار میگیرند را نیز الزامی میکند.
طرح جابجایی باید از دستورالعملهای خاصی پیروی کند که توسط مجموعه دیگری از قوانین تعیین شدهاند و به نحوه ارائه کمکهای جابجایی میپردازند.
Section § 62116
Section § 62117
این قانون مقرر میدارد که اگر یک منطقه پروژه بازسازی شامل واحدهای مسکونی کمدرآمد یا با درآمد متوسط باشد، کسانی که به دلیل پروژه جابجا شدهاند باید برای اجاره یا خرید این املاک اولویت داشته باشند. سازمان مسئول باید این شرط را در قراردادهای مسکن ثبت کند. اگرچه عدم اعطای این اولویت بر مالکیت ملک تأثیری ندارد، اما به این معنی است که واحد نمیتواند به عنوان واحد جایگزین یا جدید تحت این برنامه محسوب شود. سازمان ذیصلاح باید فهرستی از افراد جابجا شده که باید اولویت داشته باشند را نگهداری کند و میتواند قوانینی برای نحوه مدیریت آن فهرست تعیین کند. این فهرست باید قبل از دریافت گواهی پایان کار به مالکان املاک داده شود.
Section § 62118
اگر افراد کمدرآمد یا با درآمد متوسط مجبور به جابجایی به دلیل یک پروژه بازسازی جامعه شوند، باید مسکن مناسب کافی برای آنها وجود داشته باشد. شورای شهر یا هیئت شهرستان مسئول باید اطمینان حاصل کند که زمین کافی برای ساخت این مسکن در نزدیکی فراهم است. اگر خانههای کافی وجود نداشته باشد، مرجع میتواند به ساخت، تعمیر یا ایجاد خانههای جدید هم در داخل و هم در خارج از منطقه پروژه برای رفع این نیاز کمک کند.
Section § 62119
Section § 62120
این قانون تضمین میکند که وقتی مسکنهای با درآمد کم یا متوسط در طول پروژههای بازسازی تخریب یا حذف میشوند، باید به سرعت جایگزین شوند. ظرف دو سال، مراجع ذیصلاح باید مسکنهای جدیدی را بازسازی یا احداث کنند که حداقل به اندازه واحدهای از دست رفته اتاق خواب داشته باشند. این مسکنهای جایگزین باید برای همان گروه درآمدی افراد آواره شده مقرونبهصرفه باشند. علاوه بر این، حداقل 30 درصد از کلیه مسکنهای جدید یا به طور قابل توجهی بازسازی شده باید برای خانوادههای با درآمد کم تا متوسط رزرو شوند، که نیمی از آن برای خانوارهای با درآمد بسیار پایین اختصاص یابد. نهادهای خصوصی باید حداقل 15 درصد از مسکنهای جدید خود را مقرونبهصرفه کنند، با استانداردهای خاص برای نسبت در دسترس برای گروههای با درآمد بسیار پایین.
این قانون مشارکتها و خرید توافقنامههای بلندمدت مقرونبهصرفه بودن را برای حفظ مقرونبهصرفه بودن برای دورههای طولانیتر تشویق میکند – 55 سال برای واحدهای اجارهای و 45 سال برای خانهها. فروش برخی خانهها برای تضمین مقرونبهصرفه بودن مستمر از طریق برنامههای تقسیم سهام تنظیم میشود. هرگونه تغییر یا معامله باید همچنان تعداد مشخصی از واحدهای مقرونبهصرفه را نسبت به آنچه تخریب یا آواره شده بود، حفظ کند.
اگر تعداد اتاق خوابها قابل حفظ باشد، تعداد کمتری از واحدها میتوانند جایگزین واحدهای بیشتر شوند، مشروط بر اینکه سطوح مقرونبهصرفه بودن با آنچه قبلاً آواره شده بود مطابقت داشته باشد. این مقررات شامل حمایتهایی برای حفظ مقرونبهصرفه بودن حتی در صورت تغییر مناطق زمین یا طرحها است و تضمین میکند که مقرونبهصرفه بودن یک اولویت باقی میماند.
Section § 62120.5
قبل از اینکه یک نهاد بتواند قراردادی را امضا کند که منجر به تخریب یا حذف واحدهای مسکونی کمدرآمد و متوسطدرآمد شود، باید طرحی برای جایگزینی آن خانهها ایجاد کند. این طرح جایگزینی مسکن باید 30 روز قبل از تصویب رسمی، برای بررسی توسط جامعه و ذینفعان در دسترس باشد. این طرح باید شامل جزئیات خاصی در مورد مسکن در حال حذف و مسکن جدید در حال توسعه باشد، از جمله موقعیت، اندازه، مقرونبهصرفه بودن و منابع مالی. همچنین طرح باید تأیید کند که با الزامات رأیگیری مطابقت دارد یا حمایت کافی را به دست آورده است، و باید یک جدول زمانی برای اسکان مجدد، بازسازی یا جابجایی ساکنان آسیبدیده ارائه دهد.
با این حال، اگر مسکن خطر فوری برای سلامت و ایمنی باشد، مقامات میتوانند آن را فوراً حذف کنند، اما باید در اسرع وقت با یک طرح جایگزینی پیگیری کنند.
Section § 62120.7
این بخش از قانون کالیفرنیا بیان میکند که هنگامی که واحدهای مسکونی جدید به عنوان جایگزین، به ویژه برای افراد کمدرآمد، توسعه مییابند، باید به پروژههایی که به عنوان تعاونیهای مسکن با سهام محدود برنامهریزی شدهاند، اولویت داده شود، البته اگر این اولویت در طول فرآیند بررسی عمومی درخواست شود. نکته مهم این است که چنین پروژههایی همچنان باید عملی و به موقع تکمیل شوند.
علاوه بر این، هنگامی که این تعاونیها سازماندهی میشوند، هزینههای اولیه پرداخت شده توسط ساکنان (مانند عضویتها یا سهام) نباید از 3% کل هزینه توسعه یا تملک، یا ارزش بازار منصفانه، هر کدام که بیشتر باشد، تجاوز کند. این کار مقرون به صرفه بودن را برای اولین ساکنان پس از ساخت یا تملک تضمین میکند.
Section § 62121
این قانون مراجع را ملزم میکند که کمک جابجایی ارائه دهند و مبالغ الزامی شده توسط یک قانون خاص دیگر را بپردازند، از جمله هرگونه پرداختی که تحت پوشش تامین مالی فدرال باشد.
همچنین روشن میکند که مراجع میتوانند در صورت تمایل، پرداختهای جابجایی اضافی فراتر از مبالغ الزامی ارائه دهند.
Section § 62122
Section § 62123
این قانون از مراجع میخواهد که بر مسکنهای اختصاص یافته به افراد یا خانوادههای کمدرآمد یا با درآمد متوسط نظارت دقیق داشته باشند. آنها باید گزارشهای سالانه را از مالکان یا مدیران املاک جمعآوری کنند که شامل جزئیات نرخ اجاره، درآمد مستاجر، اندازه خانواده و هرگونه تغییر در مالکیت است. این اطلاعات باید به آژانسهای مربوطه گزارش شده و در یک پایگاه داده عمومی و به راحتی قابل دسترس گردآوری شود.
جزئیاتی مانند آدرسها، اندازه واحدها، تاریخ اتمام ساخت و محدودیتهای سکونت باید گنجانده شود، به جز برای املاکی که قربانیان خشونت خانگی را به صورت محرمانه اسکان میدهند. پایگاه داده همچنین مدت زمان شرایط مقرون به صرفه بودن و هرگونه محدودیت خاص مستاجر را ثبت میکند. برای پوشش این فعالیتهای نظارتی، مراجع میتوانند از مالکان املاک هزینههایی دریافت کنند.