این قانون تعریف می‌کند که چه مواردی «درآمد» محسوب می‌شوند، زمانی که دستور دادگاه برای کسر پول بابت پرداخت‌های حمایتی، مانند نفقه فرزند یا همسر، وجود دارد. این شامل دستمزدها، حقوق‌ها، پاداش‌ها و مزایا می‌شود. همچنین پرداخت‌ها به پیمانکاران مستقل، درآمد حاصل از سرمایه‌گذاری‌ها مانند بهره و سود سهام، پول حاصل از اجاره ملک، و حق امتیاز را پوشش می‌دهد. علاوه بر این، درآمدها شامل پول حاصل از غرامت کارگران یا هرگونه پرداخت قراردادی دیگر، و همچنین پرداخت‌های از کارافتادگی می‌شوند. اساساً، اگر به دلیل کار یا قراردادها هر نوع پولی دریافت می‌کنید، می‌تواند به عنوان درآمد برای دستورات حمایتی در نظر گرفته شود.

این قانون تعریف می‌کند که «کارفرما» برای اهداف قانونی خاص چه کسی است. این تعریف شامل هر کسی می‌شود که فردی را برای کار استخدام می‌کند، دولت ایالات متحده و سایر نهادهای دولتی، و همچنین هر شخص یا گروهی که دستمزد پرداخت می‌کند، صرف نظر از نوع شغل.

این قانون تعریف می‌کند که چه کسی در پرونده‌های حمایت از کودک «ذی‌نفع» محسوب می‌شود. «ذی‌نفع» شخص یا آژانسی است که حق دریافت پرداخت‌های حمایت از کودک را دارد. این می‌تواند شخصی باشد که دادگاه دستور پرداخت به او را داده است، آژانس محلی حمایت از کودک، یا هر شخص دیگری که دادگاه تعیین کند. به طور خاص، در پرونده‌های Title IV-D که شامل خدمات حمایت از کودک تحت نظارت دولت هستند، آژانس محلی حمایت از کودک همیشه به عنوان ذی‌نفع عمل می‌کند.

این بخش اصطلاح «متعهد» را به عنوان کسی تعریف می‌کند که مسئولیت ارائه حمایت مالی یا مادی به شخص دیگری را بر عهده دارد.