این بخش بیان می‌کند که هر سیاست جدید یا بازنگری شده کیفیت آب ایالتی و طرح‌های منطقه‌ای کیفیت آب، به محض اینکه به مجلس قانون‌گذاری ایالتی گزارش شوند، به طور خودکار جزئی از طرح آب کالیفرنیا می‌شوند. قبل از شروع هر برنامه کنترل کیفیت آب کشاورزی، طرح منطقه‌ای کیفیت آب باید شامل برآورد هزینه کل برنامه و شناسایی منابع مالی احتمالی باشد.

این قانون سیاست‌هایی را برای کیفیت آب در محیط‌های دریایی ساحلی کالیفرنیا تعیین می‌کند. پساب‌ها باید تصفیه شوند تا از مصارف فعلی و آتی محافظت کنند، با تمرکز بر کاهش تخلیه‌هایی که به مناطق حساس مانند تالاب‌ها و زیستگاه‌های صدف خوراکی آسیب می‌رسانند. تأسیساتی مانند نیروگاه‌ها که از آب دریا استفاده می‌کنند، باید با استفاده از بهترین فناوری موجود، آسیب به حیات دریایی را به حداقل برسانند. تأسیسات جدید یا توسعه‌یافته باید قبل از شروع عملیات، محیط دریایی محلی را مطالعه کنند. در صورت امکان، آب تصفیه شده و بازیافتی باید منابع آب را تکمیل کرده و به کنترل آلودگی کمک کند. تخلیه آب بازیافتی در صورتی مجاز است که شرایط خاصی را برآورده کند و به مصارف مفید آسیب نرساند. هرگونه مغایرت در کیفیت تخلیه ناشی از آب بازیافتی باید توسط تأمین‌کننده آب برطرف شود، نه مصرف‌کننده. تخلیه‌های صنعتی به سیستم‌های تصفیه فاضلاب عمومی از این قانون مستثنی هستند.

این قانون از هیئت مدیره ایالتی می‌خواهد که در نظر بگیرد چگونه تصمیماتش ممکن است بر طرح آب کالیفرنیا و هر تلاش دولتی مرتبط دیگری که هدف آن توسعه، استفاده یا حفاظت از منابع آب ایالت است، تأثیر بگذارد.

این قانون به مناطق خاصی در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا برای حفاظت از کیفیت آب، ورودی شوری ناشی از سختی‌گیرهای آب خانگی را تنظیم کنند. نهادهای محلی می‌توانند قوانینی برای کنترل این سختی‌گیرهای آب وضع کنند، اما تنها پس از یک جلسه استماع عمومی و اطلاع‌رسانی 30 روزه. گزینه‌ها شامل الزام به مدل‌های با کارایی بالا، نیاز به مجوز، محدود کردن نصب به خطوط آب گرم، یا ممنوعیت کامل نصب می‌شود. همچنین، نهادها ممکن است برنامه‌های بازخرید را آغاز کنند یا حذف و جایگزینی سیستم‌های موجود را الزامی سازند.

قبل از هر اقدامی، یک هیئت منطقه‌ای آب باید تأیید کند که کنترل شوری به دستیابی به اهداف کیفیت آب کمک خواهد کرد. این تأیید می‌تواند از طریق برنامه‌های مختلف مدیریت زیست‌محیطی مانند الزامات تخلیه پسماند یا مدیریت نمک برای آب‌های زیرزمینی صورت گیرد. این قانون بر واحدهای سختی‌گیر آب قابل حمل تأثیری ندارد و همچنین اختیار نهادهای محلی را در مورد تاسیسات مرکزی محدود نمی‌کند.

این بخش قوانینی را برای مدیریت مصرف آب در کشت شاهدانه، به ویژه در مناطقی که ممکن است بر جریان‌های آبی مورد نیاز حیات وحش تأثیر بگذارد، تشریح می‌کند. هیئت مدیره، در کنار اداره شیلات و حیات وحش، رهنمودهایی را برای انحراف و استفاده از آب ایجاد خواهد کرد که ممکن است شامل محدودیت‌هایی در برداشت آب، بهبود زیستگاه‌های ماهی، و اطمینان از تنظیم مصرف آب‌های زیرزمینی باشد. نظرات عمومی قبل از نهایی شدن این رهنمودها دریافت و بررسی خواهد شد.

در همین حال، رهنمودهای موقت از چشمه‌ها، تالاب‌ها و حیات آبی محافظت خواهند کرد تا زمانی که برنامه‌های بلندمدت اجرا شوند. اداره شیلات و حیات وحش همچنین می‌تواند قوانین موقتی را برای حفاظت از محیط زیست در برابر تأثیرات کشت شاهدانه تعیین کند. هرگونه اقدام از رویه‌های مقررات اضطراری پیروی خواهد کرد اما پس از وضع قوانین دائمی متوقف خواهد شد. هیئت مدیره مسئول اجرای این قوانین است و اداره کنترل شاهدانه را از هرگونه اقدام اجرایی انجام شده مطلع خواهد کرد.

این قانون برای اطمینان از در نظر گرفتن عدالت زیست‌محیطی، تأثیرات قبیله‌ای و برابری نژادی هنگام ایجاد یا اصلاح طرح‌ها و سیاست‌های کیفیت آب توسط هیئت‌های آب ایالتی یا منطقه‌ای طراحی شده است. این قانون از هیئت‌ها می‌خواهد که یافته‌های روشنی در مورد این مسائل بر اساس اطلاعات موجود و ورودی عمومی، به ویژه در رابطه با جوامع محروم یا قبیله‌ای، ارائه دهند. هنگام صدور یا تمدید مجوزها یا معافیت‌ها، هیئت‌ها باید ارزیابی کنند که چگونه این اقدامات ممکن است بر چنین جوامعی تأثیر بگذارد و اقداماتی را برای کاهش تأثیرات شناسایی کنند. با این حال، این امر در مورد برخی گواهینامه‌های فدرال یا معافیت‌های عمومی اعمال نمی‌شود. یک جامعه محروم به عنوان جامعه‌ای تعریف می‌شود که درآمد متوسط خانوار آن کمتر از 80% متوسط درآمد ایالتی است و «جامعه قبیله‌ای» به جوامع درون قبایل بومی آمریکایی به رسمیت شناخته شده در کالیفرنیا اشاره دارد.