این قانون به شهر اجازه می‌دهد تا یک مرکز خرید عابر پیاده را با استفاده از ابزارهای مالی مختلف و قوانین بهبود، ارتقا دهد. شهر می‌تواند انتخاب کند که این پروژه‌ها را از طریق قانون بهبود سال 1911، قانون بهبود شهرداری سال 1913، یا قوانین مشابه تأمین مالی کند. همچنین، می‌تواند تمام یا بخشی از هزینه‌ها را از بودجه عمومی خود یا سایر منابع مالی در دسترس پوشش دهد. با این حال، وجوه حاصل از مالیات‌ها، مجوزها یا عوارض مربوط به مالکیت وسایل نقلیه یا سوخت نمی‌تواند برای این بهبودها استفاده شود، مگر تحت شرایط خاصی که در قانون درآمد و مالیات ذکر شده است.

این بخش توضیح می‌دهد که وقتی یک شهر می‌خواهد یک پیاده‌راه ایجاد کند و آن را با استفاده از قوانین بهبود خاصی بهسازی کند، می‌تواند مراحل فرآیندهای قانونی مختلف را برای ساده‌سازی کار ترکیب کند. این بدان معناست که آنها می‌توانند از تکرار تلاش‌های مشابه مانند ایجاد چندین آیین‌نامه، قطعنامه، یا برگزاری جلسات استماع یکسان بیش از یک بار جلوگیری کنند.