قوه مقننه کالیفرنیا اذعان دارد که مناطق محلی قوانین انتشار آلاینده‌های متفاوتی برای تجهیزات قابل حمل دارند، که این امر رعایت مقررات را برای کسب‌وکارهایی که از این تجهیزات استفاده یا آن‌ها را تولید می‌کنند، دشوار و پرهزینه می‌سازد.

برای حل این مشکل، آن‌ها یک سیستم واحد سراسری برای ثبت و تنظیم تجهیزات قابل حمل پیشنهاد می‌کنند. این سیستم با قوانین فعلی کیفیت هوا همسو خواهد بود و رویکردی عادلانه و ساده برای تنظیم مقررات بدون تحمیل بار اضافی ارائه خواهد داد.

تجهیزات قابل حمل منحصر به فرد هستند زیرا می‌توانند مانند هر دو منبع متحرک و ثابت، آلودگی هوا ایجاد کنند. یک برنامه ویژه برای مدیریت این وضعیت مورد نیاز است، در حالی که کاهش انتشار آلاینده‌ها را در تمام تجهیزات قابل حمل، چه تولید داخل ایالت، چه خارج از ایالت و چه کاملاً جدید، تضمین می‌کند.

این قانون تعریف می‌کند که «تجهیزات قابل حمل» و «موتورهای احتراق داخلی قابل حمل» چه مواردی را شامل می‌شوند. این شامل موتورهای قابل حمل و تجهیزاتی است که با آنها مرتبط بوده و توسط آنها به حرکت در می‌آیند. یک موتور قابل حمل به عنوان موتوری تعریف می‌شود که می‌تواند از مکانی به مکان دیگر جابجا شود، که با ویژگی‌هایی مانند چرخ یا دستگیره مشخص می‌شود. با این حال، موتوری که بیش از 12 ماه در یک مکان ثابت بماند یا برای به حرکت درآوردن وسایل نقلیه استفاده شود، قابل حمل محسوب نمی‌شود. نمونه‌هایی از تجهیزات قابل حمل شامل انواع مختلف تجهیزات سندبلاست، کارخانه‌های بچینگ بتن، سنگ‌شکن، و سایر تجهیزات مانند ابزارهای حفاری چاه و تولید برق است.

این قانون نحوه مدیریت ثبت و کنترل انتشار گازهای گلخانه‌ای تجهیزات قابل حملی را که در چندین منطقه فعالیت می‌کنند، توسط کالیفرنیا تشریح می‌کند. هدف این است که یک سیستم یکپارچه و سراسری توسط هیئت ایالتی مدیریت شود که جایگزین قوانین سطح حوزه خواهد شد.

اگر مالکان تجهیزات سیستم سراسری را انتخاب نکنند، قوانین حوزه‌های محلی برای تجهیزات آن‌ها اعمال می‌شود. هنگامی که تجهیزات تحت برنامه سراسری ثبت شود، حوزه‌های محلی نمی‌توانند برای آن تجهیزات مجوز درخواست کنند، هزینه دریافت کنند یا قوانین انتشار را اعمال کنند – مگر در موارد خاصی که در قانون ذکر شده است. در نهایت، هیئت ایالتی برنامه‌های خود را برای همسویی با این سیستم ثبت یکپارچه تنظیم خواهد کرد.

هیئت مدیره ایالتی قوانینی را وضع کرده است تا اطمینان حاصل کند که انتشار گازهای گلخانه‌ای از تجهیزات قابل حمل مانع از دستیابی به استانداردهای کیفیت هوا نمی‌شود و اپراتورها ملزم به ارائه جبران انتشار نیستند. این قوانین سخت‌گیرانه‌ترین الزامات محلی برای کنترل آلودگی از سال ۱۹۹۵ را حفظ می‌کنند، مگر اینکه به دلایل فنی یا اقتصادی امکان‌پذیر نباشد. تجهیزاتی که توسط ارتش برای موارد اضطراری استفاده می‌شود، مشمول محدودیت‌های انتشار سراسری ایالت نیست.

محدودیت‌های انتشار تنها در صورتی تعیین می‌شوند که امکان‌پذیر و برای بهبود کیفیت هوا ضروری باشند. قبل از تعیین محدودیت‌ها، مزایای بالقوه و هزینه‌های کسب‌وکارها باید در نظر گرفته شود. محدودیت‌ها اثربخشی تجهیزات کنترل نصب‌شده را منعکس می‌کنند. مناطق باید از محدودیت‌های هیئت مدیره ایالتی برای گزارش انتشار گازهای گلخانه‌ای استفاده کنند.

حداقل نگهداری سوابق برای جمع‌آوری داده‌ها و اجرای برنامه لازم است، و آزمایش منبع در صورتی که استاندارد انتشاری وجود نداشته باشد یا داده‌های قابل اعتماد در دسترس باشد، ضروری نیست.

این بخش از قانون کالیفرنیا مناطق را ملزم می‌کند که برنامه‌ها و قوانین ایالتی مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌ای موتور را دقیقاً مانند قوانین خودشان اجرا کنند. مناطق می‌توانند موتورها را برای مسائل مربوط به انتشار گازهای گلخانه‌ای آزمایش کنند، اما نه بیشتر از یک بار در هر سه سال، مگر اینکه شواهدی از مشکلات مانند دستکاری یا مسائل نگهداری وجود داشته باشد. آزمایش همچنین در صورتی ضروری است که نشانه‌هایی وجود داشته باشد که یک موتور محدودیت‌های انتشار را رعایت نمی‌کند. با این حال، اگر هیچ محدودیت انتشار خاصی برای یک موتور وجود نداشته باشد، آزمایش الزامی نیست مگر برای بررسی عدم انطباق.