این بخش جزئی از قوانینی است که قاعده سرمایه‌گذار محتاط را تشکیل می‌دهند و راهنمایی می‌کند که امین‌ها چگونه باید سرمایه‌گذاری‌های امانی را مسئولانه مدیریت کنند. می‌توان به طور رسمی آن را قانون یکنواخت سرمایه‌گذار محتاط نامید.

این بخش بیان می‌کند که متولیان، که دارایی‌های امانی را مدیریت و سرمایه‌گذاری می‌کنند، باید از استانداردی به نام «قاعده سرمایه‌گذار محتاط» پیروی کنند تا اطمینان حاصل شود که آنها به نفع ذینفعان عمل می‌کنند. با این حال، شخصی که امانت را ایجاد کرده (واقف)، می‌تواند این قاعده را از طریق مفاد کتبی امانت تغییر دهد. اگر این مفاد به صراحت بیان شده باشند، متولی تا زمانی که با حسن نیت و مطابق با آن مفاد عمل کرده باشد، مسئول هیچ مشکلی نخواهد بود.

این قانون نحوه مدیریت محتاطانه سرمایه‌گذاری‌های امانی توسط امین را تشریح می‌کند. امین باید اهداف، شرایط و نیازهای امانت را با استفاده از مراقبت، مهارت و احتیاط معقول در نظر بگیرد. سرمایه‌گذاری‌ها نباید به صورت جداگانه، بلکه به عنوان بخشی از کل سبد سرمایه‌گذاری، با تمرکز بر ریسک و بازدهی مناسب برای امانت، ارزیابی شوند. عواملی که باید در نظر گرفته شوند شامل شرایط اقتصادی، تأثیرات تورم، پیامدهای مالیاتی، نقش سرمایه‌گذاری‌ها، بازده مورد انتظار، سایر منابع ذینفعان و نیاز به نقدینگی است. امین‌ها همچنین باید حقایق مربوطه را احراز کنند و می‌توانند هر نوع سرمایه‌گذاری را انتخاب کنند، مشروط بر اینکه از این دستورالعمل‌ها پیروی کنند.

این قانون بیان می‌کند که متولی، که یک امانت را مدیریت می‌کند، باید سرمایه‌گذاری‌های آن را متنوع کند. با این حال، اگر به دلیل شرایط خاص، عدم تنوع‌بخشی عاقلانه‌تر باشد، متولی می‌تواند تصمیم بگیرد که این کار را نکند.

این قانون به یک امین اجازه می‌دهد تا وظایف سرمایه‌گذاری و مدیریتی را در صورت معقول بودن، واگذار کند. امین باید با دقت یک عامل واجد شرایط را انتخاب کند، شرایط روشنی برای واگذاری تعیین کند و به طور منظم بررسی کند که عامل کار خود را به درستی انجام می‌دهد. اگر امین این قوانین را رعایت کند، مسئول اقدامات عامل نخواهد بود. عامل باید با دقت و مطابق با توافق عمل کند، و با پذیرش این وظیفه، می‌پذیرد که دادگاه‌های کالیفرنیا می‌توانند بر او نظارت داشته باشند.