وقتی کسی دعوایی مربوط به ملکی را مطرح می‌کند، باید هر کسی را که می‌داند در آن ملک ذینفع است، به عنوان خوانده معرفی کند. اگر چنین شخصی فوت کرده باشد، دعوا باید شامل نماینده ترکه متوفی باشد یا، اگر چنین نماینده‌ای نباشد، «ورثه و موصی‌لهم» متوفی. خواهان همچنین می‌تواند «اشخاص ناشناس» را که ممکن است ادعای منافعی داشته باشند، اضافه کند. پس از ابلاغ صحیح دادخواست، تصمیم دادگاه برای همه خواندگان نامبرده شده لازم‌الاجرا خواهد بود.

این قانون می‌گوید که اگر دولت فقط یک حق حبس مالیاتی بر روی ملکی داشته باشد، نیازی نیست که در یک دعوی قضایی مربوط به آن ملک به عنوان طرف دعوا نام برده شود. اما، اگر کسی به دلیل یک عوارض خاص یا اوراق قرضه، حق حبسی داشته باشد، باید به عنوان خوانده در پرونده گنجانده شود. دارنده حق حبس می‌تواند به جای پاسخ دادن از طریق لایحه دفاعیه، اطلاعات خاصی در مورد حق حبس را به دادگاه ارائه دهد، مانند جزئیات حق حبس، ملکی که به آن تعلق دارد، مبلغ باقیمانده بدهی و برنامه پرداخت. آنها همچنین باید این اطلاعات را برای همه افراد درگیر در پرونده پست کنند. این فرآیند به منزله مشارکت رسمی آنها در دعوی قضایی محسوب می‌شود.