این قانون هدف تضمین دسترسی همه کودکان در مدارس دولتی به فرصت‌های آموزشی عالی را بیان می‌کند. این قانون اذعان دارد که چالش‌های مختلفی مانند درآمد پایین خانواده، جابجایی مکرر دانش‌آموزان، و صحبت کردن بسیاری از دانش‌آموزان به زبانی غیر از انگلیسی به عنوان زبان اصلی، می‌تواند بر موفقیت تحصیلی کودک تأثیر بگذارد. برای مقابله با این چالش‌ها، قانون پیشنهاد می‌کند که سطوح مختلفی از حمایت مالی به مناطق آموزشی ارائه شود تا اطمینان حاصل شود که همه دانش‌آموزان آموزش با کیفیت دریافت می‌کنند.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که سرپرست آموزش عمومی، با تأیید هیئت آموزش ایالتی، می‌تواند وجوهی را به مناطق آموزشگاهی برای برنامه‌های آموزشی توزیع کند که دانش‌آموزان محروم از نظر اقتصادی و آموزشی را، از پیش‌دبستانی تا پایه دوازدهم، هدف قرار می‌دهند. این وجوه از تخصیص مجلس قانون‌گذاری برای این منظور تأمین می‌شود و هرگونه وجوه استفاده‌نشده در یک سال مالی می‌تواند به سال‌های آینده منتقل شود. علاوه بر این، وجوه فدرال همچنان می‌تواند برای حمایت از این دانش‌آموزان استفاده شود و مناطق نمی‌توانند منابع موجودی را که برای چنین برنامه‌هایی استفاده می‌شود، هنگام دریافت وجوه تحت این فصل، کاهش دهند.

این قانون نحوه توزیع بودجه بین مناطق آموزش و پرورش در کالیفرنیا را از سال مالی ۱۹۷۹-۸۰ به بعد توضیح می‌دهد. سرپرست آموزش عمومی مسئول تخصیص این بودجه‌ها بر اساس دستورالعمل‌های تعیین شده توسط هیئت آموزش ایالتی است.

هر منطقه باید یک طرح تخصیص بودجه تهیه کند که نیاز به تأیید هم از سوی سرپرست و هم از سوی هیئت ایالتی دارد. علاوه بر این، هر مدرسه‌ای که این بودجه‌ها را دریافت می‌کند، باید یک طرح دقیق داشته باشد که توسط هیئت مدیره منطقه تأیید شده باشد. این طرح باید اهداف مدرسه، برنامه‌ها برای دستیابی به این اهداف، و یک روش ارزیابی برای سنجش اثربخشی را مشخص کند. این طرح‌ها باید در صورت درخواست هم برای عموم و هم برای سرپرست در دسترس باشند.

برنامه‌های تحت بخش‌های خاصی از قانون آموزش و پرورش نیز باید در طرح مدرسه گنجانده شوند تا پوشش جامع و ارزیابی را تضمین کنند.

این بخش از مناطق آموزش و پرورش کالیفرنیا می‌خواهد که طرحی برای توزیع کمک‌های تأثیرگذار فدرال به مدارسی که دانش‌آموزان زیادی با نیاز به کمک اضافی دارند، تهیه کنند. این طرح باید توسط وزارت آموزش و پرورش تأیید شود. برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام مدارس این پول را دریافت کنند، مناطق باید سه عامل اصلی را به طور مساوی در نظر بگیرند: تعداد دانش‌آموزانی که انگلیسی را محدود یا اصلاً صحبت نمی‌کنند، تعداد دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌درآمد، و تعداد دانش‌آموزان با عملکرد تحصیلی پایین. مناطق همچنین می‌توانند عوامل دیگری را که مختص منطقه خودشان است، اضافه کنند. علاوه بر این، طرح باید حداقل و حداکثر میزان کمکی را که هر دانش‌آموز می‌تواند در مدارس واجد شرایط دریافت کند، مشخص کند.

این قانون یک طرح را الزامی می‌کند تا اطمینان حاصل شود که مدارس منابع لازم را برای حمایت از دانش‌آموزانی که انگلیسی محدود یا هیچ انگلیسی صحبت نمی‌کنند، طبق بخش 52165، در اختیار دارند. همچنین، برنامه‌هایی برای پایه‌های 7 تا 12 که در سال‌های 1978-79 بودجه دریافت کرده بودند، در صورتی که هیئت مدیره مدرسه کیفیت آنها را کافی بداند، باید به دریافت بودجه ادامه دهند.

این قانون هیئت آموزش و پرورش ایالتی را ملزم می‌کند تا قوانینی وضع کند که نحوه مدیریت، بررسی، ارزیابی و اشتراک‌گذاری برنامه‌ها را مشخص کند. این قوانین استانداردهایی را تعیین می‌کنند که برنامه‌ها برای پذیرفته شدن باید از آن‌ها پیروی کنند.

این قانون به سرپرست آموزش عمومی اجازه می‌دهد، با موافقت مدیر مالی، تا به مناطق آموزشگاهی اجازه دهد بخشی از وجوه خود را برای هزینه‌های غیرآموزشی مانند خرابکاری، امنیت، و بیمه، در صورت درخواست آنها، استفاده کنند. با این حال، مجموع وجوه موجود برای تمامی مناطق در ایالت برای این اهداف نمی‌تواند از 2,000,000 دلار تجاوز کند.