این بخش از قانون به منظور رسیدگی به کمبود و توزیع نابرابر خدمات درمانی در کالیفرنیا، با حمایت از نقش دستیاران پزشک، تدوین شده است. هدف آن استفاده بهتر از تخصص پزشکان و متخصصین پا است، به این صورت که به آنها اجازه می‌دهد با دستیاران پزشک همکاری کنند تا مراقبت‌های با کیفیت بالا ارائه دهند. این قانون کار تیمی در گروه‌های پزشکی را تشویق می‌کند و از ایجاد برنامه‌های آموزشی و تربیتی برای دستیاران پزشک حمایت می‌کند.

این بخش از قانون، اصطلاحات مختلف مربوط به دستیاران پزشک (PA) در کالیفرنیا را تعریف می‌کند. توضیح می‌دهد که «هیئت» به هیئت دستیار پزشک اشاره دارد و «برنامه تأیید شده» برنامه‌ای است که توسط هیئت برای آموزش دستیاران پزشک به رسمیت شناخته شده است. «کارآموز» کسی است که در چنین برنامه‌ای ثبت‌نام کرده است. «دستیار پزشک» کسی است که الزامات این فصل را برآورده کرده و دارای مجوز است. «پزشک ناظر» باید دارای مجوز معتبر باشد و نباید تحت نظارت انضباطی باشد. «نظارت» مستلزم آن است که پزشک ناظر در زمان معاینه بیمار توسط PA از طریق تلفن یا وسایل الکترونیکی در دسترس باشد، اگرچه این به معنای حضور فیزیکی او نیست، مگر در شرایط خاص. «مقررات» به قوانین خاصی در آیین‌نامه کالیفرنیا اشاره دارد. «غربالگری بینایی روتین» شامل آزمایش‌های چشمی ساده و غیرتهاجمی است. «مدیر برنامه» بر برنامه‌های انحراف سوءمصرف مواد نظارت می‌کند. «سیستم مراقبت بهداشتی سازمان‌یافته» شامل نهادهای مختلف مراقبت بهداشتی مانند کلینیک‌ها و بیمارستان‌ها می‌شود. «توافقنامه عملکرد» خدمات پزشکی مجاز PA و شرایط نظارت را مشخص می‌کند. در نهایت، «سایر خدمات پزشکی مشخص شده» به آزمایش‌ها یا معایناتی اشاره دارد که یک PA می‌تواند طبق این فصل انجام دهد یا تجویز کند.

این قانون به دستیاران پزشک (PA) اجازه می‌دهد تا تحت شرایط خاصی خدمات پزشکی ارائه دهند. آنها باید تحت نظارت یک پزشک دارای مجوز کار کنند که محدودیت‌های انضباطی نداشته باشد. دستیاران پزشک باید آموزش کافی و یک توافق‌نامه کاری معتبر داشته باشند. آنها می‌توانند در شرایط خاص به متخصصان پا کمک کنند، اما باید از دستورات پزشک ناظر خود پیروی کنند. دستیاران پزشک نمی‌توانند کارهایی مانند نصب لنزهای تماسی یا دندانپزشکی را انجام دهند. بیمارستان‌ها باید توافق‌نامه‌های نظارتی واضحی داشته باشند. پزشکان ناظر مجبور نیستند هر پرونده بیمار را بررسی کنند، مگر اینکه این بخشی از توافق‌نامه یا یک شرط انضباطی باشد.

این قانون به دستیاران پزشک (PA) اجازه می‌دهد تا تحت شرایط خاصی، داروها و وسایل پزشکی را تجویز یا دستور دهند. آنها باید این کار را طبق یک توافقنامه کاری کتبی انجام دهند که مشخص می‌کند کدام داروها یا وسایل قابل تجویز هستند، الزامات نظارت و رویه‌های بازبینی را تعیین می‌کند. پزشک نیازی به حضور فیزیکی ندارد اما باید از طریق تلفن یا سایر وسایل الکترونیکی در دسترس باشد. دستیاران پزشک فقط می‌توانند مواد کنترل شده خاصی را تجویز کنند، در صورتی که الزامات آموزشی خاصی را برآورده کرده باشند و ممکن است برای مواد رده II به آموزش اضافی نیاز داشته باشند. هر دستور دارویی که آنها صادر می‌کنند، مانند نسخه پزشک تلقی می‌شود و امضای آنها برای اهداف قانونی معتبر است.

این بخش روشن می‌کند که دستیاران پزشک می‌توانند داروی بوپرنورفین را به بیماران بدهند، به شرطی که از قوانین خاصی تحت قانونی که هدف آن مبارزه با اعتیاد است، پیروی کنند. دستیار پزشک باید حداقل ۲۴ ساعت آموزش ویژه متمرکز بر درمان اعتیاد به مواد افیونی را تکمیل کند، که شامل موضوعاتی مانند ارزیابی بیماران، برنامه‌ریزی درمانی، و پیشگیری از اوردوز است. آنها همچنین می‌توانند این الزام را از طریق آموزش یا تجربه مرتبط دیگر برآورده کنند. علاوه بر این، آنها باید تحت نظارت یا با همکاری یک پزشک دارای مجوز کار کنند.

این قانون به دستیاران پزشک در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا معاینات فیزیکی را انجام دهند و خدمات پزشکی خاصی را ارائه دهند که طبق بخش‌های مشخصی از قوانین خدمات عمومی و آموزش و پرورش الزامی است. آنها همچنین می‌توانند اسناد مربوط به این معاینات و خدمات را امضا و تأیید کنند، مشروط بر اینکه از قوانین ذکر شده در فصل حرفه‌ای خود پیروی کنند.

در شرایط اضطراری مانند وضعیت اضطراری جنگی، ایالتی یا محلی، دستیاران پزشک می‌توانند وظایف پزشکی را انجام دهند، حتی اگر پزشک ناظرشان در دسترس نباشد، تا زمانی که هر پزشک دارای مجوزی بتواند بر آنها نظارت کند. مسئولین بهداشت محلی می‌توانند بدون نیاز به تأیید هیئت پزشکی نظارت کنند. این قوانین را نمی‌توان در طول اختلافات کارگری استفاده کرد، بلکه فقط برای وضعیت‌های اضطراری واقعی سلامت که مردم را تهدید می‌کند. علاوه بر این، محدودیت‌های مربوط به تعداد دستیاران پزشکی که یک پزشک می‌تواند نظارت کند، در این مواقع برداشته می‌شود.

این قانون از افراد دارای مجوز محافظت می‌کند تا اگر با حسن نیت و خارج از شغل خود مراقبت اورژانسی ارائه دهند، مورد شکایت قرار نگیرند، به شرطی که سهل‌انگاری فاحش نداشته باشند. یعنی اگر در یک فوریت سعی در کمک دارید و اشتباهی می‌کنید، به طور کلی از نظر قانونی به مشکل برنمی‌خورید، مگر اینکه کاری واقعاً بی‌احتیاطی انجام دهید. همچنین، حمایت‌های قانونی دیگری نیز زمانی اعمال می‌شود که تحت نظر یک پزشک ناظر کار می‌کنید.