این قانون تضمین می‌کند که کارفرمایان نمی‌توانند از طریق قراردادها، قوانین یا مقررات از پرداخت غرامت کارگران شانه خالی کنند. با این حال، این قانون به کارفرمایان و کارمندان اجازه می‌دهد تا دعاوی مربوط به جراحات یا فوت را حل و فصل کنند، مشروط بر اینکه از قوانین قانون پیروی کنند. علاوه بر این، روشن می‌کند که وابستگان یک کارگر مصدوم نمی‌توانند هیچ حق یا منفعتی را در یک توافق‌نامه مطالبه کنند که کارگر می‌تواند خودش آن را آزاد یا مدیریت کند.

این قانون بیان می‌کند که کارفرمایان مسئول جبران خسارت کارکنان برای صدمات یا فوت‌هایی هستند که در محل کار رخ می‌دهد. هرگونه توافقی برای سلب مسئولیت کارفرما از این تعهد یا برای تسویه مبلغ غرامت، باید توسط هیئت تجدیدنظر یا داور تأیید شود تا معتبر باشد.

این بخش الزامات مربوط به توافقنامه فسخ یا مصالحه در مورد آسیب‌های شغلی را تشریح می‌کند. این توافقنامه باید یک سند کتبی باشد که توسط کارمند امضا شده و توسط دو شاهد بی‌طرف یا یک دفتر اسناد رسمی گواهی شده باشد. توافقنامه باید شامل جزئیاتی مانند تاریخ حادثه، متوسط دستمزد هفتگی کارمند، ماهیت و میزان ناتوانی، هرگونه پرداخت انجام شده یا سررسید شده، و مدت زمان پرداخت‌ها باشد. علاوه بر این، اگر ادعای حق حبس (رهن) وجود داشته باشد، باید پرداخت‌های مربوط به ناتوانی موقت را مشخص کند.