این قانون تعریف می‌کند که «سازمان کارگری» چیست، که شامل هر گروهی از کارکنان می‌شود که در مورد مسائلی مانند شکایات، اختلافات کارگری و شرایط کاری با هم کار می‌کنند، به شرطی که سازمان تحت تأثیر یا کنترل کارفرمایان نباشد. همچنین تصریح می‌کند که اگر پرونده حقوقی در مورد اینکه آیا یک گروه به عنوان سازمان کارگری واجد شرایط است وجود داشته باشد، اثبات آن بر عهده خواهان است. علاوه بر این، قانون روشن می‌کند که «شخص» می‌تواند به معنای یک فرد، گروه، شرکت یا هر نوع سازمانی باشد.

این بخش «اعتصاب صلاحیت‌دار» را اینگونه تعریف می‌کند: زمانی که کارگران به طور جمعی از کار خودداری می‌کنند یا عمداً کسب‌وکاری را مختل می‌کنند، به دلیل اختلافی بین اتحادیه‌های کارگری. این اختلاف بر سر این است که کدام اتحادیه حق انحصاری مذاکره در مورد شرایط کار با کارفرما را دارد یا حق دارد اعضای آن کار را انجام دهند.