این قانون سازمان‌های دولتی، شرکت‌های بیمه آن‌ها و اداره توانبخشی ایالتی را ملزم می‌کند که با یکدیگر همکاری کنند تا فرآیندهایی را برای انتخاب و ارجاع کارمندان تمام وقت دولتی آسیب‌دیده برای خدمات توانبخشی ایجاد کنند. هدف این است که به این کارمندان کمک شود تا برای مشاغل دیگر در خدمات عمومی بازآموزی شوند. اداره توانبخشی همچنین مسئول کمک به طراحی و پیگیری موفقیت این برنامه‌ها است. در نهایت، هدف این است که به سازمان‌های دولتی کمک شود تا کارمندان آسیب‌دیده خود را در نقش‌های مناسب و مولد دوباره استخدام کنند.

کارفرمایان یا شرکت‌های بیمه آنها باید کارگران آسیب‌دیده را در مورد خدمات توانبخشی موجود مطلع کنند، اگر ناتوانی کارگر حداقل ۲۸ روز ادامه یابد. این اطلاع‌رسانی باید زمانی انجام شود که کارگر حقوق معوقه برای اولین روز ناتوانی خود را دریافت می‌کند، به ویژه در مواردی که شامل دوره ناتوانی ۲۸ روزه یا بستری شدن در بیمارستان است. علاوه بر این، یک نسخه از این اطلاع‌رسانی باید به اداره توانبخشی ایالتی ارسال شود.

این بخش از قانون بیان می‌کند که شروع یک برنامه توانبخشی پس از آسیب دیدگی در محل کار، مسئولیت مشترکی است بین کارمند آسیب‌دیده و کارفرما یا شرکت بیمه او.

اگر یک کارگر آسیب‌دیده موافقت کند که یک طرح توانبخشی را دنبال کند، باید فعالانه در آن شرکت کرده و به آن پایبند باشد. اگر آنها به طور غیرمنطقی از همکاری امتناع کنند، در معرض خطر از دست دادن کمک‌هزینه‌های حمایتی هستند تا زمانی که همکاری کنند. با این حال، پرداخت‌های از کارافتادگی آنها تحت تأثیر این تعلیق قرار نخواهد گرفت.

این قانون بیان می‌کند که یک کارمند آسیب‌دیده حق دارد توانبخشی پزشکی و حرفه‌ای مورد نیاز خود را برای بازگشت به یک شغل مناسب دریافت کند.

این قانون بیان می‌کند که شروع یا پیوستن به یک برنامه توانبخشی برای هر یک از طرفین درگیر، از جمله کارفرما، شرکت بیمه، یا کارمند آسیب‌دیده، کاملاً داوطلبانه است. هیچ‌کس مجبور به شرکت در آن نیست.