این بخش از قانون، اصطلاحات مربوط به ترامواهای مسافربری را تعریف می‌کند. این بخش مشخص می‌کند که «تراموای مسافربری» به هر روش یا وسیله‌ای، مانند آنهایی که از کابل یا طناب استفاده می‌کنند، اطلاق می‌شود که برای جابجایی افراد از یک نقطه به نقطه دیگر طراحی شده است. علاوه بر این، «مجوز» به معنای اجازه رسمی از مرجع ذی‌ربط برای بهره‌برداری از تراموای مسافربری در هر مکانی است.

اگر یک تراموای مسافربری، که شبیه یک آسانسور روباز است، بدون مجوز لازم استفاده شود و ناامن باشد، دادگاه محلی می‌تواند عملیات آن را متوقف کند تا زمانی که ایمن شود. دادگاه می‌تواند به سرعت دستور توقف موقت صادر کند، اگر مدارک مقامات ایمنی نشان دهد که تراموای بدون مجوز و خطرناک است.

این بخش مقرر می‌دارد که تمامی تله‌کابین‌های مسافربری باید حداقل دو بار در سال بازرسی شوند. یک بازرسی باید بین ۱۵ نوامبر و ۱۵ مارس انجام شود. اگر یک تله‌کابین بازرسی را با موفقیت پشت سر بگذارد و ایمن تشخیص داده شود، می‌تواند مجوزی برای بهره‌برداری دریافت کند که تا یک سال اعتبار دارد.

این قانون ایجاب می‌کند که بخشی که مسئول ایمنی تله‌کابین‌های مسافربری است، هزینه‌های بازرسی را برای پوشش هزینه‌های اداری تعیین و جمع‌آوری کند. در حالی که نمی‌توانند برای بازرسی‌های انجام شده توسط بازرسان بیمه معتبر هزینه دریافت کنند، می‌توانند برای پردازش مجوزها پس از این بازرسی‌ها هزینه دریافت کنند. آنها می‌توانند هزینه‌ها را از هر سطح دولتی، مانند ایالت یا شهر، جمع‌آوری کنند.

اگر کسی که مسئول یک تله‌کابین است، هزینه لازم را ظرف (60) روز پس از ابلاغ پرداخت نکند، با جریمه‌ای معادل هزینه اصلی مواجه خواهد شد. تاریخ ابلاغ، زمانی است که فاکتور صادر می‌شود.

این قانون بیان می‌کند که کلیه هزینه‌های جمع‌آوری شده برای بازرسی تله‌کابین‌های مسافربری تحت این فصل باید به صندوق ایمنی و بهداشت شغلی واریز شود. هدف این صندوق حمایت از برنامه بازرسی تله‌کابین است.

همچنین مشخص می‌کند که در یک تاریخ معین، هر پولی که قبلاً در یک حساب دیگر (حساب ایمنی آسانسور) بوده اما برای بازرسی تله‌کابین در نظر گرفته شده بود، به همراه دارایی‌ها و بدهی‌های مرتبط، باید به این صندوق ایمنی و بهداشت شغلی منتقل شود. این انتقال شامل وجوهی نیز می‌شود که برای برنامه‌های بازرسی مختلف مانند بازرسی وسایل تفریحی قابل حمل و دائمی در نظر گرفته شده بودند.

این قانون بیان می‌کند که یک تراموای مسافربری در کالیفرنیا نمی‌تواند شروع به کار کند تا زمانی که یک مهندس، که تحت استانداردهای حرفه‌ای خاصی واجد شرایط است، کتباً گواهی دهد که تراموای مطابق با طرح‌های طراحی و نصب و راه‌اندازی آن ساخته شده است.

این قانون بیان می‌کند که در کالیفرنیا، اگر یک شرکت بیمه یک مهندس حرفه‌ای دارای مجوز را برای بازرسی بالابرهای اسکی استخدام کند و بازرسی مطابق با معیارهای خاصی باشد، ایالت می‌تواند این بازرسی را به جای انجام بازرسی‌های خودش بپذیرد. با این حال، بالابرهای اسکی کاملاً جدید یا تغییرات عمده در بالابرهای موجود همچنان باید ابتدا توسط یک مهندس ایمنی ایالتی بررسی شوند. مهندسان باید توسط ایالت برای بازرسی این بالابرهای اسکی دارای گواهی صلاحیت باشند.

ایالت می‌تواند این گواهی را در صورت وجود دلیل موجه لغو کند، اما به بازرس فرصت می‌دهد تا این تصمیم را به چالش بکشد. گزارش‌های بازرسی باید از دستورالعمل‌های خاصی پیروی کنند تا ایالت آنها را بپذیرد.

این بخش روشن می‌سازد که اداره، که احتمالاً به یک مرجع ایمنی محل کار اشاره دارد، همچنان می‌تواند قوانین ایمنی را ایجاد و اجرا کند، حتی با وجود بخش‌های دیگر این فصل. صلاحیت آنها برای صدور دستورات ایمنی توسط هیچ چیز ذکر شده در بخش‌های قبلی کاهش نمی‌یابد.

این بخش مقرر می‌دارد که بخش باید قوانین ایمنی را برای مواردی مانند طراحی، نگهداری و استفاده از تله‌کابین‌های مسافربری ایجاد و پیشنهاد کند تا ایمنی عمومی تضمین شود. این قوانین باید توسط یک هیئت تأیید شوند. همچنین، بخش مسئول تدوین هرگونه قانون دیگری است که برای اجرای این فصل لازم باشد، و مقررات ایمنی موجود مربوط به تله‌کابین‌ها همچنان معتبر باقی می‌مانند. علاوه بر این، بخش و هیئت همچنان می‌توانند در صورت لزوم دستورات ایمنی دیگری صادر کنند.