این قانون در مورد وضع قوانین ویژه برای حمل و نقل مواد بسیار خطرناک مانند خطرات استنشاقی و گازهای سمی است. این مواد بسیار سمی هستند و می‌توانند به سرعت پخش شوند، بنابراین برای جلوگیری از حوادث و تضمین ایمنی عمومی، نیاز به مقررات سختگیرانه در طول حمل و نقل دارند.

این قانون شامل مقررات حمل و نقل مواد خطرناکی می‌شود که در صورت استنشاق می‌توانند مضر باشند، اما فقط زمانی که این مواد در مقادیر زیاد حمل شوند. اگر بسته‌بندی خالی باشد و فقط مقدار کمی باقیمانده داشته باشد، این قانون اعمال نمی‌شود.

این بخش چندین اصطلاح مربوط به جابجایی و حمل و نقل مواد خطرناک را تعریف می‌کند. «خطر استنشاق» به مواد خطرناک خاصی اشاره دارد که طبق مقررات فدرال طبقه‌بندی شده‌اند. «بسته‌بندی فله» و «باقیمانده» نیز اصطلاحاتی هستند که توسط این قوانین فدرال تعریف شده‌اند. این بخش توضیح می‌دهد که چه چیزی به عنوان «ایست بازرسی» واجد شرایط است، که یک منطقه تعیین شده برای بازرسی وسایل نقلیه است. «محل پارک ایمن» تسهیلاتی است که در آن وسیله نقلیه می‌تواند با مجوز، به طور قانونی و ایمن پارک شود. در نهایت، «محل توقف ایمن» منطقه‌ای است که راننده می‌تواند برای نیازهای ضروری توقف کند، مشروط بر اینکه وسیله نقلیه همیشه توسط راننده یا شخص مسئول دیگری نظارت شود.

این قانون کالیفرنیا به اداره اختیار می‌دهد تا قوانینی برای مدیریت خطرات استنشاقی وضع کند. نقض این قوانین جرم محسوب می‌شود. اداره مسیرهای خاصی را برای حمل و نقل این خطرات تعیین می‌کند و جلسات عمومی در مورد آنها برگزار خواهد کرد. آنها قبل از تصمیم‌گیری، عوامل ایمنی مانند تراکم جمعیت و واکنش اضطراری را در نظر می‌گیرند. اداره همچنین نقشه‌ها و فهرستی از ایستگاه‌های بازرسی را برای کسانی که خطرات استنشاقی را حمل می‌کنند، فراهم می‌کند. تا زمانی که مسیرهای جدیدی تعیین شود، برخی مواد مانند پیشران‌های موشک شیمیایی بر اساس یک توافق قبلی، مسیرهای خاصی به پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ دارند.

این قانون ایجاب می‌کند که هر شرکتی که از وسایل نقلیه برای حمل و نقل مواد خطرناک قابل استنشاق استفاده می‌کند، باید اطمینان حاصل کند که هر وسیله نقلیه دارای جدیدترین نقشه‌های مسیر و فهرست‌های نقاط توقف ایمن و بازرسی است. همچنین رانندگان را ملزم می‌کند که قبل از حمل و نقل این مواد خطرناک استنشاقی، کاملاً با مقررات مربوطه آشنا باشند. این قانون از ۱ ژانویه ۱۹۹۲ لازم‌الاجرا شده است.

این قانون برای شرکت‌های حمل و نقل یا رانندگان آنها، رانندگی با وسیله نقلیه حامل مواد خطرناک استنشاقی را در بزرگراه‌های عمومی که به طور خاص برای چنین حمل و نقلی تأیید نشده‌اند، غیرقانونی می‌داند، مگر به دلایل خاصی مانند تحویل بار یا بازرسی‌ها.

علاوه بر این، توقف این وسایل نقلیه در هر مکانی غیر از مکان‌های ایمن تعیین شده، غیرقانونی است، مگر در مواقع اضطراری یا در صورت پیروی از دستورات یک افسر پلیس. این قانون از 1 ژانویه 1992 لازم‌الاجرا شد.

این قانون در مورد حمل و نقل ایمن موادی است که در صورت استنشاق می‌توانند خطرناک باشند. در صورت امکان، رانندگان باید مسیرهایی را برنامه‌ریزی کنند که از مناطق شلوغ و جمعیت دوری کنند تا خطر را محدود کنند. نمی‌توانید این وسایل نقلیه را در جاده‌ها بدون مراقب رها کنید. قبل از حمل و نقل، ترمزها، فرمان، چراغ‌ها و لاستیک‌ها را بررسی کنید. در طول سفر، ترمزها و لاستیک‌ها را به طور منظم بررسی کنید—هر چهار ساعت یا 150 مایل، قبل از پایین آمدن از تپه‌های شیب‌دار، و در هر توقف تعیین‌شده. هر بازرسی باید به طور رسمی ثبت شود، زمان و مکان آن ذکر شده و توسط بازرس امضا شود. این قوانین از 1 ژانویه 1992 لازم‌الاجرا شده‌اند.

این قانون وسایل نقلیه‌ای را که مواد خطرناک استنشاقی حمل می‌کنند، ملزم می‌کند تا برای اطمینان از ایمنی، به روش‌های خاصی تجهیز و نگهداری شوند. اولاً، ترمزها و کل سیستم ترمز باید در وضعیت خوب و ایمن باشند. ثانیاً، سیستم فرمان، دستگاه‌های اتصال و سیستم‌های روشنایی نیز باید در وضعیت کاری خوب باشند. لاستیک‌ها باید در وضعیت مناسب، به درستی همسان و باد شده باشند و رانندگی با لاستیک‌های کم‌باد ممنوع است. در نهایت، وسایل نقلیه باید کپسول‌های آتش‌نشانی و سایر تجهیزات ایمنی مورد نیاز طبق مقررات اداره مربوطه را داشته باشند.