این بخش اصطلاحات مهم مربوط به مقررات کیسه‌های زباله پلاستیکی در کالیفرنیا را تعریف می‌کند. «تولیدکننده» کسی است که این کیسه‌ها را برای فروش در ایالت می‌سازد. «کیسه‌های زباله پلاستیکی» کیسه‌هایی هستند که مواد دور ریختنی را نگه می‌دارند، اما شامل کیسه‌های خرید مواد غذایی یا کیسه‌های مورد استفاده برای زباله‌های خطرناک یا پزشکی نمی‌شوند. «مواد پس از مصرف» به اقلامی اشاره دارد که استفاده شده‌اند و در غیر این صورت زباله محسوب می‌شوند، و شامل ضایعات تولیدی نمی‌شود. «کیسه‌های تنظیم‌شده» کیسه‌های زباله ضخیم‌تری هستند که برای فروش در کالیفرنیا در نظر گرفته شده‌اند. «عمده‌فروش» کسی است که این کیسه‌ها را برای فروش مجدد در ایالت خریداری می‌کند.

این قانون تولیدکنندگان کیسه‌های زباله پلاستیکی با ضخامت ۰.۷۵ میل یا بیشتر را ملزم به استفاده از پلاستیک‌های بازیافتی می‌کند. قبل از سال ۱۹۹۸، کیسه‌ها باید ۳۰ درصد پلاستیک بازیافتی می‌داشتند. از سال ۱۹۹۸ به بعد، تولیدکنندگان می‌توانند با اطمینان از اینکه حداقل ۱۰ درصد وزن یک کیسه یا ۳۰ درصد وزن کل محصولات پلاستیکی فروخته شده، مواد بازیافتی است، به این قانون عمل کنند. از ۱ مارس ۱۹۹۹، گواهی‌های سالانه به هیئت مدیره برای تأیید رعایت قانون الزامی است. گواهی‌های مربوط به این بخش نمی‌توانند با سایر الزامات همپوشانی داشته باشند. اگر مواد بازیافتی در دسترس نباشند یا استانداردهای کیفیت را برآورده نکنند، تولیدکنندگان باید این موضوع را گزارش دهند و تلاش‌های خود را برای یافتن مواد مناسب نشان دهند. تغییرات اخیر این قانون با هدف کمک به تولیدکنندگان و بدون ایجاد مشکل برای آنها صورت گرفته است.

این بخش از قانون بیان می‌کند که وقتی یک تولیدکننده در کالیفرنیا مواد پلاستیکی بازیافتی را برای ساخت کیسه‌های زباله پلاستیکی یا سایر محصولات خریداری می‌کند، اعتبار اضافی دریافت می‌کند: به ازای هر پوند پلاستیک بازیافتی که می‌خرد، 1.2 پوند برای برآورده کردن الزامات بازیافت او محاسبه می‌شود. این امر به تولیدکنندگان انگیزه مضاعفی برای استفاده بیشتر از مواد بازیافتی می‌دهد.

این قانون تولیدکنندگانی را که محصولاتی با پلاستیک بازیافتی تولید می‌کنند، ملزم می‌کند که هر سال تا ۱ مارس به یک هیئت گزارش دهند. آنها باید مطابقت خود را با مقررات بازیافت تأیید کنند، جزئیات تأمین‌کنندگان خود، از جمله مکان‌ها را ارائه دهند، و هر اطلاعات اضافی دیگری را که هیئت درخواست می‌کند، به اشتراک بگذارند. اگر تولیدکننده‌ای از مواد بازیافتی خود استفاده می‌کند، باید این موضوع را نیز مشخص کند.

علاوه بر این، تا ۱ اکتبر ۲۰۰۱، هیئت موظف بود یک نظرسنجی از این تولیدکنندگان انجام دهد. این نظرسنجی شامل شناسایی تأمین‌کنندگان، مقایسه مقادیر پلاستیک بازیافتی از داخل و خارج کالیفرنیا، پیشنهاد استانداردهای محتوا برای مواد بازیافتی، جزئیات ضخامت کیسه‌های پلاستیکی، و مقایسه تولید ملی با تولید خاص کالیفرنیا بود.

در کالیفرنیا، عمده‌فروشانی که کیسه‌های زباله پلاستیکی با ضخامت بیشتر از 1.0 mil (یا از سال 1995 به بعد، 0.75 mil) می‌فروشند، باید نام و محل هر تولیدکننده‌ای را که از آن خرید می‌کنند، به هیئت مدیره ایالتی اطلاع دهند. این اطلاعات برای یک گزارش سالانه استفاده می‌شود. عمده‌فروشان باید این گزارش را تا 1 مارس هر سال، از سال 1994 به بعد، ارسال کنند و هر جزئیات اضافی که هیئت مدیره ممکن است درخواست کند را در آن بگنجانند.

اگر شما یک تامین‌کننده، تولیدکننده یا عمده‌فروش هستید که طبق این فصل باید گواهی یا اطلاعاتی ارائه دهید، بدانید که هیئت می‌تواند از شما حسابرسی کند.

این قانون مقرر می‌دارد که اگر یک تأمین‌کننده اطلاعات نادرست یا گمراه‌کننده به تولیدکننده بدهد، یا اگر یک تولیدکننده یا عمده‌فروش اطلاعات یا گواهی‌نامه نادرست یا گمراه‌کننده به هیئت مدیره ارائه دهد، هیئت مدیره باید ظرف 30 روز از کشف موضوع، آن را برای اتهامات احتمالی کلاهبرداری به دادستان کل گزارش دهد.

این بخش از قانون به هیئت اجازه می‌دهد تا برای روشن‌تر کردن اصطلاحات و اجرای بهتر این فصل، قوانینی وضع کند. هر سال تا اول ژوئیه، هیئت باید فهرستی از تأمین‌کنندگان، تولیدکنندگان یا عمده‌فروشانی را که از قوانین این فصل پیروی نمی‌کنند، منتشر کند. شرکت‌هایی که تبعیت نمی‌کنند، نمی‌توانند قراردادهای دولتی جدیدی دریافت کنند، یا قراردادهای موجود را تمدید یا تغییر دهند، مگر اینکه با قوانین مطابقت پیدا کنند. سازمان‌های دولتی نیز نمی‌توانند با این شرکت‌های ناسازگار معامله کنند تا زمانی که دوباره با قوانین مطابقت پیدا کنند.