این بخش از قانون تأکید می‌کند که ایالت می‌خواهد کسب‌وکارها زباله‌هایی را که تولید می‌کنند، بازیافت کنند. دولت قصد دارد به مناطق محلی انعطاف‌پذیری بدهد تا برنامه‌های بازیافت خود را ایجاد و مدیریت کنند. هدف این است که با تقویت تلاش‌های بازیافت، گازهای گلخانه‌ای کاهش یابد و از گسترش خدمات بازیافت و تأسیسات تولیدی بازیافت در ایالت حمایت شود.

این بخش از قانون، اصطلاحات مربوط به مدیریت زباله‌های جامد تجاری را تعریف می‌کند. این بخش توضیح می‌دهد که «کسب‌وکار» چیست، که شامل نهادهای انتفاعی و غیرانتفاعی و همچنین واحدهای مسکونی چندخانواری می‌شود. «زباله جامد تجاری» به زباله‌هایی اشاره دارد که از کسب‌وکارها یا خانه‌های چندخانواری با پنج واحد یا بیشتر تولید می‌شوند. «تولیدکننده زباله تجاری» به کسب‌وکارهایی مربوط می‌شود که باید از دستورالعمل‌های جداگانه پیروی کنند. همچنین توضیح می‌دهد که «رستوران با خدمات کامل» چیست، از جمله نحوه سرویس‌دهی به مشتریان، و تعریف می‌کند که چه چیزی «پارک» محسوب می‌شود، مانند پارک‌های موضوعی یا باغ‌وحش‌ها. در نهایت، «خودحمل‌کننده» کسب‌وکاری است که مسئولیت دفع زباله‌های خود را بر عهده دارد.

اگر یک کسب و کار حداقل چهار یارد مکعب زباله در هفته تولید می‌کند یا یک مجتمع مسکونی با پنج واحد یا بیشتر است، باید خدمات بازیافت داشته باشد. کسب و کارها می‌توانند مواد قابل بازیافت را از زباله‌های عادی جدا کنند یا از خدماتی استفاده کنند که زباله‌های مخلوط را به طور مؤثر پردازش می‌کند.

کسب و کارهایی که به مشتریان خدمات می‌دهند، باید سطل‌های بازیافت را فراهم کنند که به راحتی پیدا شوند و به وضوح مشخص شده باشند که چه چیزی قابل بازیافت است. رستوران‌های با خدمات رومیزی (کامل) مجبور نیستند این قوانین را برای سطل‌های مشتریان رعایت کنند، اگر از سطل‌های مخصوص کارکنان برای بازیافت استفاده کنند و برنامه بازیافت داشته باشند. پارک‌هایی که مناطق خدمات غذایی دائمی دارند و رستوران‌های با خدمات کامل نیستند، باید از 1 ژانویه 2022 قوانین مشابهی را رعایت کنند.

همچنین، مالکان مجتمع‌های مسکونی بزرگ می‌توانند از مستأجران بخواهند مواد قابل بازیافت را جدا کنند تا به رعایت این قوانین کمک کنند.

این قانون از تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۲، هر منطقه در کالیفرنیا را ملزم می‌کند که یک برنامه بازیافت برای زباله‌های تجاری راه‌اندازی کند. این برنامه باید به کسب‌وکارها کمک کند تا میزان زباله‌هایی که به محل‌های دفن زباله می‌روند را کاهش دهند. اگر منطقه‌ای از قبل یک برنامه واجد شرایط داشته باشد، نیازی به شروع یک برنامه جدید نیست.

برنامه بازیافت بر کسب‌وکارها تمرکز دارد و ممکن است شامل قوانینی باشد که کسب‌وکارها را ملزم به بازیافت کند، چه از طریق قوانین محلی و چه از طریق توافق‌نامه‌ها. این برنامه همچنین باید شامل آموزش کسب‌وکارها، نظارت بر انطباق آنها و احتمالاً اجرای قوانین با جریمه باشد.

ممکن است قوانین خاصی برای کسب‌وکارهایی که زباله‌های خود را بازیافت می‌کنند وجود داشته باشد. ایالت بررسی خواهد کرد که آیا این برنامه‌ها به درستی اجرا می‌شوند و آیا مناطق محلی تلاش واقعی می‌کنند. آنها به انطباق کسب‌وکارها، نرخ‌های بازیافت، تلاش‌های آموزشی و سایر عوامل مانند بودجه و دسترسی به بازار بازیافت نگاه خواهند کرد.

این قانون می‌گوید که اگر یک شهر یا شهرستان در کالیفرنیا نیاز به اضافه یا گسترش یک برنامه بازیافت برای کسب‌وکارها داشته باشد تا با قوانین موجود بازیافت مطابقت کند، نیازی نیست که برنامه‌های مدیریت پسماند موجود خود را تغییر دهد یا از اداره ایالتی تأییدیه بگیرد. در عوض، آنها فقط باید گزارش سالانه خود را به‌روزرسانی کنند.

این قانون به نهادهای محلی در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا قوانین بازیافت پسماند جامد تجاری خود را ایجاد و اجرا کنند، حتی اگر این قوانین سخت‌گیرانه‌تر یا جامع‌تر از مقررات سطح ایالتی باشند. این قانون همچنین شامل شهرستان‌هایی با جمعیت کمتر از ۲۰۰,۰۰۰ نفر می‌شود که مایل به اجباری کردن بازیافت هستند. علاوه بر این، این قانون تضمین می‌کند که حقوق امتیازدهی موجود، قراردادهای جمع‌آوری پسماند، و حقوق کسب‌وکارها برای فروش یا اهدای مواد قابل بازیافت توسط این فصل تغییر یا محدود نمی‌شوند.

این قانون به نهادهای محلی اجازه می‌دهد تا از کسب‌وکارهایی که زباله تولید می‌کنند، عوارضی دریافت کنند تا هزینه‌های مدیریت پسماند را که طبق این فصل تعیین شده است، پوشش دهند.