این بخش از قانون به هیئت مدیره یک مؤسسه مالی اجازه می‌دهد تا در مورد جنبه‌های خاصی از حساب‌های پس‌انداز تصمیم‌گیری کند. آنها می‌توانند تصمیم بگیرند که به انواع خاصی از حساب‌ها که برداشت از آنها هر زمان که صاحب حساب بخواهد امکان‌پذیر است، سود پرداخت نکنند. آنها همچنین می‌توانند حداقل موجودی مورد نیاز را برای حساب‌ها تعیین کنند تا واجد شرایط کسب سود باشند. علاوه بر این، آنها ممکن است نرخ سود حساب‌های پس‌انداز را تعیین کنند، مشروط بر اینکه در زمان افتتاح حساب با محدودیت‌های نظارتی مطابقت داشته باشد.

این بخش بیان می‌کند که مدیران یک سازمان اختیار دارند تصمیم بگیرند که سود انواع مختلف حساب‌های پس‌انداز چگونه محاسبه شود. آنها همچنین تعیین می‌کنند که این سود چه زمانی پرداخت یا به حساب اضافه خواهد شد.