این بخش تعریف می‌کند که «تعهدات» برای اهداف این ماده قانونی مالی به چه معناست. اساساً، شامل تمام مبالغی است که یک شخص باید به یک بانک تجاری بازپرداخت کند، چه به طور مستقیم و چه غیرمستقیم. این تعریف نهادهای مختلفی مانند افراد، شرکت‌های مشارکتی، شرکت‌های سهامی و دولت‌ها را پوشش می‌دهد. تعهدات هر نوع نهاد می‌تواند به طرف‌های مرتبط یا شرکت‌های فرعی خاصی نیز گسترش یابد. با این حال، در مواردی کمیسر می‌تواند استثنائات خاصی قائل شود، اما این امر مستلزم تأیید ویژه قبل از ایجاد تعهدات است.

این بخش مشخص می‌کند که یک شخص در هر زمان چقدر می‌تواند به یک بانک تجاری بدهکار باشد، به استثنای انواع خاصی از تعهدات. بدهی‌های بدون وثیقه نمی‌توانند بیش از 15% از اجزای مالی خاص بانک مانند حقوق صاحبان سهام و ذخیره زیان وام باشند. کل بدهی‌ها، هم با وثیقه و هم بدون وثیقه، نباید از 25% این اجزا تجاوز کند.

مجوزی برای حذف برخی درآمدها در این محاسبات، بر اساس مقررات فدرال، وجود دارد. علاوه بر این، بدهی‌های ناشی از تنزیل اوراق تجاری، که نوعی استقراض کوتاه‌مدت است، نباید از 40% تجاوز کند. بانک‌ها ملزم به کاهش یا واگذاری وام‌های موجودی که در زمان اعطا مطابق با مقررات بوده‌اند، نیستند و همچنین از تمدید این وام‌ها منع نمی‌شوند.

این قانون بیان می‌کند که یک تعهد، مانند وام، نمی‌تواند با اموال منقول یا وثیقه تضمین شده محسوب شود مگر اینکه آن وثیقه شرایط خاصی را برآورده کند. این اموال نباید توسط کمیسر غیرمجاز اعلام شده باشند و باید حداقل 15 درصد بیشتر از مبلغ بدهی ارزش داشته باشند، مگر اینکه یک سپرده بانکی باشد که باید برابر با مبلغ تعهد باشد. کمیسر می‌تواند قوانینی را در مورد اینکه کدام انواع اموال منقول ممکن است به عنوان تضمین استفاده نشوند، تعیین کند.

برای تعهداتی که ادعا می‌شود با اموال غیرمنقول تضمین شده‌اند، آنها باید با بخش‌های خاص دیگری که در این قانون به آنها اشاره شده است، مطابقت داشته باشند. علاوه بر این، وام‌های تضمین شده و بدون تضمین باید با اسناد جداگانه نشان داده شوند و نمی‌توانند در یک سند واحد ترکیب شوند.

این قانون انواع خاصی از وام‌ها و تعهدات را مشخص می‌کند که از محدودیت‌های بخش 1481 معاف هستند. این موارد شامل وام‌های پشتیبانی‌شده توسط تعهدات یا ضمانت‌های دولت ایالات متحده، تراکنش‌های مرتبط با فدرال رزرو، وام‌های خاصی که توسط کمیسر تأیید شده‌اند، و تعهدات تضمین‌شده یا بیمه‌شده توسط اداره فدرال مسکن می‌شود. همچنین شامل تراکنش‌های خاص برات یا حواله، قبولی‌های بانکی واجد شرایط تنزیل مجدد فدرال رزرو، تعهدات ناشی از تراکنش‌های اتاق پایاپای، و تعهدات تضمین‌شده با سپرده‌ها در صورت رعایت شرایط خاص، از جمله قوانین ویژه برای سپرده‌های ارزی خارجی است.

این قانون شرایطی را مشخص می‌کند که تحت آن یک بانک تجاری می‌تواند وامی را با تضمین حق رهن اول بر اموال غیرمنقول یا حق اجاره اعطا کند. وام‌ها باید معیارهای خاصی را رعایت کنند، مانند مدت زمان وام که بسته به نوع آن از ۱۰ یا ۳۰ سال تجاوز نکند، و مبلغ آن از درصدی از ارزش ارزیابی شده ملک، که معمولاً بین ۶۰ تا ۹۰ درصد است، بیشتر نباشد.

استثنائات خاصی نیز وجود دارد، مانند وام برای اراضی کشاورزی یا وام‌های کوتاه‌مدت، که ممکن است محدودیت‌های مدت و ارزیابی متفاوتی داشته باشند. این قانون همچنین به بانک‌ها اجازه می‌دهد در صورت لزوم برای کمک به فروش اموال غیرمنقول متعلق به بانک، وام‌هایی را بدون رعایت این محدودیت‌ها اعطا کنند.

این قانون بیان می‌کند که اگر یک بانک طبق رهن یا سند اعتماد مجاز باشد که پرداخت بیمه‌نامه یک ملک را مدیریت و توزیع کند، آنها می‌توانند این کار را انجام دهند، حتی اگر منافع تضمینی ملک توسط حادثه‌ای که باعث پرداخت بیمه شد، آسیب ندیده باشد.

این قانون به بانک‌های تجاری در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا با استفاده از حق رهن اول بر اموال غیرمنقول یا حق اجاره بلندمدت به عنوان وثیقه، پول وام دهند، مشروط بر اینکه این حقوق رهن حداقل ۱۰ سال پس از تاریخ سررسید وام معتبر باشند. وام‌ها می‌توانند تحت شرایط خاصی اعطا شوند: اگر به طور کامل توسط دولت ایالات متحده یا سازمان‌های تأیید شده تضمین یا بیمه شده باشند، اگر معیارهای تحت قانون تنظیم مجدد سربازان را برآورده کنند، یا اگر وام شامل مشارکت اداره کسب‌وکارهای کوچک باشد.

این قانون بیان می‌کند که یک بانک تجاری در کالیفرنیا نمی‌تواند بیش از ۵ درصد از کل دارایی‌های خود را بر اساس سهام یک شرکت واحد یا اوراق قرضه یک بدهکار واحد وام دهد. با این حال، استثنائاتی برای اوراق قرضه ایالات متحده، اوراق قرضه ایالت کالیفرنیا، و اوراق قرضه از برخی نهادهای دولتی محلی در کالیفرنیا که برای سرمایه‌گذاری بانک‌های پس‌انداز مناسب هستند، وجود دارد.

این قانون بانک‌های تجاری را از اعطای وام بر اساس اوراق بهادار شرکتی تحت شرایط خاصی منع می‌کند. اولاً، وام‌گیرندگان یا پذیره‌نویسان باید حداقل 25 درصد از تعهدات خرید خود را (در صورتی که ملزم به خرید اوراق بهادار وثیقه وام باشند) قبلاً پوشش داده باشند. ثانیاً، خود بانک نمی‌تواند مسئول بازپرداخت وام باشد. ثالثاً، مدت وام، شامل هرگونه تمدید، نمی‌تواند از یک سال تجاوز کند. نهایتاً، مبلغ وام نمی‌تواند از 25 درصد معیارهای سلامت مالی بانک، که شامل حقوق صاحبان سهام، ذخیره زیان وام، و سایر ابزارهای سرمایه‌ای است، فراتر رود.

این بخش از قانون به یک بانک تجاری اجازه می‌دهد که اگر قبلاً حق رهن اصلی (اول) بر ملکی را دارد، حق رهن ثانویه (دوم) بر همان ملک را نیز نگهداری یا اخذ کند. با این حال، مجموع کل مبلغ وام‌هایی که بر اساس تمام این رهن‌ها داده می‌شود، نباید از ۹۰ درصد ارزش بازار ملک، که توسط یک ارزیابی رسمی تعیین شده است، بیشتر شود. بانک همچنین می‌تواند بر اساس کل مبلغ یک حق رهن اول که از طریق سند وثیقه یا رهن ایجاد شده است، وام دهد، اما باز هم، این وام نمی‌تواند بیش از ۹۰ درصد ارزش بازار ارزیابی شده ملک باشد.

این قانون کالیفرنیا به بانک‌های تجاری اجازه می‌دهد تا برای بهبودهای صرفه‌جویی در انرژی در خانه‌هایی با حداکثر چهار واحد، وام ارائه دهند. این وام باید برای خرید و نصب تجهیزات صرفه‌جویی در انرژی استفاده شود و باید به وام دیگری تحت بخش متفاوتی مرتبط باشد که سقف آن 10 درصد مبلغ آن وام است. بانک‌ها همچنین می‌توانند به کسانی که قبلاً برای چنین بهبودهایی وام گرفته‌اند، وام‌های اضافی اعطا کنند، مشروط بر اینکه مجموع وام‌ها از حد ارزش ملک تعیین شده توسط یک قانون مرتبط تجاوز نکند.

این قانون در مورد تعیین این است که آیا یک وام یا سرمایه‌گذاری توسط حق رهن اول بر اموال غیرمنقول تضمین شده است یا خیر. این قانون بیان می‌کند که انواع خاصی از رهن‌ها یا قراردادها به عنوان مطالبات قبلی محسوب نمی‌شوند، اگر هیچ پرداخت معوقه‌ای وجود نداشته باشد (به جز اجاره‌بها یا حق امتیاز تحت یک اجاره‌نامه). این موارد شامل رهن‌های مالیاتی، رهن‌های عوارض، رهن‌های قرارداد تامین آب، اجاره‌نامه‌های اموال با اجاره‌بها یا حق امتیازهایی که به مالک می‌رسد، و رهن‌های مربوط به پروژه‌های آبیاری می‌شوند، که همگی تحت شرایط خاصی هستند. اساساً، این موارد با اولویت یک وام تداخلی ندارند، تا زمانی که معیارهای خاصی در مورد پرداخت‌های معوقه و ارزش اموال غیرمنقول را برآورده کنند.

این قانون بیان می‌کند که هر بانک دارای مجوز ایالتی در کالیفرنیا که وام‌های مصرف‌کننده را به وام‌گیرندگان واجد شرایط خاص، همانطور که توسط مقررات فدرال تعریف شده‌اند، ارائه می‌دهد، باید از دستورالعمل‌های فدرال خاصی پیروی کند. این دستورالعمل‌ها در بند 987 از عنوان 10 مجموعه قوانین ایالات متحده و اصلاحات قانونی مرتبط با آن به تفصیل آمده‌اند.

اگر یک بانک دارای مجوز ایالتی این وام‌ها را به وام‌گیرندگان واجد شرایط تعریف شده ارائه یا تبلیغ نکند، آنها ناقض قوانین ذکر شده در مجموعه قوانین نظامی و کهنه‌سربازان نخواهند بود.