این بخش اصطلاحات مهم مربوط به مسئولیت‌های امانی بانکی را تعریف می‌کند. این بخش مشخص می‌کند که «بانک» شامل چه مواردی است، از جمله بانک‌های داخلی و خارجی که از مقررات خاصی پیروی می‌کنند. «مقررات امانی» به قوانینی اشاره دارد که بانک‌های ملی در مورد فعالیت‌های امانی رعایت می‌کنند. «شرکت وابسته» نوع خاصی از رابطه شرکتی را توصیف می‌کند که در جای دیگری تعریف شده است. «قانون قابل اجرا» چارچوب قانونی حاکم بر روابط امانی یک بانک را پوشش می‌دهد، از جمله دستورات ایالتی، فدرال و دادگاه. اصطلاح «متولی تحت قانون یکنواخت هدایا به صغار» نقشی را توصیف می‌کند که در قانون یکنواخت انتقال به صغار کالیفرنیا تعریف شده است. «حساب امانی» حسابی است که توسط یک بانک در نقش امانی مدیریت می‌شود، و «مقام امانی» نقش‌هایی را فهرست می‌کند که بانک‌ها در آن از طرف دیگران عمل می‌کنند. «اختیارات امانی» اختیارات ویژه‌ای هستند که به بانک‌ها برای کسب و کار امانی اعطا می‌شوند. «قیم» شامل مدیریت اموال شخص دیگری تحت شرایط خاص است. «اختیار سرمایه‌گذاری» به معنای داشتن اختیار در تصمیمات سرمایه‌گذاری است. «دفتر امانی» یک دفتر بانکی اضافی است که بر کسب و کار امانی تمرکز دارد، در حالی که «دفتر نمایندگی امانی» وظایف بانکی خاص‌تری دارد.

این بخش از قانون، قسمت‌های خاصی از مقررات امانی را با ارجاع به آنها تصویب می‌کند. این بخش تصریح می‌کند که هر جا اصطلاحات «بانک ملی» یا «بانک‌های ملی» در مقررات امانی به کار رفته‌اند، برای اهداف این ماده باید به عنوان «بانک» یا «بانک‌ها» تفسیر شوند. اساساً، این امر به مقررات اجازه می‌دهد تا به طور گسترده‌ای برای همه بانک‌ها، نه فقط بانک‌های ملی، اعمال شوند.