این بخش انواع ترسی را که در یک سرقت دخیل است، توضیح می‌دهد. این شامل ترس از آسیب غیرقانونی به شخص یا دارایی فرد مورد سرقت، بستگان او، یا کسی که در زمان سرقت همراه اوست، می‌شود. ترس همچنین می‌تواند برای کسی باشد که در زمان سرقت همراه آنهاست.

این قانون دو نوع اصلی سرقت درجه یک را در کالیفرنیا تعریف می‌کند: یکی مربوط به حمل‌ونقل عمومی یا مکان‌های مسکونی، و دیگری مربوط به استفاده از خودپرداز. سرقت درجه یک محسوب می‌شود اگر در وسایل نقلیه حمل‌ونقل عمومی مانند اتوبوس و تاکسی یا در مکان‌های مسکونی مانند خانه‌ها یا انواع خاصی از شناورها رخ دهد. همچنین اگر در حین استفاده یا بلافاصله پس از استفاده از خودپرداز و در نزدیکی آن رخ دهد، درجه یک است. هر نوع سرقت دیگری به عنوان درجه دو طبقه‌بندی می‌شود.

این قانون مجازات‌های سرقت در کالیفرنیا را مشخص می‌کند. سرقت درجه یک، که شامل چندین نفر می‌شود و در مکانی مسکونی مانند خانه یا کشتی رخ می‌دهد، منجر به حبس سه، شش یا نه ساله در زندان می‌شود. اگر سرقت درجه یک این معیارها را نداشته باشد، مجازات آن سه، چهار یا شش سال است. سرقت درجه دو، که در شرایط دیگر رخ می‌دهد، منجر به دو، سه یا پنج سال حبس در زندان می‌شود. تلاش برای ارتکاب سرقت درجه دو نیز با حبس مجازات می‌شود.

این قانون، سوار شدن به قطار یا دستکاری تجهیزات راه‌آهن با قصد سرقت از مسافران یا اخلال در عملیات قطار را یک جرم جدی (فِلونی) محسوب می‌کند. اقداماتی مانند آتش‌افروزی، استفاده از مواد منفجره، یا تغییر سیگنال‌ها در راه‌آهن یا نزدیک آن با هدف ایجاد آسیب یا سرقت نیز تحت پوشش این قانون قرار می‌گیرد.

خودرو ربایی زمانی است که شخصی با استفاده از زور یا ترس، وسیله نقلیه‌ای را از دیگری می‌گیرد. قصد می‌تواند نگهداری موقت یا دائمی خودرو باشد. این عمل یک جرم جدی محسوب می‌شود و می‌تواند منجر به مجازات حبس سه، پنج یا نه ساله شود.

اگرچه خودرو ربایی شبیه به سرقت است که در قانون دیگری پوشش داده شده است، یک شخص می‌تواند تحت هر دو قانون متهم شود. با این حال، مجازات برای یک عمل واحد نمی‌تواند همزمان تحت هر دو قانون اعمال شود.