هیئت مدیره باید تا دومین سه‌شنبه ماه مه یک گزارش جامع آب تهیه کند. این گزارش شامل یافته‌هایی درباره سطوح اضافه برداشت سالانه گذشته، جاری و آتی است که به معنای میزان آبی است که بیش از حد موجود در یک سال مصرف شده است. همچنین روند تغییرات فشار آب زیرزمینی و تأثیرات آن بر منابع آب را مشخص خواهد کرد.

هیئت مدیره همچنین میزان آب مورد نیاز برای تغذیه منابع در سال آینده، منبع تأمین آن و هزینه‌های مربوطه را تخمین خواهد زد. آنها ارزیابی می‌کنند که منطقه باید چه میزان برای آب زیرزمینی تأمین شده دریافت کند تا ذخیره کافی وجود داشته باشد و تغذیه آب در آینده تأمین مالی شود.

همچنین تصمیم می‌گیرند که آیا آلاینده‌های آب نیاز به حذف دارند، این کار چقدر هزینه خواهد داشت و این اقدامات چگونه بر هزینه‌های آب تأثیر می‌گذارد. در نهایت، آنها مشخص می‌کنند که آیا چنین اقداماتی بخشی از یک برنامه بلندمدت هستند یا خیر.

این قانون هیئت مدیره را ملزم می‌کند تا با تصویب یک قطعنامه، تصمیمات مالی مربوط به تأمین آب را اتخاذ کند. به طور خاص، باید تصمیم بگیرد که چه مقدار از هزینه تخمینی خرید آب برای تجدید ذخیره در سال مالی آتی باید از طریق عوارض تجدید ذخیره پوشش داده شود. این شامل نه تنها خرید آب، بلکه خریدهای آتی نیز می‌شود، در صورتی که پیش‌بینی شود آب در دسترس نخواهد بود. علاوه بر این، هیئت مدیره باید بودجه لازم برای حذف آلاینده‌ها از آب‌های زیرزمینی و سایر اقدامات مرتبط، و همچنین برای هرگونه پروژه‌های بهبود سرمایه‌ای با هدف تجدید ذخیره آب را تعیین کند.

این قانون به قوانین مربوط به وضع عوارض جبرانی بر تولیدکنندگان آب زیرزمینی در یک منطقه می‌پردازد. هر سال، در صورت لزوم، هیئت مدیره تصمیم می‌گیرد و عوارضی را بر اساس میزان آب زیرزمینی که یک تولیدکننده استفاده می‌کند، اعمال می‌کند. این عوارض تا ۵۰ درصد میانگین عوارض سال‌های قبل، به استثنای هزینه‌های اداری، محدود می‌شود و با نرخی به ازای هر فوت-جریب آب زیرزمینی استخراج شده تعیین می‌شود.

اگر کسی بخواهد تصمیم هیئت مدیره را به چالش بکشد، باید ظرف ۱۸۰ روز پس از تصویب مصوبه توسط هیئت مدیره این کار را انجام دهد. اقدامات قانونی برای اعتراض به این عوارض باید از قوانین رویه‌ای خاصی که در قانون آیین دادرسی مدنی آمده است، پیروی کنند.

اگر هیئت مدیره تشخیص دهد که مشکل آلودگی آب زیرزمینی وجود دارد که یک برنامه پیشنهادی می‌تواند آن را حل کند، بهره‌برداران می‌توانند برای کمک به حل این مشکل، آب زیرزمینی را بدون پرداخت هزینه جبران ذخایر آب استخراج کنند، مشروط بر اینکه آب استخراج شده برای فعالیت‌های سطحی استفاده نشود و با تمامی شرایط تعیین شده توسط هیئت مدیره مطابقت داشته باشد.

این معافیت در صورتی مجاز است که آب زیرزمینی غیرقابل استفاده تشخیص داده شود یا اگر آب قابل استفاده استخراج شده به همان مقدار و کیفیت به زیرزمین بازگردانده شود. هیئت مدیره می‌تواند شرایط مختلفی مانند مقدار آب استخراج شده، محدودیت‌های زمانی، و الزام به ارائه نتایج آزمایشگاهی را تعیین کند. آنها همچنین می‌توانند تصمیم خود را در مورد مصوبه تغییر دهند یا لغو کنند، اما باید حداقل دو هفته قبل از هر جلسه هیئت مدیره که در آن تغییر مورد بحث قرار می‌گیرد، به بهره‌بردار اطلاع دهند. هرگونه تغییر در تصمیم هیئت مدیره فقط بر استخراج آب زیرزمینی که 10 روز پس از تغییر رخ می‌دهد، تأثیر خواهد گذاشت.