این قانون مشخص می‌کند که چه مواردی باید در اخطاریه جلسه رسیدگی به نرخ ویژه مالیات گنجانده شود. اخطاریه باید اشاره کند که دادخواست‌هایی برای بررسی زمین معینی جهت اعمال نرخ ویژه مالیات ارائه شده است، بدون اینکه نیازی به جزئیات زمین در اخطاریه باشد. همچنین باید اسامی دادخواست‌دهندگان را شامل شود و زمان و مکان برگزاری جلسه رسیدگی را مشخص کند.

این قانون بیان می‌کند که هنگام تدوین یک آیین‌نامه یا مصوبه، مسئولان باید به وضوح زمین یا قطعات خاصی را که واجد شرایط نرخ ویژه مالیات هستند، توصیف کنند. همچنین، تعیین درصدی از نرخ عادی مالیات را که برای هر قطعه اعمال خواهد شد، الزامی می‌کند. هدف این است که اطمینان حاصل شود مالیات‌ها عادلانه و متناسب با منافعی هستند که زمین از خدمات منطقه دریافت می‌کند.

این قانون ایجاب می‌کند که وقتی زمینی دارای نرخ مالیاتی ویژه تعیین می‌شود، یک رونوشت مصدق از آن تصمیم باید به ارزیاب شهرستان داده شود. سپس ارزیاب باید این زمین را به طور جداگانه در فهرست ارزیابی مالیاتی ثبت کند، آن را به وضوح علامت‌گذاری کرده و نرخ مالیاتی ویژه‌ای را که واجد شرایط آن است، نشان دهد تا از سایر املاکی که نرخ‌های مالیاتی عادی دارند، متمایز شود.

این قانون بیان می‌کند که پس از تصمیم هیئت مدیره در مورد نرخ ویژه مالیات برای زمین، چه با اعطا و چه با رد آن، این تصمیم تنها در صورتی قابل تغییر است که هیئت مدیره با استماع دیگری موافقت کند. این اتفاق می‌تواند در صورتی رخ دهد که فردی که تحت تأثیر این تصمیم قرار گرفته است، درخواست استماع جدیدی را ارائه دهد یا اینکه هیئت مدیره به ابتکار خود تشخیص دهد که ممکن است نیازی به تغییر باشد. در صورت وقوع هر یک از این سناریوها، استماع جدیدی برنامه‌ریزی خواهد شد و اخطاریه مناسبی به مالک زمین داده می‌شود تا توضیح دهد چرا تصمیم نباید تغییر کند.