اگر شخصی به بازرسی نیاز دارد، باید به بازرس اطلاع دهد. بازرس سپس باید بازرسی را در اسرع وقت ممکن و معقول پس از اطلاع‌رسانی انجام دهد.

این قانون به مدیر اجازه می‌دهد تا مقرراتی وضع کند که بر اساس آن، افرادی که گاو را از مناطق مشخصی برای بازرسی در مقصد حمل می‌کنند، باید قبل از ارسال، به بازرس محلی نشان دام اطلاع دهند. هدف از این الزام، جلوگیری از سرقت یا گم شدن گاوها است و چنین مقرراتی تنها پس از برگزاری یک جلسه استماع عمومی که لزوم آن را تأیید کند، قابل اجرا خواهد بود.

این قانون تضمین می‌کند که بازرسی‌های داغ‌گذاری گاو بدون ایجاد اختلالات عمده در فعالیت‌های عادی پرورش گاو انجام شود. بر همکاری بین کارکنان دامداری و بازرس داغ‌گذاری برای رسیدگی به گاوها به گونه‌ای که به آنها آسیب نرساند، تأکید دارد. با این حال، همچنان اجازه بازرسی‌های داغ‌گذاری را که توسط بخش دیگری از قانون الزامی شده است، می‌دهد.

اگر از فرد مسئول حیوانات خواسته شود، او باید فهرستی از تمام داغ‌ها و علائم روی آن حیوانات را با نهایت دقت به بازرس بدهد.

این بخش از قانون بیان می‌کند که فردی که گاو ارسال می‌کند، باید قبل از بازرسی، هر حیوان سرگردان را جدا کرده و به بازرس علامت‌گذاری (برند) معرفی کند. اگر حیوانات سرگردان بدون بازرسی یا بدون اطلاع مالک ارسال شوند، فرستنده باید هزینه‌های خوراک و حمل و نقل آن‌ها را پوشش دهد.

اگر فرستنده در شناسایی حیوانات سرگردان کوتاهی کند، با جریمه‌هایی مواجه می‌شود که با تکرار تخلفات در طول یک سال افزایش می‌یابد: $50 برای اولین، $100 برای دومین، $200 برای سومین، و $500 برای چهارمین یا بیشتر تخلف به ازای هر حیوان، که باید به اداره شناسایی دام پرداخت شود. هر روز ارسال برای تخلفات به طور جداگانه محاسبه می‌شود.