این قانون توضیح می‌دهد که چگونه یک شرکت در کالیفرنیا می‌تواند از انحلال جلوگیری کند، در صورتی که دعوایی برای انحلال اجباری یا رأی‌گیری برای انحلال اختیاری مطرح شود. اگر سهامدارانی که 50 درصد یا بیشتر از قدرت رأی‌دهی را دارند، بخواهند از انحلال جلوگیری کنند، می‌توانند سهام آغازکنندگان انحلال را به ارزش منصفانه آنها خریداری کنند، که این ارزش بر اساس ارزش تصفیه شرکت تعیین می‌شود. اگر بر سر ارزش سهام اختلاف نظر وجود داشته باشد، دادگاه ارزیابانی را برای تعیین آن منصوب خواهد کرد. خریداران باید ارزش تعیین شده را در یک مهلت مشخص پرداخت کنند تا انحلال متوقف شود. اگر پرداخت نکنند، انحلال ادامه می‌یابد و هزینه‌ها ممکن است به آغازکنندگان تعلق گیرد. مالکان ذینفع با توافقات خاص نیز طبق این قانون سهامدار محسوب می‌شوند، و تاریخ ارزیابی سهام در ابتدای روند انحلال تعیین می‌شود، مگر اینکه دادگاه تصمیم دیگری بگیرد.

این بخش توضیح می‌دهد که مدیران یا سایر اشخاص منصوب شده توسط دادگاه پس از شروع فرآیند انحلال یک شرکت چه کارهایی می‌توانند انجام دهند. آنها می‌توانند مسئولین را انتخاب کنند، نمایندگان یا وکلای دادگستری استخدام کنند و کسب و کار را تا زمان تعطیلی آن اداره کنند. آنها می‌توانند قراردادها را اجرا کنند، بدهی‌ها و مطالبات را، چه به نفع و چه علیه شرکت، مدیریت کنند و با دعاوی حقوقی رسیدگی کنند. آنها همچنین حق دارند دارایی‌های شرکت را بفروشند و سهام پرداخت نشده یا توزیع‌های غیرقانونی را جمع‌آوری کنند. اساساً، آنها بر تمام آنچه برای تعطیلی رسمی شرکت لازم است، نظارت می‌کنند.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه یک شرکت می‌تواند اطمینان حاصل کند که بدهی‌هایش پوشش داده شده‌اند، چه محل طلبکار را بداند و چه نداند. بدهی‌ها رسیدگی شده تلقی می‌شوند اگر یک شرکت، شخص یا دولت قابل اعتماد پرداخت آنها را تضمین کند، به شرطی که هیئت مدیره شرکت این راه حل را در زمان توزیع دارایی‌ها کافی بداند. یا اینکه، بدهی می‌تواند با سپرده‌گذاری مبلغ بدهی طبق آنچه در بخش دیگری توضیح داده شده، رسیدگی شود. این قانون همچنین بیان می‌کند که اینها تنها راه‌های رسیدگی به بدهی‌ها نیستند.

این بخش بیان می‌کند که وقتی یک شرکت دارایی‌های خود را توزیع می‌کند، می‌تواند این کار را به شکل پول نقد، اموال یا اوراق بهادار انجام دهد. این توزیع می‌تواند به صورت یکجا یا در طول زمان صورت گیرد، به شرطی که برای همه ذینفعان عادلانه باشد و مطابق با اسناد تأسیس شرکت و حقوق سهامداران باشد. این توزیع‌ها باید در اسرع وقت ممکن انجام شوند، در حالی که همچنان امکان انحلال آرام و مؤثر شرکت فراهم باشد.

این بخش توضیح می‌دهد که چگونه یک شرکت در حال انحلال می‌تواند دارایی‌های باقیمانده خود را توزیع کند، اگر هم سهام ممتاز و هم سهام عادی داشته باشد. طرحی که مطابق با اولویت‌های سهام ممتاز نباشد، می‌تواند با توافق هیئت مدیره و سهامداران تصویب شود. در صورت تصویب، این طرح برای همه سهامداران الزام‌آور است، اما سهامدارانی که حق تقدم تصفیه دارند و با آن موافق نیستند، می‌توانند ظرف 30 روز پس از دریافت اطلاع‌رسانی، با ارسال درخواست کتبی، به جای آن پول نقد مطالبه کنند. اگر درخواست‌هایی برای پرداخت نقدی وجود داشته باشد، هیئت مدیره می‌تواند تصمیم بگیرد که طرح را لغو کند و در این صورت همه سهامداران دارایی‌ها را طبق حقوق خود دریافت خواهند کرد. این قانون در صورتی که توزیع دارایی‌ها طبق یک طرح سازماندهی مجدد از پیش تصویب شده باشد، اعمال نمی‌شود.

این بخش توضیح می‌دهد که اگر سهامداران یا بستانکارانی ناشناس باشند، پیدا نشوند، یا پرداخت خود را مطالبه نکنند، یک شرکت می‌تواند آن پول را نزد کنترل‌کننده (Controller) واریز کند. این کار به این دلیل انجام می‌شود تا کسانی که به طور قانونی مستحق هستند، بتوانند بعداً با ارائه مدرک آن را مطالبه کنند. اگر اختلافی بر سر مالکیت سهام وجود داشته باشد یا مبلغ بدهی نامشخص باشد، شرکت می‌تواند مبالغ مورد اختلاف را نیز نزد کنترل‌کننده (Controller) واریز کند. پس از واریز، این وجوه طبق رویه‌های خاصی در قانون آیین دادرسی مدنی مدیریت می‌شوند و مالکان قانونی می‌توانند طبق آن قوانین آنها را مطالبه کنند.

این قانون به وضعیتی می‌پردازد که یک شرکت در حال تعطیلی است و دارایی‌ها بدون پرداخت تمام بدهی‌های شرکت به سهامداران داده می‌شود. اگر این اتفاق بیفتد، شرکت می‌تواند دارایی‌ها را از سهامداران پس بگیرد. طلبکاران، که به آنها پول بدهکارند، می‌توانند به نام شرکت برای بازپس‌گیری این دارایی‌ها شکایت کنند. سهامدارانی که مجبورند بیش از سهم عادلانه خود از دارایی‌های توزیع شده به طور نامناسب را بازگردانند، می‌توانند از سایر سهامداران بخواهند که برای جبران وضعیت مشارکت کنند. «انحلال» به معنای پایان رسمی یک کسب و کار است، از جمله توزیع دارایی‌ها قبل از تعطیلی.

حتی اگر یک شرکت رسماً تعطیل یا منحل شود، همچنان برای اتمام امور باقی‌مانده وجود دارد. این بدان معناست که همچنان می‌تواند در اقدامات قانونی شرکت کند، بدهی‌ها را پرداخت کند، اموال را بفروشد و دارایی‌ها را توزیع کند، اما نمی‌تواند به فعالیت‌های تجاری عادی خود ادامه دهد. هر پرونده قانونی که شرکت در آن دخیل است، صرفاً به دلیل انحلال شرکت متوقف نخواهد شد. اگر دارایی‌هایی در طول فرآیند تسویه نادیده گرفته شده باشند، آنها نزد شرکت باقی می‌مانند تا زمانی که به درستی بین طرف‌های ذی‌حق توزیع شوند.

این بخش توضیح می‌دهد که چه اتفاقی برای دعاوی حقوقی علیه شرکتی که منحل شده است، می‌افتد. اگر کسی بخواهد از چنین شرکتی شکایت کند، فقط می‌تواند به سراغ دارایی‌های باقی‌مانده آن برود یا، اگر دارایی‌ها توزیع شده باشند، به سراغ سهامداران تا سقف سهم آنها. دعاوی باید ظرف مهلت قانونی یا ظرف چهار سال پس از انحلال شرکت، هر کدام که زودتر باشد، آغاز شوند. سهامداران می‌توانند به دلایل رویه‌ای، طوری مورد شکایت قرار گیرند که گویی بخشی از شرکت هستند. برای ابلاغ اوراق قانونی، اگر هیچ یک از مدیران شرکت یافت نشوند، می‌توانید آنها را به وزیر امور خارجه تحویل دهید. این قانون تضمین می‌کند که شرکت‌های منحل شده همچنان می‌توانند در برخی اختلافات حقوقی، مانند آنهایی که بر اسناد مالکیت تأثیر می‌گذارند، درگیر باشند و جزئیات نحوه اطلاع‌رسانی بین طرفین را مشخص می‌کند.