این قانون اساساً می‌گوید که وقتی یک شرکت می‌خواهد دارایی‌های خود را از طریق یک سند قانونی مانند سند مالکیت منتقل کند، دبیر شرکت می‌تواند یک گواهی به آن ضمیمه کند. این گواهی تأیید می‌کند که انتقال به درستی توسط هیئت مدیره تأیید شده است و مشخص می‌کند که آیا دارایی بخش عمده‌ای از دارایی‌های شرکت نیست یا اینکه بخشی از فعالیت‌های عادی کسب‌وکار است. اگر دارایی‌های در حال انتقال بخش عمده‌ای باشند و بخشی از کسب‌وکار عادی نباشند، گواهی باید بیان کند که اعضا آن را تأیید کرده‌اند. این گواهی به عنوان اثبات مشروعیت انتقال عمل می‌کند، به ویژه برای افرادی که ملک را می‌خرند یا آن را به عنوان وثیقه می‌پذیرند بدون اینکه از هرگونه مشکل مربوط به امانت یا رعایت مقررات مطلع باشند.