این قانون اداره را ملزم می‌کند که با استفاده از بودجه موجود، دوره‌ها و خدمات آموزشی را به کارکنان رفاهی ارائه دهد. این موارد شامل آموزش حین کار، مرخصی‌های تحصیلی، کمک‌هزینه‌ها، دوره‌های کارآموزی، دوره‌های کارورزی و آموزش میدانی با همکاری کالج‌ها و دانشگاه‌ها می‌شود. هدف این است که دانشجویان برای ایفای نقش در خدمات اجتماعی عمومی آماده شوند و اطمینان حاصل شود که شهرستان‌ها کارکنان آموزش‌دیده‌ای دارند تا به افراد و خانواده‌ها کمک کنند به نتایج اجتماعی و اقتصادی بهتری دست یابند.

علاوه بر این، کارکنان شهرستان که صلاحیت افراد را برای خدمات اجتماعی عمومی تعیین می‌کنند، باید آموزش ویژه‌ای ببینند تا مواردی را که نیاز به تحقیقات بیشتر دارند، شناسایی کنند.

این قانون بیان می‌کند که اگر دولت فدرال برای کمک‌هزینه‌های آموزشی تحت عنوان (VII) قانون تأمین اجتماعی فدرال به کالیفرنیا بودجه‌ای اختصاص دهد، اداره خدمات بهداشتی ایالتی و اداره خدمات اجتماعی ایالتی اختیار دارند که در مدیریت این بودجه‌ها نماینده کالیفرنیا باشند. اداره خدمات بهداشتی به خدمات مراقبت‌های بهداشتی می‌پردازد، در حالی که اداره خدمات اجتماعی به سایر خدمات اجتماعی رسیدگی می‌کند.

این قانون به کارکنان اداره خدمات اجتماعی ایالتی و اداره خدمات بهداشتی ایالتی در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا در فرصت‌های آموزشی و تربیتی شرکت کنند. آنها می‌توانند در دوره‌های دانشگاهی، سمینارهای کوتاه‌مدت شرکت کنند یا بورسیه یا دوره‌های کارآموزی را با هرگونه حمایت مالی لازم که طبق مقررات فدرال مجاز است، بپذیرند. با این حال، هرگونه مرخصی برای این فعالیت‌ها باید توسط هیئت پرسنل ایالتی تأیید شود.

این قانون به شهرستان‌ها اجازه می‌دهد تا به کارمندان دائمی شاغل در رفاه اجتماعی، مرخصی تحصیلی با حقوق اعطا کنند تا مهارت‌ها و دانش خود را ارتقا دهند. برای واجد شرایط بودن، کارمندان باید سابقه خدمت خوبی داشته باشند و موافقت کنند که پس از بازگشت، حداقل یک سال کار کنند. کارمندان ممکن است نیاز به ارائه وثیقه به عنوان تضمین عدم بازگشت داشته باشند، مگر اینکه شهرستان از آن صرف‌نظر کند. میزان و شرایط کمک‌هزینه یا حقوق توسط هیئت شهرستان تعیین می‌شود. شهرستان‌ها همچنین می‌توانند شرایط مرخصی تحصیلی را بر اساس توافق‌نامه‌های ایالتی و فدرال تعیین کنند.