این بخش به فرماندار کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا دستورات و مقررات لازم برای اجرای اقدامات اضطراری را وضع، به‌روزرسانی و لغو کند. این دستورات قدرت قانونی دارند و باید با دستورالعمل‌های فدرال هماهنگ شوند. در طول وضعیت‌های اضطراری، دستورات بلافاصله لازم‌الاجرا می‌شوند و با پایان یافتن وضعیت اضطراری، اعتبارشان به پایان می‌رسد. برای هزینه کردن وجوه اضطراری، دستورات باید از قبل آماده شوند. تمامی این دستورات پیش از اضطراری کتبی هستند و از قوانین عادی ایالتی معاف می‌باشند، اما باید در اسرع وقت ممکن در دفاتر ایالتی و شهرستانی ثبت شوند.

این قانون ایجاب می‌کند که طرح اضطراری ایالتی در هر منطقه تحت پوشش دولت محلی در ایالت اجرا شود. دولت‌های محلی مسئول انجام اقدامات لازم برای اطمینان از رعایت این طرح هستند.

این قانون بیان می‌کند که فرماندار کالیفرنیا مسئول مدیریت طرح اضطراری ایالتی و ایجاد برنامه‌هایی برای کاهش تأثیرات وضعیت‌های اضطراری است. فرماندار همچنین باید با دولت‌های محلی همکاری کند تا اطمینان حاصل کند که طرح‌های اضطراری آن‌ها با طرح ایالت همسو است و همچنین این طرح‌ها را با طرح‌های فدرال و سایر ایالت‌ها هماهنگ کند.

این قانون مشخص می‌کند که استاندار کالیفرنیا برای آمادگی و کاهش اثرات یک وضعیت اضطراری چه کارهایی می‌تواند انجام دهد. او می‌تواند نیازهای ایالت را برای مایحتاج ضروری مانند غذا و پوشاک ارزیابی کند و برای تدارکات و تجهیزات برنامه‌ریزی کند. استاندار می‌تواند از منابع ایالتی استفاده کند، طرح‌های اضطراری محلی را تأیید کند و واحدهای پشتیبانی سیار را راه‌اندازی کند. همچنین می‌تواند فرودگاه‌های عمومی را تعیین کند، برنامه‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی عمومی را سازماندهی کند و صنایع و منابع موجود را ارزیابی کند. علاوه بر این، قانون اجازه استفاده از تأسیسات خصوصی را با جبران خسارت مناسب می‌دهد.

استاندار می‌تواند اقدامات آمادگی اضطراری را درخواست کند، از جمله بسیج تیم‌های اضطراری و انجام تمرینات آمادگی برای اطمینان از در دسترس بودن پرسنل آموزش‌دیده در طول وضعیت‌های اضطراری.

این قانون از دفتر خدمات اضطراری می‌خواهد که طرح اضطراری ایالتی را تا ۱ ژانویه ۲۰۱۹ و هر پنج سال پس از آن به‌روزرسانی کند. در طول این به‌روزرسانی‌ها، آنها باید با سازمان‌هایی که به افراد دارای معلولیت و نیازهای عملکردی کمک می‌کنند، همکاری کنند تا اطمینان حاصل شود که نیازهای آنها در طرح گنجانده شده است. اصطلاح «جمعیت با نیازهای دسترسی و عملکردی» همانطور که در بخش ۸۵۹۳.۳ تعریف شده است.

علاوه بر این، تا ۱ ژانویه ۲۰۲۹ و متعاقباً هر پنج سال، دفتر باید طرح را به‌روزرسانی کند تا با مشورت با گروه‌ها و کارشناسان مرتبط، خدمات بهتری به جوامع LGBTQ+ در طول شرایط اضطراری ارائه دهد.

این قانون از دفتر خدمات اضطراری می‌خواهد که یک طرح جامع برای نحوه واکنش دولت ایالتی و محلی به بلایای کشاورزی ایجاد کند. این طرح در ابتدا قرار بود تا ژانویه 2002 تکمیل شود و به‌روزرسانی‌های آن تا ژانویه 2009 انجام گیرد. این طرح نقش‌های بازیگران اصلی مانند کمیسرهای کشاورزی شهرستان و سازمان‌های ایالتی را مشخص می‌کند. این طرح همه چیز را از ارزیابی خسارت محصولات کشاورزی و کمک‌های بلایا قبل و بعد از اعلامیه‌های فدرال، تا رسیدگی به سلامت دام و ادغام طرح‌های اضطراری محلی و ایالتی پوشش می‌دهد. این طرح همچنین شامل راهبردهایی برای مشارکت گروه‌های جامعه‌محور در واکنش به بلایا، روش‌هایی برای رفع آلودگی ایمن افراد در معرض خطرات، و رویکردهایی برای رسیدگی به بیکاری مرتبط با بلایا است.

این قانون از دفتر خدمات اضطراری کالیفرنیا می‌خواهد که خطرات ناشی از حملات پالس الکترومغناطیسی، طوفان‌های ژئومغناطیسی و قطع طولانی‌مدت برق را در به‌روزرسانی بعدی طرح کاهش خطرات ایالتی خود بگنجاند. این امر مطابق با قانون فدرال است. این طرح باید راه‌های عملی برای کاهش این خطرات، مانند تقویت زیرساخت‌های تأسیسات برق، پیشنهاد کند. این قانون همچنین روشن می‌کند که مسئولیت‌های کمیسیون تأسیسات عمومی را در مورد آمادگی در برابر بلایا و اضطراری تغییر نمی‌دهد.

این قانون به فرماندار کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا در مواقع اضطراری، در صورت لزوم برای مدیریت وضعیت، کنترل اموال خصوصی را به دست گیرد یا از پرسنل استفاده کند. ایالت برای هرگونه اموال یا خدماتی که گرفته می‌شود، غرامت عادلانه پرداخت خواهد کرد. با این حال، فرماندار نمی‌تواند رسانه‌هایی مانند روزنامه‌ها، رادیو یا ایستگاه‌های تلویزیونی را تصرف کند. در مواقع اضطراری، اگر هیچ وسیله ارتباطی دیگری ممکن نباشد، فرماندار می‌تواند از سرویس‌های خبری سیمی استفاده کند، اما باید هزینه آن را بپردازد و اختلال در پخش اخبار آنها را به حداقل برساند.

این قانون توضیح می‌دهد که هیچ چیز در این فصل، اختیارات فرماندار را برای اعلام وضعیت شورش یا حکومت نظامی تغییر نمی‌دهد یا محدود نمی‌کند. فرماندار می‌تواند این کار را برای هر منطقه، مانند یک شهرستان یا شهر، بر اساس اختیاراتی که توسط قانون اساسی یا قوانین ایالت به او داده شده است، انجام دهد. این اقدامات می‌تواند با یا بدون در نظر گرفتن قوانین این فصل صورت گیرد.