این قانون اصطلاح «شرکت‌کننده» را به گونه‌ای تعریف می‌کند که شامل کلیه سازمان‌ها، ادارات و دفاتر دولتی ایالتی می‌شود.

این قانون ایجاب می‌کند که منابع برای وصول بدهی‌ها باید عمدتاً بر روی حساب‌هایی متمرکز شوند که انتظار می‌رود بیشترین پول را به دست آورند. علاوه بر این، به شرکت‌کنندگان توصیه می‌شود که از هیئت مالیات فرانشیز یا هر آژانس دولتی دیگری که دارای یک سیستم اثبات‌شده و موفق وصول بدهی است، راهنمایی بگیرند.

این قانون شرکت‌کنندگان را ملزم می‌کند که سالانه حساب‌های دریافتنی و هرگونه حساب تسویه شده خود را به کنترلر گزارش دهند. کنترلر مسئول است که حداقل ۶۰ روز قبل از موعد مقرر، قالب و تاریخ ارائه گزارش را به شرکت‌کنندگان اطلاع دهد.

این قانون به مشارکت‌کنندگان، مانند سازمان‌های دولتی، اجازه می‌دهد تا با وصول‌کنندگان بدهی خصوصی قرارداد ببندند تا مطالبات خود را (یعنی بدهی‌هایی که به آن‌ها تعلق دارد) بفروشند یا واگذار کنند. اما این فروش باید سود بیشتری نسبت به حالتی که دولت خودش بدهی‌ها را وصول می‌کرد، ایجاد کند و نباید به وصول درآمدهای آتی آسیب برساند. بدهکار باید قبل از ارسال بدهی‌اش برای وصول، کتباً مطلع شود تا فرصت پرداخت یا اعتراض داشته باشد. اگر بدهی مورد اختلاف باشد، نمی‌توان آن را فروخت یا واگذار کرد. هر قراردادی که منعقد می‌شود باید با مقررات موجود قراردادهای عمومی مطابقت داشته باشد.

این بخش به یک شهر یا شهرستان در کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا بدهی‌های پرداخت‌نشده خود را به وصول‌کنندگان خصوصی بفروشد یا منتقل کند. با این حال، قبل از انجام این کار، آنها باید به شخصی که بدهکار است اطلاع دهند و به او فرصت دهند تا بدهی را پرداخت کند یا به آن اعتراض کند.

اگر شخص استدلال کند که پولی بدهکار نیست، شهر یا شهرستان نمی‌تواند بدهی را به یک وصول‌کننده خصوصی بفروشد.