یک شهر در کالیفرنیا می‌تواند منابع لازم را برای تامین آب ساکنان خود فراهم کند. این کار می‌تواند از طریق هبه، خرید، یا تملک اموال از طریق روش‌های قانونی (سلب مالکیت) انجام شود. این منابع شامل آب، حقوق استفاده از آب، و زیرساخت‌های لازم مانند مخازن و لوله‌ها یا سایر سیستم‌های مورد نیاز برای انتقال آب می‌شود.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که چگونه هزینه‌های خرید، ساخت، اداره و نگهداری منابع آب مشترک بین شهرهای مختلف باید تقسیم شود. معمولاً این هزینه‌ها بر اساس میزان آبی که هر شهر انتظار دارد دریافت کند، تقسیم می‌شوند. با این حال، اگر شهرهای درگیر بر روش متفاوتی برای تقسیم هزینه‌ها توافق کنند، می‌توانند آن را انتخاب کنند.

این قانون به دولت‌های شهری اجازه می‌دهد تا گام‌های مهمی برای مدیریت و تأمین آب برای ساکنان خود بردارند. آنها می‌توانند برای تأمین آب مورد نیاز شهر قرارداد ببندند و زیرساخت‌های آبی لازم مانند پمپ‌ها و مخازن را بسازند یا تعمیر کنند.

آنها همچنین می‌توانند از درآمد حاصل از خدمات آب یا اوراق قرضه، از جمله اوراق قرضه مربوط به قوانین گذشته، برای پرداخت بدهی اوراق قرضه‌ای که به تأمین مالی تأسیسات آب کمک کرده‌اند، استفاده کنند. علاوه بر این، شهرها می‌توانند با دولت فدرال برای زیرساخت‌های مربوط به سیستم‌های آب همکاری کرده و کمک دریافت کنند.

این قانون به شهرهای کالیفرنیا اجازه می‌دهد که یک هزینه سالانه برای دسترسی به خدمات آب دریافت کنند، حتی اگر این خدمات استفاده نشود. شهرها برای تعیین این هزینه باید رویه‌های خاصی از جمله اطلاع‌رسانی عمومی و برگزاری جلسه استماع را رعایت کنند. آنها می‌توانند همین هزینه را سال به سال ادامه دهند، مگر اینکه قصد افزایش آن را داشته باشند که در این صورت رویه‌های جدیدی لازم است. این هزینه بر اساس مساحت یا برِ زمین، یا ترکیبی از آنها، تعیین می‌شود و می‌تواند بر اساس کاربری زمین و دسترسی به آب متفاوت باشد. با این حال، این هزینه نمی‌تواند از (10) دلار به ازای هر جریب یا (5) دلار برای قطعات کوچکتر تجاوز کند، مگر اینکه شرایط خاصی اعمال شود. شهرها می‌توانند به صورت ماهانه یا سال مالی صورت‌حساب صادر کنند، از جمله اضافه کردن آن به قبض مالیات شهرستان، با اطمینان از اینکه به صورت جداگانه ذکر شده است.

این قانون به شورای شهر اجازه می‌دهد تا مناطقی را تعیین کند که در آنجا هزینه‌های خدمات آب بر اساس مزایای دسترسی به آب اعمال می‌شود، صرف نظر از اینکه آب واقعاً استفاده شده باشد یا خیر. این فرآیند با یک قطعنامه آغاز می‌شود که منطقه را مشخص می‌کند، نامی برای آن می‌گذارد و خدمات ارائه شده را توضیح می‌دهد. یک جلسه عمومی باید بین 30 تا 60 روز پس از تصویب قطعنامه برگزار شود. اطلاعیه این جلسه باید حداقل هفت روز قبل از برگزاری آن منتشر شود.

در طول جلسه، مردم می‌توانند حمایت یا اعتراض خود را نسبت به منطقه، وسعت آن یا خدمات ارائه شده بیان کنند. اعتراضات مربوط به روند کار باید کتبی و قبل از جلسه ارائه شود، اما خطاهای جزئی قابل اصلاح هستند. اعتراضات کتبی نیز می‌تواند در هر زمان قبل از پایان جلسه پس گرفته شود.