این قانون بیان می‌کند که قوانین و مقررات این فصل خاص شامل شهرهایی نمی‌شود که منشور (اساسنامه) خاص خود را دارند. این یعنی شهرهایی که به جای قوانین ایالتی، خودشان را از طریق منشور خود اداره می‌کنند.

هر شهری که طبق این بخش از قانون تشکیل شده است، نام مشخصی خواهد داشت و به طور نامحدود به حیات خود ادامه می‌دهد. این شهر می‌تواند در اقدامات قانونی شرکت کند، به این معنی که می‌تواند از دیگران شکایت کند و مورد شکایت قرار گیرد. شهر همچنین یک مهر رسمی دارد که هیئت حاکمه شهر می‌تواند هر طور که بخواهد آن را تغییر دهد.

این قانون استفاده از مهر شهر را در مواد تبلیغاتی انتخاباتی یا ارسال‌های انبوه، در صورتی که با قصد فریب رای‌دهندگان انجام شود، جنحه می‌داند. صرف استفاده از مهر به گونه‌ای که تصور کاذبی از تأیید رسمی ایجاد کند، برای نشان دادن قصد فریب کافی است.

نهاد قانونگذاری یک شهر می‌تواند نام شهر را تغییر دهد، به شرطی که حداقل چهار پنجم اعضای آن موافق باشند. آنها همچنین می‌توانند با استفاده از همین روند، کلمه «شهر» را در نام رسمی شهر به «شهرک» یا برعکس تغییر دهند.

وقتی یک شهر مصوبه جدیدی را تصویب می‌کند، چه از طریق رأی مستقیم مردم و چه از طریق روش‌های دیگر، منشی شهر 10 روز فرصت دارد تا یک نسخه از آن مصوبه را برای دبیر ایالت، هیئت ناظران شهرستان و کمیسیون تشکیل آژانس محلی ارسال کند.