این قانون به هیئت نظارت اجازه می‌دهد تا قوانینی را برای رسیدگی به مزاحمت‌ها مانند سر و صدا یا شرایط غیربهداشتی وضع کند. آنها باید به مالک ملک اطلاع دهند و به او اجازه دهند قبل از هر اقدامی صحبت کند، مگر اینکه وضعیت اضطراری باشد و برای ایمنی عمومی نیاز به رفع فوری داشته باشد.

اگر شهرستان نیاز به اقدام برای حل مشکل داشته باشد، مالک ملک باید تمام هزینه‌ها را پوشش دهد، از جمله هزینه‌های قانونی در صورتی که شهرستان تصمیم به بازیافت آنها بگیرد. مالک همچنین ممکن است با یک ارزیابی ویژه، بسیار شبیه به مالیات، مواجه شود اگر این هزینه‌ها را به موقع پرداخت نکند.

اگر هزینه‌ها به عنوان رهن به ملکی اعمال شوند و ملک قبل از سررسید مالیات‌ها به یک خریدار جدید و با حسن نیت فروخته شود، هزینه‌ها به ملک نمی‌چسبند بلکه به طور جداگانه جمع‌آوری خواهند شد. در نهایت، هیئت ممکن است به شخص دیگری، مانند یک افسر رسیدگی، اجازه دهد تا روند جلسات رسیدگی را مدیریت کند.

این قانون به مقامات محلی اجازه می‌دهد که از طریق یک مصوبه، مقرر کنند که اگر مالک ملکی ظرف دو سال دو بار یا بیشتر به دلیل عدم رسیدگی به وضعیت‌های خاص ملک مقصر شناخته شود، می‌تواند سه برابر هزینه معمول برای رفع مشکل از او دریافت شود. هدف از این کار تشویق مالکان به رعایت سریع مقررات محلی است.