این قانون به دولت‌های محلی اجازه می‌دهد تا از توسعه‌دهندگان بخواهند که به عنوان بخشی از پروژه‌های توسعه خود، زیرساخت‌های بزرگ‌تر یا طولانی‌تری، مانند خطوط فاضلاب، بسازند. این بهبودها نباید فقط به توسعه جدید خدمت کنند، بلکه باید به مناطق اطراف نیز سود برسانند و باید به عموم واگذار یا "اختصاص" داده شوند. به عنوان مثال، ممکن است لازم باشد خطوط فاضلاب برای رسیدن به خروجی‌های فاضلاب موجود در خارج از تفکیک جدید، گسترش یابند.

این بخش به دولت محلی اجازه می‌دهد تا هزینه‌های بهبودهایی را که به املاک خارج از یک تفکیک کمک می‌کنند، مدیریت کند. آنها می‌توانند از کسانی که از این بهبودها بهره‌مند می‌شوند، از جمله سایر سازمان‌های دولتی، هزینه دریافت کنند. همچنین می‌توانند سهمی از هزینه‌ها را که به املاک خارج از تفکیک سود می‌رساند، به سازنده جبران کنند و این هزینه‌ها را از طریق عوارض بر آن املاک، احتمالاً با سود، بازپس گیرند. در نهایت، آنها می‌توانند مناطق منفعت محلی را برای رسیدگی به این عوارض ایجاد کنند.

این قانون به نهادهای محلی اجازه می‌دهد تا طرحی برای سیستم‌های زهکشی یا فاضلاب ایجاد کنند و از مالکان املاک مجاوری که از این سیستم‌ها بهره‌مند می‌شوند، هزینه‌ای دریافت کنند. هزینه‌های جمع‌آوری شده به نهاد یا توسعه‌دهنده‌ای که این سیستم‌ها را می‌سازد، می‌رسد. نهادها همچنین می‌توانند با توسعه‌دهندگان توافقنامه‌هایی برای بازپرداخت هزینه‌های ساخت و ساز منعقد کنند.

این قانون به سازمان‌های دولتی محلی اجازه می‌دهد تا مناطق خاصی را تعیین کنند که در آن مالکان املاک ممکن است در صورت بهره‌مندی ملکشان از ساخت یک پل یا جاده اصلی، مشمول پرداخت هزینه شوند. پول جمع‌آوری شده از این هزینه‌ها به سازمان یا سازنده‌ای که پل یا جاده را می‌سازد، می‌رسد. علاوه بر این، سازمان‌های دولتی می‌توانند با سازنده یک توافقنامه بازپرداخت منعقد کنند، اگر فکر می‌کنند ملک از ساخت‌وساز بهره‌مند می‌شود.