این بخش از قانون کالیفرنیا روشن می‌کند که چه زمانی یک مهندس حرفه‌ای یا نقشه‌بردار زمین، که به عنوان مشاور برای دولت‌های ایالتی یا محلی کار می‌کند، دارای منافع مالی در یک تصمیم دولتی محسوب می‌شود. اگر مشاور به طور مستقل، بدون کنترل یا اختیار تصمیم‌گیری سازمان دولتی کار کند، منافع مالی ندارد. اما، این استثنا اعمال نمی‌شود اگر مشاور در توصیه فرمول توزیع هزینه‌ها در یک منطقه ارزیابی مشارکت داشته باشد و قبلاً 250 دلار یا بیشتر از کارهای مرتبط با قطعات زمین آن منطقه، ظرف یک سال قبل از ایجاد منطقه، درآمد کسب کرده باشد. این استثنا فقط توصیه‌های فرمول را پوشش می‌دهد و شامل مطالعات محل، طرح‌های مهندسی یا جمع‌آوری داده‌ها نمی‌شود.

این قانون می‌گوید که مقررات بخش 87100 علاوه بر سایر قوانین خاص مربوط به جلوگیری از تضاد منافع است. هدف این مقررات اطمینان از این است که مقامات منتخب ایالتی هنگام تصمیم‌گیری از تضاد منافع دوری کنند. با این حال، برخی از راه‌حل‌هایی که معمولاً تحت سایر بخش‌های قانون در دسترس هستند، در صورت نقض این بخش خاص، برای این مقامات اعمال نمی‌شوند، به جز یک استثنا که در جای دیگری (بخش 87102.5) ذکر شده است.

این بخش از قانون، قانونگذاران کالیفرنیا را از استفاده از موقعیت خود برای تأثیرگذاری بر تصمیمات دولتی در صورت داشتن منافع مالی محدود می‌کند. این قانون سناریوهای مختلفی را که ممکن است تضاد منافع ایجاد شود، تشریح می‌کند، مانند دخالت در تصمیمات دولتی ایالتی، اقدامات قانونگذاری مؤثر بر قراردادها، و هرگونه رأی یا اقدام در مورد قوانین «غیرعمومی» —یعنی قوانینی که به طور گسترده بر عموم مردم تأثیر نمی‌گذارد، بلکه بر افراد یا نهادهای خاصی که از نظر مالی به قانونگذار مرتبط هستند، تأثیر می‌گذارد.

این قانون جزئیات مربوط به آنچه منافع مالی و قانون غیرعمومی را تشکیل می‌دهد، و اقدامات در مجلس قانونگذاری را تعریف می‌کند. علاوه بر این، استثنائاتی را برای انواع خاصی از آرا، مانند لایحه بودجه، ارائه می‌دهد و توضیح می‌دهد که قانونگذاران می‌توانند تحت شرایط خاصی به مشاوره کتبی مشاور حقوقی مجلس اعتماد کنند.

این قانون توضیح می‌دهد که «قانون‌گذاری غیرعمومی» در چارچوب دولت کالیفرنیا به چه معناست. چنین قانون‌گذاری‌ای با داشتن تأثیر مالی واضح بر افراد یا املاک خاص، به جای تأثیر عمومی بر عموم مردم، شناسایی می‌شود. این قانون همچنین روشن می‌کند که «بخش قابل توجهی از مردم» می‌تواند یک صنعت، تجارت، حرفه، منطقه یا حوزه جغرافیایی باشد. اگر یک قانون به شکلی منحصر به فرد بر بیش از تعداد کمی از افراد یا املاک تأثیر بگذارد، غیرعمومی تلقی می‌شود. این بخش همچنین تصریح می‌کند که کل لایحه بودجه، قانون‌گذاری غیرعمومی محسوب نمی‌شود، اما اگر یک قانون شامل هر بندی باشد که به عنوان قانون‌گذاری غیرعمومی واجد شرایط باشد، کل قانون به این عنوان در نظر گرفته می‌شود. قانون‌گذاری‌هایی که تأثیر مشابهی بر یک گروه یا یک بخش کامل دارند، حتی اگر تأثیرات فردی متفاوت باشد، غیرعمومی محسوب نمی‌شوند.

اگر شما یک مقام منتخب ایالتی در کالیفرنیا هستید، نمی‌توانید در تصمیمات دولتی که می‌دانید از آن نفع مالی خواهید برد، دخالت کنید یا سعی در تأثیرگذاری بر آن داشته باشید. این همچنین به این معنی است که شما باید از تصمیماتی که تأثیر مالی عمده‌ای بر کسی خواهد داشت که در سال گذشته به شما برای خدمات مرتبط با کارهای دولتی پول پرداخت کرده است، دوری کنید.

این قانون حتی اگر تصمیم بر یک کارفرمای لابی‌گر که در سال گذشته به شما حقوق یا دستمزد پرداخت کرده است، تأثیر بگذارد، اعمال می‌شود، مشروط بر اینکه این تأثیر بر عموم مردم نباشد. و حتی اگر رابطه شما با یک کارفرمای لابی‌گر نباشد، بلکه با هر کسی باشد که به شما برای دفاع از او پول پرداخت کرده است، باید از تأثیرگذاری بر اقداماتی که بیش از عموم مردم بر آنها تأثیر می‌گذارد، اجتناب کنید.

اصطلاحات «عموم مردم» و «بخش قابل توجهی از مردم» معانی خاصی دارند که در جای دیگری از قانون توضیح داده شده‌اند، و ضمانت اجراهای خاصی برای نقض این قوانین وجود دارد.

این قانون بیان می‌کند که یک مقام دولتی در یک تصمیم منافع مالی دارد، اگر احتمال دارد که آن تصمیم از نظر مالی بر خود مقام، خانواده بلافصل او، یا نهادهای مرتبط خاص تأثیر بگذارد. نکات کلیدی شامل این است که این تأثیر باید متفاوت از تأثیر آن بر عموم مردم به طور کلی باشد.

منافع مالی یک مقام در صورتی شناسایی می‌شود که او سرمایه‌گذاری‌های 2,000 دلاری یا بیشتر در یک کسب و کار یا املاک داشته باشد، 500 دلار یا بیشتر درآمد از منبعی غیر از وام دریافت کند، سمت مدیریتی در یک کسب و کار داشته باشد، یا اگر در 12 ماه گذشته هدایایی به ارزش 250 دلار یا بیشتر دریافت کرده باشد. منافع غیرمستقیم از طریق خانواده یا نهادهای مرتبط نیز در نظر گرفته می‌شود.

این قانون توضیح می‌دهد که چه زمانی یک مشتری خرده‌فروشی به عنوان منبع درآمد برای مقامی که مالکیت قابل توجهی در یک کسب‌وکار خرده‌فروشی دارد، محسوب نمی‌شود. به طور خاص، اگر مشتریان خرده‌فروشی بخش بزرگی از مردم را تشکیل دهند و معاملات آنها از دیگران قابل تشخیص نباشد، آنگاه آنها به عنوان درآمد محسوب نمی‌شوند.

در حوزه‌های قضایی کوچک با جمعیت کمتر از 10,000 نفر و کسب‌وکارهای خرده‌فروشی کم، مشتری خرده‌فروشی منبع درآمد نیست اگر پرداخت‌های او از یک درصد فروش سال گذشته کسب‌وکار تجاوز نکند. جمعیت و تعداد کسب‌وکارهای خرده‌فروشی توسط گزارش‌های دولتی خاصی تعیین می‌شوند.

اگر یک مقام دولتی منافع مالی داشته باشد که می‌تواند بر تصمیم‌گیری او تأثیر بگذارد، باید قبل از بحث در مورد موضوع، اقدامات خاصی را انجام دهد. ابتدا، او باید منافع مالی را به وضوح برای عموم توضیح دهد، بدون اینکه آدرس دقیق منزل خود را فاش کند. سپس، او نباید در بحث یا رأی‌گیری در مورد موضوع شرکت کند و باید اتاق را در حین بحث ترک کند، مگر اینکه موضوع بدون مناقشه باشد. آنها مجازند در طول دوره اظهار نظر عمومی صحبت کنند. این قانون شامل حال نمایندگان مجلس ایالتی نمی‌شود.