این قانون مسئولیت کالیفرنیا را برای حفاظت از زیبایی طبیعی دیدنی ایالت با تعیین برخی بزرگراه‌ها به عنوان بزرگراه‌های دیدنی مشخص می‌کند. این جاده‌ها و مناطق اطراف آن‌ها، برای حفظ جذابیت بصری خود، نیازمند تلاش‌های ویژه حفاظتی هستند. این قانون همچنین وظایف خاصی را به نهادهای ایالتی و محلی محول می‌کند تا این مسیرهای دیدنی و مناطق اطراف را برنامه‌ریزی، طراحی و مدیریت کنند. این کار برای اطمینان از حفظ ارزش دیدنی برای منافع اجتماعی و اقتصادی انجام می‌شود.

این قانون اداره را ملزم می‌کند تا استانداردهای برنامه‌ریزی و طراحی را برای توسعه بزرگراه‌های دیدنی ایجاد و استفاده کند. این بزرگراه‌ها نه تنها باید کاربردی و ایمن باشند، بلکه باید زیبا نیز باشند. مفهوم «بزرگراه کامل» شامل ایمنی، کارکرد و زیبایی‌شناسی است، بنابراین ظاهر بزرگراه بسیار مهم است.

علاوه بر این، قانون بیان می‌کند که دولت‌های محلی باید از ظاهر دیدنی مناطق اطراف این بزرگراه‌ها، که به عنوان کریدور دیدنی شناخته می‌شوند، محافظت کنند. این شامل تنظیم کاربری زمین، برنامه‌ریزی دقیق سایت‌ها، کنترل تبلیغات، مدیریت خاک‌برداری و محوطه‌سازی، و طراحی سازه‌ها و تجهیزات به گونه‌ای است که زیبایی منطقه حفظ شود.

این قانون در مورد تعیین بزرگراه‌های ایالتی به عنوان مسیرهای دیدنی است. اگر یک بزرگراه ایالتی که از اراضی جنگل ملی ایالات متحده عبور می‌کند، استانداردهای دیدنی خاصی را برآورده کند، اداره آن را در نقشه‌ها و انتشارات خود به عنوان یک بزرگراه دیدنی ایالتی برچسب‌گذاری خواهد کرد.

آنها همچنین علائمی را در امتداد این بزرگراه‌ها برای نشان دادن وضعیت دیدنی آنها نصب خواهند کرد. با این حال، اگر بزرگراه بعداً نتواند استانداردهای دیدنی را برآورده کند، اداره می‌تواند وضعیت دیدنی آن را لغو کرده و علائم را بردارد.

این بخش از قانون، مسیرهای ایالتی خاصی را به عنوان بخشی از سیستم بزرگراه‌های خوش‌منظره کالیفرنیا تعیین می‌کند. مسیرهای ذکر شده شامل 28، 35، 38، 52، 53، 62، 74، 75، 76، 89، 96، 97، 127، 128، 150، 151، 154، 156، 158، 161، 173، 197، 199، 203، 209، 221، 236، 239، 243، 247، 254، و 330 هستند. هر یک از این بزرگراه‌ها به دلیل ویژگی‌های خوش‌منظره‌اش شناخته شده و رسماً در سیستم بزرگراه‌های خوش‌منظره ایالتی گنجانده شده است.

این قانون مسیرهای خاصی را که در سیستم بزرگراه‌های دیدنی کالیفرنیا گنجانده شده‌اند، مشخص می‌کند. مسیر 1 شامل بخش‌هایی از جنوب سن خوان کاپیسترانو تا نزدیکی لانگ بیچ، از سانتا مونیکا تا ال ریو، و سایر بخش‌های ذکر شده است. مسیر 2 از لا کانادا فلینتریج تا مسیر 138 از طریق رایت‌وود امتداد دارد. مسیر 3 بخش‌هایی از نزدیکی پینات تا داگلاس سیتی و مونتاگ را پوشش می‌دهد. مسیر 4 از نزدیکی آنتیوک تا برنت‌وود و از انجلس کمپ تا مسیر 89 کشیده شده است.

این قانون مسیرهای مختلفی را که بخشی از سیستم بزرگراه های دیدنی ایالتی کالیفرنیا هستند، مشخص می کند. این قانون بخش‌های خاصی از این مسیرها را در مکان‌های مختلف کالیفرنیا، مانند از مرز بین‌المللی نزدیک تیخوانا تا نقاط پایانی مختلفی مانند خلیج سن دیگو، سن خوان کاپیسترانو، و در مناطق نزدیک لوس بانوس، ردینگ، و خط مرزی ایالت اورگان فهرست می‌کند. علاوه بر این، بخش‌هایی از مسیرهای 8، 9، 12، 13، 14، 15، 16، 17، 18، 20، 24، 25، 27، 29، 33 و 36 را شامل می‌شود که مناطقی از شهرهایی مانند سانتا کروز و ناپا تا مناظر روستایی نزدیک فورت براگ و لوسرن ولی را پوشش می‌دهد. اساساً، این بخش‌های مسیر مشخص شده به دلیل جذابیت بصری و اهمیتشان برای سیستم بزرگراه های دیدنی، به عنوان بزرگراه های دیدنی تعیین شده‌اند.

این بخش بزرگراه‌های مختلف کالیفرنیا را فهرست می‌کند که به عنوان بخشی از سیستم بزرگراه‌های دیدنی ایالتی تعیین شده‌اند. این جاده‌ها به دلیل مناظر زیبا و چشم‌نوازشان شناخته شده‌اند و شامل مسیرهای خاصی مانند بخش‌هایی از مسیر 37، مسیر 39، مسیر 40 و چندین مسیر دیگر می‌شوند که نقاط شروع و پایان هر مسیر را مشخص می‌کنند.

این بخش از قانون کالیفرنیا، گنجاندن مسیرهای جاده‌ای خاصی را در سیستم بزرگراه‌های خوش‌منظره ایالت مشخص می‌کند. این بخش، قطعات خاصی از مسیرهای مختلف را که به عنوان بزرگراه‌های خوش‌منظره تعیین شده‌اند، فهرست می‌کند.

این مسیرها شامل: ۷۸ در نزدیکی سانتا ایزابل تا ۸۶ در نزدیکی جولیان، ۷۹ در نزدیکی دسکنسو تا ۷۸ در نزدیکی جولیان، و سپس تا ۳۷۱ در نزدیکی آگانگا؛ مسیر ۸۰ از سانفرانسیسکو تا اوکلند، و از امیگرنت گپ تا خط مرزی نوادا؛ مسیر ۸۴ در نزدیکی سونول؛ مسیر ۸۸ از طریق پاین گروو تا خط مرزی نوادا؛ مسیر ۹۱ از کانیون سانتا آنا تا کرونا؛ مسیر ۹۲ از هاف مون بی تا نزدیکی دریاچه کریستال اسپرینگز؛ و مسیر ۹۴ از نزدیکی اسپرینگ ولی تا غرب جاکومبا می‌شوند.

این بخش مسیرهای خاصی را فهرست می‌کند که بخشی از سیستم بزرگراه‌های دیدنی کالیفرنیا هستند. این مسیرها شامل بخش‌هایی از مسیر ۱۰۱، مسیر ۱۰۸، مسیر ۱۱۱، مسیر ۱۱۶، مسیر ۱۱۸، مسیر ۱۲۰، مسیر ۱۲۱، مسیر ۱۲۵ و مسیر ۱۲۶ می‌شوند. هر مسیر دارای بخش‌های مشخصی با نقاط شروع و پایان است که بر اساس مکان‌های نزدیک یا جاده‌های متقاطع توصیف شده‌اند. هدف از این کار، برجسته کردن این جاده‌ها به دلیل ارزش دیدنی آن‌ها است.

این بخش از قانون مسیرهای اضافی را که بخشی از سیستم بزرگراه های دیدنی ایالتی کالیفرنیا هستند، مشخص می کند. این بخش بزرگراه های خاص و نقاط شروع و پایان آنها را فهرست می کند و بر ارزش دیدنی آنها تأکید دارد. برخی از مسیرهای قابل توجه شامل بخش هایی در نزدیکی پارک ملی یوسیمیتی، بنای یادبود ملی پیناکلز و بنای یادبود ملی دره مرگ است.

این بخش از قانون کالیفرنیا مسیرهای خاصی را مشخص می‌کند که بخشی از سیستم بزرگراه‌های دیدنی ایالت هستند. این مسیرها به دلیل زیبایی منحصر به فردشان شناخته شده و به خاطر ارزش منظره‌ای خود محافظت می‌شوند. این بخش چندین قطعه خاص از بزرگراه‌ها، مانند مسیر ۱۹۸، مسیر ۲۱۰، مسیر ۲۱۵ و سایرین را فهرست می‌کند که در بخش‌های مختلف کالیفرنیا، از جمله مناطق نزدیک پارک‌های ملی و مناظر برجسته، امتداد دارند.

هر مسیر نقاط مهمی را در بر می‌گیرد و مناطق و نقاط دیدنی مختلف را به هم متصل می‌کند و تضمین می‌کند که رانندگان می‌توانند هنگام سفر از زیبایی طبیعی و منظره‌ای کالیفرنیا لذت ببرند.

این قانون دسته‌ای به نام «پارک‌راه‌های تاریخی کالیفرنیا» را در سیستم بزرگراه‌های دیدنی ایالت ایجاد می‌کند. این‌ها آزادراه‌هایی هستند که قبل از سال 1945 ساخته شده‌اند و معیارهای خاصی را برآورده می‌کنند.

این معیارها شامل شناسایی اهمیت تاریخی، مانند بناهای برجسته، مکان‌های تاریخی یا دستاوردهای نزدیک آزادراه است. آزادراه باید حداقل از یک طرف توسط پارک‌ها یا فضاهای حفاظت‌شده مشابه احاطه شده باشد. علاوه بر این، آزادراه باید به طور متوسط روزانه حداقل 40,000 وسیله نقلیه ترافیک داشته باشد.

این بخش از قانون، قسمتی از مسیر بزرگراه بین ایالتی 110 را، به طور مشخص بین مایل‌پست 25.7 و مایل‌پست 31.9، به عنوان یک پارک‌وی تاریخی کالیفرنیا تعیین می‌کند. همچنین این مسیر پارک‌وی آرویو سکو نامگذاری شده است.