این قانون بیان می‌کند که کمیسیون بزرگراه کالیفرنیا منحل شده و کلیه نقش‌ها و مسئولیت‌های آن به کمیسیون حمل و نقل کالیفرنیا منتقل شده است. هرگونه اشاره قبلی به کمیسیون بزرگراه کالیفرنیا در قوانین، اکنون به کمیسیون حمل و نقل کالیفرنیا اشاره دارد.

کمیسیون حمل و نقل کالیفرنیا اکنون کنترل کلیه دارایی‌ها، اموال، قراردادها و حساب‌های مالی را که قبلاً توسط کمیسیون بزرگراه کالیفرنیا مدیریت می‌شدند، در اختیار دارد.

این بخش از قانون، برنامه‌های مربوط به مسیر 480، آزادراه امبارکادرو در سانفرانسیسکو را تشریح می‌کند، در صورتی که بودجه امداد اضطراری فدرال در دسترس باشد. اولاً، ایالت باید به سرعت سازه آسیب‌دیده آزادراه را برچیند. بخش‌هایی از زمین که برای رمپ‌های جدید لازم است را نگه خواهد داشت، در حالی که بقیه به شهر واگذار می‌شود. هم ایالت و هم شهر بر روی رمپ‌ها و خیابان‌های جدید توافق خواهند کرد تا اطمینان حاصل شود که رانندگان همچنان می‌توانند به راحتی در منطقه تردد کنند، همانطور که با مسیر 480 انجام می‌دادند.

شهر سانفرانسیسکو باید این رمپ‌ها و خیابان‌ها را با استفاده از زمین یا عواید حاصل از آن بسازد. پس از دریافت زمین، شهر تمام مسئولیت‌های مرتبط را بر عهده خواهد گرفت. وجوه ایالتی و فدرال هزینه شده نمی‌تواند از آنچه برای تعمیر مسیر 480 در صورت حفظ آن به عنوان یک بزرگراه لازم بود، تجاوز کند. در نهایت، این طرح مانع از پروژه‌های دیگر تحت قوانین مرتبط نمی‌شود.

این بخش طرح جایگزینی آزادراه مرکزی آسیب‌دیده در سانفرانسیسکو را که تحت تأثیر زلزله لوما پریتا در سال ۱۹۸۹ قرار گرفت، تشریح می‌کند. طرح جایگزینی، معروف به پروژه جایگزینی آزادراه مرکزی، شامل تخریب آزادراه آسیب‌دیده، ساخت یک بخش جدید بین خیابان‌های میشن و مارکت با رمپ‌های اضافی، و تبدیل خیابان اوکتاویا به یک بلوار هم‌سطح است.

این قانون انتخاب پروژه جایگزینی آزادراه مرکزی توسط رأی‌دهندگان شهر را به رسمیت می‌شناسد و بیان می‌کند که این پروژه‌ها واجد شرایط معافیت‌های قانونی هستند، اما ممکن است در زمان تدوین برنامه‌های خاص برای ملک، نیاز به بررسی زیست‌محیطی بیشتری داشته باشند. اگر یک جایگزین پیشنهادی توسط رأی‌دهندگان تأیید نشود، شهر باید از وجوه حاصل از فروش املاک مازاد برای تکمیل سهم خود از پروژه و پس از آن، برای اهداف حمل‌ونقل استفاده کند.

این بخش همچنین مشخص می‌کند که کدام مناطق از مسیر ۱۰۱ بر اساس تأیید پروژه‌ها بزرگراه ایالتی نیستند و انتقال سریع املاک به شهر را الزامی می‌کند.

این قانون فرآیند انتقال مالکیت بزرگراه‌های ایالتی از ایالت به شهرستان‌ها یا شهرهای محلی را توضیح می‌دهد. این اتفاق زمانی می‌افتد که یک بزرگراه از سیستم ایالتی حذف شود یا با مسیر جدیدی جایگزین شده باشد. انتقال از ابتدای سال بعدی پس از حذف نافذ می‌شود و باید مورد توافق دولت ایالتی و محلی باشد. دولت‌های محلی باید رضایت خود را از طریق یک توافقنامه یا مصوبه اعلام کنند. ایالت باید قبل از انتقال، بزرگراه را در وضعیت تعمیر خوب نگهداری کند، اما نیازی به عریض کردن یا بازسازی آن ندارد. یک دوره اطلاع‌رسانی 90 روزه قبل از هر واگذاری لازم است، که طی آن دولت‌های محلی می‌توانند اعتراض کنند اگر معتقدند بزرگراه مورد نیاز نیست یا در وضعیت خوبی قرار ندارد. در صورت طرح اعتراضات، یک جلسه استماع عمومی قبل از نهایی کردن انتقال برگزار خواهد شد. پس از انتقال، بزرگراه به یک جاده محلی تبدیل می‌شود.

این قانون به یک کمیسیون ایالتی اجازه می‌دهد تا مالکیت پارکینگ‌های پارک و سوار را به آژانس‌های حمل و نقل محلی، مانند کمیسیون‌های حمل و نقل شهرستان یا مناطق حمل و نقل عمومی، منتقل کند. این امر تنها در صورتی امکان‌پذیر است که توافقنامه‌ای منعقد شود که منافع عالیه ایالت را تأمین کند. آژانس محلی که مسئولیت را بر عهده می‌گیرد، باید حداقل همان تعداد فضاهای پارکینگ قبلی را حفظ کند. انتقال زمانی رسمی می‌شود که توافقنامه مستند و در شهرستان ثبت شود.

این قانون به یک کمیسیون ایالتی اجازه می‌دهد تا کنترل (که «واگذاری» نامیده می‌شود) یک قطعه خاص از مسیر ایالتی 224، از مایل پستی 0.0 تا مایل پستی 1.7 را به یک شهر منتقل کند، اگر تشخیص دهد که این کار به نفع ایالت است. شهر باید با تحویل گرفتن این بخش از بزرگراه موافقت کند، و این انتقال یک روز پس از تأیید شرایط و ضوابط لازم توسط کمیسیون، اجرایی می‌شود.

این قانون به بخش‌هایی از بزرگراه‌های ایالتی در کالیفرنیا که موانعی برای جوامع ایجاد می‌کنند – مانند جاده‌های پرسرعت یا جدایی از محله‌ها – اجازه می‌دهد تا در صورت مانع شدن برای اتصال‌پذیری یا رشد اقتصادی، به کنترل شهر یا شهرستان محلی منتقل شوند. این امر می‌تواند در صورتی اعمال شود که بزرگراه به عنوان مانعی برای مواردی مانند پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری عمل کند، دسترسی به مقاصد را محدود کند، یا بر توسعه اقتصادی محلی تأثیر بگذارد.

این انتقال، یا «واگذاری»، می‌تواند در صورت برآورده شدن شرایط خاصی رخ دهد: بخش بزرگراه در محدوده شهر یا شهرستان باشد، به نفع عالیه ایالت باشد، یک جلسه استماع عمومی برگزار شود، و اهداف شامل عدالت ترمیمی، مانند توسعه مبتنی بر حمل و نقل عمومی یا ایجاد مسکن مقرون به صرفه باشد. این مانع باید برای بهبود اتصال‌پذیری تغییر یابد، احتمالاً با جایگزینی آن با یک ساختار جاده‌ای جدید یا پوشاندن آن.

توسعه مجدد زمین‌های آزاد شده باید منافع جوامع متأثر یا جابجا شده توسط بزرگراه اصلی را در اولویت قرار دهد. این تغییر باید با قوانین فدرال مطابقت داشته باشد و نیازی به بازپرداخت بودجه فدرال نداشته باشد. تأثیر بر جوامع محروم باید قابل توجه باشد، با رعایت معیارهای خاص، از جمله عدم وجود توجیه مشروع برای تأثیر ساخت و ساز اولیه. پس از انتقال، بخش بزرگراه دیگر یک بزرگراه ایالتی نخواهد بود.

اگر یک شهر یا شهرستان در کالیفرنیا با تصمیمی که توسط اداره تحت بخش‌های خاصی گرفته شده است، مخالف باشد، می‌تواند ظرف 30 روز از تاریخ تصمیم، درخواست رسیدگی از کمیسیون کند. کمیسیون سپس باید در اسرع وقت ممکن جلسه‌ای برگزار کرده و به شهر یا شهرستان اطلاع دهد. پس از رسیدگی، کمیسیون تصمیم می‌گیرد که درخواست را تأیید یا رد کند، و این تصمیم قطعی است.

این قانون به کمیسیون کالیفرنیا اختیار می‌دهد تا کمک‌های مالی را از آژانس‌های اجرایی ایالات متحده درخواست یا قبول کند. این کمک‌های مالی مربوط به حق عبور برای توسعه، نگهداری یا بهره‌برداری از جاده‌ها یا پل‌های ایالتی است که از روی املاک دولتی ایالات متحده عبور می‌کنند.

این قانون به کمیسیون اجازه می‌دهد تا به طور رسمی یک مجوز یا تغییرات آن را بپذیرد که به جاده‌ها اجازه می‌دهد از زمین‌های دولتی آمریکا عبور کنند، البته به شرطی که این کار با یک تصمیم رسمی (مصوبه) انجام شود.

این قانون به فرماندار کالیفرنیا اجازه می‌دهد تا کنترل قانون‌گذاری بر روی زمین‌های خاصی را که قبلاً برای مقاصد بزرگراهی استفاده می‌شدند، از دولت فدرال بازپس گیرد. در صورت وقوع این امر، پذیرش باید به طور رسمی در دفتر ثبت اسناد شهرستان و کمیسیون اراضی ایالتی، که سابقه عمومی این گونه معاملات را نگهداری می‌کند، ثبت شود.

قبل از شروع ساخت و ساز بزرگراه‌های ایالتی یا سازه‌هایی مانند پل‌ها در نزدیکی مناطق اقیانوسی که می‌توانند به عنوان بندر قایق‌های کوچک استفاده شوند، اداره باید ابتدا طرح‌های خود را به اداره قایقرانی و آبراه‌ها ارسال کند.

آنها باید هرگونه بازخورد یا پیشنهادی را در مورد اینکه چگونه برنامه‌های ساخت و سازشان ممکن است با برنامه‌های مربوط به بندر قایق‌های کوچک هماهنگ شود، در نظر بگیرند.