این قانون بیان می‌کند که یک شرکت یا انجمن که بر تحویل آب به سهامداران و اعضای خود با قیمت تمام شده تمرکز دارد، از جمله فعالیت‌هایی مانند حفاظت و تصفیه آب، یک شرکت خدمات عمومی محسوب نمی‌شود. این بدان معناست که اگر فقط به اعضای خود یا نهادهای خاصی مانند سازمان‌های دولتی و شرکت‌های آب مشترک آب ارائه دهد، بدون نظارت کمیسیون خدمات عمومی فعالیت می‌کند. با این حال، چنین شرکتی همچنان می‌تواند در شرایط خاصی بدون تبدیل شدن به یک شرکت خدمات عمومی، آب را تحویل دهد، مانند از طریق اجاره‌نامه‌های کتبی و تأیید شده به غیر اعضا، در موارد اضطراری، و از طریق قراردادهای خاص مربوط به دعاوی قضایی یا مبادلات حقوق آب. تمامی اسناد مربوطه باید به مدت 10 سال نگهداری شوند. «قیمت تمام شده» در این زمینه به معنای بدون سود است.

اگر یک پارک خانه‌های متحرک با استفاده از منابع خود به مستأجرانش آب ارائه دهد، معمولاً یک شرکت آب محسوب نمی‌شود. اما، اگر ۱۰٪ از مستأجران شکایتی در مورد نرخ‌های ناعادلانه آب یا خدمات ضعیف ثبت کنند، کمیسیون می‌تواند برای بررسی و احتمالاً دستور تغییرات مداخله کند.

مستأجران برای شکایت باید در پنج سال گذشته در پارک زندگی کرده باشند. پارک‌ها باید هر بار که نرخ‌های آب یا خدمات تغییر می‌کند، به چندین زبان به مستأجران اطلاع دهند که چگونه شکایت کنند. اگر پارک‌ها اطلاع‌رسانی نکنند، ممکن است با جریمه مواجه شوند. اگر نرخ‌های ناعادلانه از اواخر سال ۲۰۱۲ دریافت شده باشد، پارک ممکن است مجبور شود به مستأجران متأثر با سود بازپرداخت کند، مگر اینکه نرخ‌ها قبلاً توسط کمیسیون عادلانه تشخیص داده شده باشند.

این قانون کالیفرنیا توضیح می‌دهد که نهادهایی که منحصراً آب را به مناطق حفاظت از آب می‌فروشند یا تحویل می‌دهند، شرکت خدمات عمومی (آب و برق) محسوب نمی‌شوند. این موضوع همچنین شامل کسانی می‌شود که کانال‌ها یا تأسیسات انتقال آب را به این مناطق اجاره می‌دهند. این قانون تصریح می‌کند که این فعالیت‌ها به معنای وقف حقوق آب یا اموال این نهادها برای استفاده عمومی نیست.

علاوه بر این، نهادهایی که آب را به صورت عمده به سازمان‌های دولتی یا ارائه‌دهندگان خدمات آب و برق می‌فروشند یا تأمین می‌کنند، نیز در صورتی که آب آنها وقف استفاده عمومی نشده باشد، شرکت خدمات عمومی محسوب نمی‌شوند. شرکت‌های آب تعاونی (مشترک) از این قوانین مستثنی هستند.

این بخش به کمیسیون اجازه می‌دهد تا جلسات استماع برگزار کند و در مورد اینکه چه کسی مالک، کنترل‌کننده، اداره‌کننده یا مدیر سیستم‌ها یا منابع آب در ایالت است، تصمیم‌گیری کند. یافته‌های آنها در مورد مسائل واقعی قطعی است و معمولاً نمی‌توان آنها را به چالش کشید، مگر در شرایط خاصی که در بخش دیگری از قانون ذکر شده است.

این قانون به کمیسیون ایالتی اجازه می‌دهد تا شرکت‌های آب را که نمی‌توانند بدون تأثیر منفی بر مصرف‌کنندگان فعلی، به مصرف‌کنندگان اضافی آب ارائه دهند، تنظیم کند. پس از یک جلسه رسیدگی، اگر کمیسیون تشخیص دهد که سیستم یک شرکت آب به ظرفیت کامل خود رسیده است، می‌تواند به شرکت دستور دهد که از ارائه آب به مصرف‌کنندگان جدید خودداری کند. برعکس، اگر افزودن مصرف‌کنندگان جدید به تامین فعلی آسیب نرساند، کمیسیون می‌تواند به شرکت اجازه دهد تا به افراد بیشتری خدمات ارائه دهد.

این قانون می‌گوید که شرکت‌های آبی که تحت نظارت کمیسیون هستند، نمی‌توانند از ارائه‌دهندگان خدمات آتش‌نشانی برای آبی که در اطفاء حریق استفاده می‌شود، هزینه دریافت کنند، مگر اینکه یک توافق‌نامه کتبی وجود داشته باشد. این شرکت‌ها موظفند در مواقع اضطراری، آب را برای حفاظت از آتش در محدوده خدماتی خود تأمین کنند. اما، آنها می‌توانند از دیگران (افراد یا املاک) برای این خدمات هزینه دریافت کنند، به شرطی که قوانین دیگر این اجازه را بدهند. «نهاد ارائه‌دهنده خدمات حفاظت از آتش» شامل شهرها، شهرستان‌ها، مناطق آتش‌نشانی، یا هر سازمان عمومی یا خصوصی دیگری است که خدمات آتش‌نشانی ارائه می‌دهد.

شرکت‌های بزرگ آب با بیش از ۱۰,۰۰۰ اتصال خدماتی باید یک آرشیو عمومی از تمامی نامه‌های مشورتی – چه در حال بررسی، تأیید شده یا رد شده – را برای دو چرخه پرونده نرخ‌گذاری یا شش سال، هر کدام که کوتاه‌تر است، در وب‌سایت خود نگهداری کنند. آنها باید یک پیوند با دسترسی آسان به هر نامه مشورتی فراهم کنند و آنها را به ترتیب عددی سازماندهی کنند. شرکت می‌تواند این نامه‌ها را هم در یک سایت مستقل و هم در کنار فهرستی از نامه‌های جاری نگهداری کند. همچنین باید پیوندی به فهرست نامه‌های مشورتی کمیسیون در وب‌سایت شرکت وجود داشته باشد. این قانون برای نامه‌های مشورتی از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ به بعد اعمال می‌شود، شامل تمامی اسناد مرتبط، مگر اینکه محرمانه علامت‌گذاری شده باشند.