این بخش به طور رسمی مجموعه قوانینی را که بر معاملات الکترونیکی حاکم است، به عنوان قانون یکنواخت معاملات الکترونیکی نامگذاری می‌کند.

این بخش اصطلاحات کلیدی مورد استفاده در معاملات و ارتباطات الکترونیکی را تعریف می‌کند. توضیح می‌دهد که کلمات مختلف در مواجهه با توافقات، اسناد و امضاهای الکترونیکی چه معنایی دارند. این بخش اصطلاحاتی مانند «توافق»، «معامله خودکار»، «عامل الکترونیکی» و «امضای الکترونیکی» را پوشش می‌دهد و روشن می‌کند که چگونه فناوری در مفاهیم حقوقی سنتی جای می‌گیرد. به عنوان مثال، «امضای الکترونیکی» می‌تواند یک صدا یا نماد باشد که برای امضای یک سند دیجیتال استفاده می‌شود، و «معامله خودکار» ممکن است نیازی به دخالت مستقیم انسان نداشته باشد. درک این اصطلاحات به کسب‌وکارها و افراد کمک می‌کند تا بدانند قراردادها و معاملات الکترونیکی از نظر قانونی چگونه کار می‌کنند.

این بخش از قانون عمدتاً به قوانین مربوط به استفاده از سوابق و امضاهای الکترونیکی برای معاملات تجاری می‌پردازد. این قانون به طور کلی اعمال می‌شود اما برخی حوزه‌ها را مستثنی می‌کند، مانند وصیت‌نامه‌ها، بسیاری از بخش‌های قانون تجارت یکنواخت، و قوانین خاصی که نیاز به امضاهای جداگانه دارند. با این حال، این بدان معنا نیست که آن معاملات نمی‌توانند از روش‌های الکترونیکی استفاده کنند اگر قوانین دیگر اجازه دهند. برخی معاملات، مانند آنهایی که شامل شرکت‌های هشداردهنده می‌شوند، به صراحت تحت پوشش این قانون قرار می‌گیرند، حتی اگر قوانین دیگر ممکن است به نظر برسد که آنها را مستثنی می‌کنند. در مجموع، سوابق و امضاهای الکترونیکی به طور گسترده قابل استفاده هستند اما باید با سایر قوانین مربوطه همخوانی داشته باشند.

این قانون در مورد اطمینان از عملکرد روان معاملات الکترونیکی و انطباق آنها با قوانین موجود است. هدف آن حفظ رویه‌های تجاری الکترونیکی معقول و حمایت از رشد آنهاست. علاوه بر این، به دنبال تضمین این است که قوانین مربوط به معاملات الکترونیکی در ایالت‌های مختلفی که این مقررات را تصویب می‌کنند، مشابه باشند.

این قانون بیان می‌کند که اسناد و امضاهای الکترونیکی به همان اندازه اسناد و امضاهای کاغذی سنتی، قانونی و قابل اجرا هستند. شما نمی‌توانید یک سند، امضا یا قرارداد را صرفاً به این دلیل که الکترونیکی است، رد کنید. اگر چیزی نیاز به کتبی بودن یا امضا شدن دارد، انجام آن به صورت الکترونیکی معتبر است.

این قانون می‌گوید اگر افراد توافق کنند که معامله‌ای را به صورت الکترونیکی انجام دهند، هر اطلاعاتی که قانوناً باید به صورت کتبی ارائه شود، می‌تواند به صورت الکترونیکی به اشتراک گذاشته شود، به شرطی که گیرنده بتواند یک نسخه از آن را نگهداری کند. اگر نتوانید پیام الکترونیکی را چاپ یا ذخیره کنید، از نظر قانونی الزام‌آور نیست. همچنین، اگر قانونی نحوه نمایش، ارسال یا قالب‌بندی سوابق را مشخص کرده باشد، باید از آن دستورالعمل‌ها پیروی کنید. نمی‌توانید این الزامات را تغییر دهید مگر اینکه قانون دیگری به شما اجازه دهد. در نهایت، اگر سوابق الکترونیکی به دلیل فرستنده قابل ذخیره یا چاپ نباشند، برای گیرنده بی‌اعتبار هستند.

اگر در یک سند الکترونیکی در طول یک معامله اشتباه یا تغییری رخ دهد، نحوه رسیدگی به آن به این صورت است: اگر طرفین برای شناسایی خطاها بر یک بررسی امنیتی توافق کرده باشند و یکی از قوانین پیروی کرده باشد اما دیگری نکرده باشد، طرفی که از قوانین پیروی کرده می‌تواند اشتباه را نادیده بگیرد. در معامله‌ای که از سیستم‌های خودکار استفاده می‌کند، اگر کسی به طور تصادفی اشتباهی کند و سیستم راهی برای اصلاح آن فراهم نکرده باشد، او نیز می‌تواند اشتباه را نادیده بگیرد، به شرطی که سریعاً به طرف دیگر اطلاع دهد، هر چیزی را که به اشتباه دریافت کرده بازگرداند و از آن استفاده نکرده باشد. اگر هیچ یک از این موقعیت‌ها صدق نکند، اشتباه توسط سایر قوانین یا شرایط قرارداد حل و فصل می‌شود. قابل ذکر است که برخی از این قوانین را نمی‌توان با توافق تغییر داد.

این بخش توضیح می‌دهد که اگر قانونی ایجاب کند که امضایی محضری شود، یک امضای الکترونیکی می‌تواند این شرط را برآورده کند، به شرطی که شامل امضای الکترونیکی سردفتر و سایر جزئیات ضروری باشد. به همین ترتیب، اگر چیزی باید تحت مسئولیت کیفری شهادت دروغ امضا شود، یک امضای الکترونیکی قابل قبول است، اگر همراه با اظهارنامه‌ای باشد که اطلاعات صحیح و درست است، به همراه تمام جزئیات مربوطه.

این قانون توضیح می‌دهد که اگر طبق قانون نیاز به نگهداری سندی باشد، می‌توانید از یک نسخه الکترونیکی استفاده کنید، به شرطی که این نسخه به دقت نشان دهد که سند اصلی چگونه بوده و بعداً قابل دسترسی باشد. نیازی نیست اطلاعاتی را که فقط برای ارسال یا دریافت سند کمک می‌کنند، نگهداری کنید. می‌توانید شخص دیگری را برای نگهداری الکترونیکی سند استخدام کنید، به شرطی که این کار طبق این قوانین باشد. اگر قانونی می‌گوید سند باید به شکل اصلی خود نگهداری شود، این امر نیز می‌تواند با یک نسخه الکترونیکی دقیق برآورده شود. همین امر در مورد چک‌ها نیز صدق می‌کند، به شرطی که اطلاعات هر دو روی چک را به صورت الکترونیکی نگهداری کنید. برای نیازهای قانونی، حسابرسی یا مشابه آن، یک نسخه الکترونیکی معتبر است، مگر اینکه قانون جدیدی خلاف آن را بگوید. نهادهای دولتی ممکن است قوانین اضافی برای اسنادی که تحت نظارت آنها هستند، داشته باشند.

این قانون در مورد نحوه تشکیل قراردادها در معاملاتی است که از رایانه‌ها یا نرم‌افزارها، که عاملان الکترونیکی نامیده می‌شوند، برای مدیریت تعاملات استفاده می‌کنند. یک قرارداد همچنان می‌تواند معتبر باشد، حتی اگر افراد درگیر هرگز مستقیماً با یکدیگر تعامل نداشته باشند یا حتی شرایط را نبینند، تا زمانی که سیستم‌های الکترونیکی کار را انجام دهند. یک فرد همچنین می‌تواند با یک عامل الکترونیکی تعامل داشته باشد تا قراردادی را تشکیل دهد، به ویژه زمانی که آگاهانه اقداماتی را انجام می‌دهد که عامل را به نهایی کردن معامله ترغیب می‌کند. شرایط واقعی قرارداد توسط سایر قوانین قابل اجرا تعیین می‌شود.

این قانون توضیح می‌دهد که اسناد الکترونیکی، مانند ایمیل‌ها یا اسناد دیجیتال، چگونه بین طرفین ارسال و دریافت می‌شوند. به طور کلی، یک سند زمانی ارسال شده تلقی می‌شود که به درستی آدرس‌دهی شده و از کنترل فرستنده خارج شود، و زمانی دریافت شده تلقی می‌شود که وارد سیستمی شود که گیرنده از آن استفاده می‌کند و می‌تواند به آن دسترسی پیدا کند. مکان واقعی سیستم تغییری در محل قانونی ارسال یا دریافت سند ایجاد نمی‌کند، که معمولاً آدرس کسب و کار فرستنده یا گیرنده است. حتی اگر هیچ کس متوجه رسیدن سندی نشود، همچنان دریافت شده تلقی می‌شود. یک تأییدیه از سیستم، دریافت را تأیید می‌کند اما دقت محتوا را تضمین نمی‌کند. اگر مشخص شود که سندی واقعاً ارسال یا دریافت نشده است، قوانین دیگر تعیین می‌کنند که چه اتفاقی می‌افتد و توافقات نمی‌توانند این قاعده را تغییر دهند.