این بخش بیان می‌کند که وقتی به یک قرارداد ضمانت (که مانند قولی برای مسئولیت‌پذیری در قبال بدهی یا تعهد شخص دیگری است) نگاه می‌کنید، باید آن را درست مانند هر قرارداد دیگری تفسیر کنید. با این حال، به جز برخی قوانین خاص در بخش دیگری، ضامنی که از این توافق منافعی دریافت می‌کند، همانند ضامنی رفتار می‌شود که هیچ منفعت مستقیمی دریافت نمی‌کند.

اگر تعهد اصلی انجام شود یا به نحو مقتضی پیشنهاد انجام آن داده شود، شخصی که آن را تضمین کرده است (ضامن) از مسئولیت خود آزاد می‌شود.

اگر شما به عنوان ضامن عمل می‌کنید، یعنی تعهد شخص دیگری را تضمین می‌کنید، می‌توانید از شخصی که بدهی به او تعلق دارد (طلبکار) بخواهید که ابتدا سعی کند از شخص مستقیماً مسئول (مدیون اصلی) وصول کند یا اقدامات دیگری را انجام دهد که می‌تواند خطر شما را کاهش دهد. اگر طلبکار درخواست شما را نادیده بگیرد و شما به خاطر آن متحمل ضرر شوید، ممکن است از بخشی از آن تعهد معاف شوید.

این قانون توضیح می‌دهد که ضامن یا کفیل، که به شخصی اطلاق می‌شود که مسئولیت بدهی شخص دیگری را بر عهده می‌گیرد، می‌تواند از برخی حقوق خود صرف‌نظر کند. این حقوق شامل توانایی مطالبه بازپرداخت از شخصی است که بدهکار اصلی است. قانون اجازه می‌دهد که این صرف‌نظرنامه‌ها حتی بدون عبارات حقوقی خاص در قرارداد معتبر باشند، مشروط بر اینکه قصد صرف‌نظر کردن واضح باشد. همچنین، قانون تصریح می‌کند که چنین صرف‌نظرنامه‌هایی برای برخی وام‌های مسکن قابل اعمال نیستند. به طور کلی، بستانکار می‌تواند بدون اینکه ابتدا به توقیف و فروش اموال متوسل شود، از ضامن مطالبه پرداخت کند، و ضامن در صورتی که بدهی به اموال غیرمنقول مرتبط باشد، برخی دفاعیات خود را از دست می‌دهد. علاوه بر این، صرف‌نظرنامه‌ها برای وام‌های مرتبط با خانه‌های چندخانواری که وام‌گیرنده در آن زندگی می‌کند، به گونه‌ای متفاوت بررسی می‌شوند. اگر صرف‌نظرنامه‌ای قبل از سال 1997 مورد توافق قرار گرفته باشد، قوانین آن زمان اعمال می‌شود.