این قانون توضیح می‌دهد که چگونه پرداخت‌هایی که توسط مدیونی که چندین بدهی به یک شخص دارد، باید تخصیص یابد. اگر مدیون به طلبکار بگوید که پرداخت چگونه اعمال شود، باید برای پرداخت بدهی مشخص شده استفاده شود. اگر مدیون مشخص نکند، طلبکار می‌تواند تصمیم بگیرد که پرداخت را به کدام بدهی اعمال کند، مشروط بر اینکه در مدت زمان معقولی انجام شود. طلبکار باید پرداخت‌ها را به طور مساوی توزیع کند اگر بدهی‌های مشابهی هم به صورت شخصی و هم به عنوان امین به او تعلق داشته باشد. اگر هیچ یک مشخص نکند، پرداخت‌ها ابتدا برای پرداخت سود، سپس اصل بدهی، سپس قدیمی‌ترین بدهی، و بدهی‌های بدون تضمین قبل از بدهی‌های تضمین شده اعمال می‌شوند.