این قانون توضیح می‌دهد که چه زمانی و چگونه مالکیت کالا (که به آن «عنوان» یا «حق مالکیت» گفته می‌شود) از فروشنده به خریدار منتقل می‌شود. به طور کلی، خریدار پس از ارسال یا تحویل کالا، مالکیت را به دست می‌آورد، اما لحظه دقیق آن به جزئیات قرارداد بستگی دارد. معمولاً مالکیت نمی‌تواند قبل از اینکه کالاها به طور خاص برای آن فروش مشخص شوند، به خریدار منتقل شود. حتی اگر فروشنده سندی از مالکیت را به عنوان تضمین نگه دارد، مالکیت کالا همچنان زمانی که کالا طبق توافق تحویل داده شود، به خریدار منتقل خواهد شد. اگر خریدار کالا را رد کند، چه موجه باشد چه نباشد، مالکیت به فروشنده بازمی‌گردد.

این قانون در مورد حقوق خریداران و طلبکاران عادی در خصوص کالاهایی که در یک قرارداد فروش مشخص شده‌اند، صحبت می‌کند. اگر کالاها برای فروش مشخص شوند، حقوق خریدار برای دریافت آن کالاها بر ادعاهای طلبکاران عادی اولویت دارد. با این حال، یک طلبکار می‌تواند فروش را به چالش بکشد اگر فروشنده به ناحق کالاها را نگه دارد. اما اگر فروشنده کالاها را به طور موقت و با حسن نیت نگه دارد، معمولاً مشکلی نیست. این قانون نحوه عملکرد معاملات با وثیقه را تغییر نمی‌دهد یا بر موقعیت‌هایی که کالاها برای تسویه یک بدهی قبلی به گونه‌ای مشخص یا تحویل داده می‌شوند که ممکن است طبق قوانین محلی به عنوان یک معامله متقلبانه تلقی شود، تأثیر نمی‌گذارد.