به زبان ساده، این قانون می‌گوید که برای قرارداد فروش کالاهایی به ارزش 500 دلار یا بیشتر، باید یک سند کتبی وجود داشته باشد که توسط شخصی که می‌خواهید قرارداد را علیه او اجرا کنید، امضا شده باشد و نشان دهد که معامله‌ای صورت گرفته است. حتی اگر سند جزئیاتی را از قلم انداخته باشد، تا زمانی که مقدار کالاها را نشان دهد، معتبر است، اما نه بیشتر از آن مقدار. با این حال، اگر دو کسب‌وکار درگیر باشند و یکی تأییدیه کتبی ارسال کند، دیگری باید ظرف 10 روز اعتراض کند، در غیر این صورت توافق شده تلقی می‌شود. استثنائاتی وجود دارد: اگر کالاها به صورت سفارشی ساخته شده باشند و قابل فروش به دیگران نباشند، اگر شخص در دادگاه به قرارداد اقرار کند، یا اگر کالاها قبلاً پرداخت یا دریافت شده باشند. قراردادهای مالی واجد شرایط قوانین متفاوتی دارند و نیازی به رعایت این استانداردها ندارند، اگر شواهدی از قرارداد یا توافقی بین طرفین وجود داشته باشد.

این قانون شرایطی را مشخص می‌کند که در آن پیشنهاد یک تاجر برای خرید یا فروش کالا قابل فسخ نیست. اگر یک تاجر پیشنهادی کتبی ارائه دهد که می‌گوید معتبر خواهد ماند، نمی‌توان آن را صرفاً به دلیل عدم وجود تبادل پول یا منفعت (که «عوض» نامیده می‌شود) پس گرفت. معمولاً این دوره نمی‌تواند بیش از سه ماه طول بکشد، مگر اینکه پیشنهادگیرنده موافقت کند، که در این صورت باید جداگانه امضا شود. در شرایطی که یک تاجر کالا را به یک پیمانکار دارای مجوز پیشنهاد می‌دهد، و پیمانکار از این پیشنهاد برای مناقصه یک پروژه ساخت و ساز استفاده می‌کند، پیشنهاد نمی‌تواند برای 10 روز پس از اعطای قرارداد، یا بیش از 90 روز پس از ارائه پیشنهاد، فسخ شود. اگر پیشنهاد شفاهی و به ارزش $2,500 یا بیشتر باشد، پیمانکار باید ظرف 48 ساعت آن را کتباً تایید کند، در غیر این صورت تاجر دیگر به پیشنهاد متعهد نیست.

این بخش به نحوه پذیرش پیشنهادات برای انعقاد قرارداد می‌پردازد. به طور کلی، یک پیشنهاد می‌تواند به هر روش معقولی پذیرفته شود، مگر اینکه خود پیشنهاد به وضوح خلاف آن را مشخص کرده باشد. اگر کسی کالایی را با انتظار ارسال فوری پیشنهاد خرید دهد، پیشنهاد می‌تواند یا با وعده ارسال یا با ارسال واقعی کالا پذیرفته شود. اگر کالاهای ارسال شده با سفارش مطابقت نداشته باشند، این به منزله پذیرش نیست مگر اینکه فروشنده به خریدار بگوید که این یک راه حل موقت است. همچنین، اگر انجام یک عمل روش پذیرش پیشنهاد باشد و پیشنهاددهنده در مدت زمان معقولی پاسخی دریافت نکند، ممکن است فرض کند که پیشنهاد پذیرفته نشده است.

این بخش توضیح می‌دهد که چگونه یک قرارداد می‌تواند پذیرفته شود، حتی اگر در پاسخ به آن شرایط متفاوت یا اضافی وجود داشته باشد. اگر کسی با یک پذیرش فوری یا تأییدیه کتبی به پیشنهادی پاسخ دهد، این به منزله پذیرش است، مگر اینکه صراحتاً اعلام کند که تنها در صورتی موافق است که شرایط اضافه شده نیز پذیرفته شوند. هنگامی که هر دو طرف درگیر تاجر باشند، این شرایط اضافی معمولاً بخشی از قرارداد می‌شوند، مگر اینکه پیشنهاد اصلی صراحتاً بگوید که فقط همان پیشنهاد بدون تغییر قابل پذیرش است، یا شرایط جدید به طور قابل توجهی اوضاع را تغییر دهند، یا اعتراضی به آن شرایط صورت گرفته باشد. علاوه بر این، اگر هر دو طرف طوری رفتار کنند که گویی قراردادی وجود دارد، آنگاه قراردادی بر اساس هرگونه شرایط مورد توافق متقابل در مکاتبات آنها، به همراه هرگونه شرایط قابل اعمال دیگر از قانون، شکل می‌گیرد.

اگر می‌خواهید قراردادی را در این بخش تغییر دهید، نیازی نیست چیز اضافی برای معتبر بودن آن ارائه دهید. اما، اگر قرارداد این را بیان کند، تغییرات یا فسخ‌ها باید کتبی باشند، و اگر از فرمی که توسط یک کسب‌وکار ارائه شده استفاده می‌کنید، طرف دیگر باید به طور جداگانه امضا کند تا با آن الزام موافقت کند. تغییرات باید از قوانین حقوقی خاصی پیروی کنند، مانند قوانین مربوط به قراردادهای مهم (قانون کلاهبرداری/احتیال). حتی اگر تغییری به درستی مستند نشده باشد، ممکن است همچنان به عنوان «چشم‌پوشی» (اعراض) محسوب شود، به این معنی که پذیرش موقت یا غیررسمی تغییر است. اگر از حقوق خود برای بخشی از قرارداد چشم‌پوشی کنید، می‌توانید آن چشم‌پوشی را پس بگیرید، اما باید به طرف دیگر اطلاع دهید، و نباید ناعادلانه باشد اگر آنها به طور قابل توجهی به آن چشم‌پوشی تکیه کرده باشند.

این بخش توضیح می‌دهد که چگونه وظایف و حقوق در یک قرارداد می‌توانند به دیگران منتقل شوند که به آن واگذاری وظیفه و واگذاری حق گفته می‌شود. شما می‌توانید اجازه دهید شخص دیگری بخش شما از قرارداد را انجام دهد مگر اینکه طرف دیگر به طور خاص بخواهد شما آن را انجام دهید یا اگر در قرارداد نوشته شده باشد. حتی اگر وظیفه خود را واگذار کنید، همچنان مسئول قرارداد هستید. واگذاری حقوق به معنای انتقال منافع قرارداد به شخص دیگری است اما نمی‌تواند انجام شود اگر به طور چشمگیری تعهد اصلی را تغییر دهد یا ریسک را برای طرف دیگر افزایش دهد. ایجاد یک حق تضمین (یک ادعای قانونی بر دارایی) در یک قرارداد مجاز است، اما اگر منجر به انجام کار اصلی توسط شخص دیگری شود، شما مسئول هرگونه خسارت خواهید بود. وقتی یک قرارداد می‌گوید نمی‌توانید آن را واگذار کنید، معمولاً به این معنی است که نمی‌توانید وظایف خود را به شخص دیگری واگذار کنید. پذیرش یک واگذاری معمولاً به این معنی است که شخص جدید متعهد می‌شود آن وظایف را انجام دهد. اگر یک واگذاری باعث عدم اطمینان یکی از طرفین شود، می‌تواند از شخص جدید درخواست اثبات کند که قرارداد را رعایت خواهد کرد.