این بخش قواعدی را برای تعیین اینکه آیا هر یک از طرفین در یک قرارداد اجاره قصور کرده‌اند، مشخص می‌کند. اگر کسی قصور کند، طرف دیگر می‌تواند حقوق خود را طبق این قانون و خود قرارداد اجرا کند. آنها می‌توانند به دادگاه مراجعه کنند، از خودیاری استفاده کنند یا روش‌های دیگری مانند داوری را امتحان کنند. راه‌حل‌های موجود تجمیعی هستند، مگر اینکه به طور خاص توسط سایر بخش‌های قانون یا قرارداد اجاره محدود شده باشند. اگر قرارداد اجاره هم شامل املاک و هم کالا باشد، اجرا می‌تواند بر اساس هر یک از انواع و طبق قواعد مربوطه صورت گیرد؛ اگر هر دو مورد معامله باشند، قواعد مربوط به املاک راهنمای اجرا خواهد بود.

این بخش بیان می‌کند که قراردادهای اجاره می‌توانند علاوه بر قوانین استاندارد، قوانین خاص خود را در مورد آنچه در صورت عدم رعایت شرایط توسط یکی از طرفین اتفاق می‌افتد، داشته باشند. شما مجبور نیستید از راه‌حل‌های موجود در قرارداد اجاره استفاده کنید مگر اینکه قرارداد صراحتاً بیان کند که این تنها گزینه است. اگر راه‌حل توافق شده کار نکند یا ناعادلانه باشد، می‌توان از راه‌حل‌های دیگر استفاده کرد. خساراتی که از نقض اجاره ناشی می‌شوند می‌توانند محدود یا مستثنی شوند مگر اینکه این امر ناعادلانه باشد – اما اگر بر موارد آسیب بدنی مربوط به کالاهای مصرفی تأثیر بگذارد، اغلب ناعادلانه تلقی می‌شود. همچنین، هرگونه وعده جداگانه مربوط به اجاره تحت تأثیر این بخش قرار نمی‌گیرد.

این بخش توضیح می‌دهد که چگونه خسارات در یک قرارداد اجاره تسویه می‌شوند اگر یکی از طرفین به تعهدات خود عمل نکند، مانند قصور یا سایر مسائل. بیان می‌کند که خسارات ممکن است از پیش در اجاره‌نامه تعیین شوند، با رعایت استانداردهای قانونی خاص. اگر این شرایط رعایت نشوند، راه‌حل‌های جایگزین در دسترس هستند. همچنین موقعیت‌هایی را پوشش می‌دهد که مستأجر (کسی که اجاره می‌کند) ممکن است مقداری پول پس بگیرد اگر موجر (کسی که اجاره می‌دهد) به دلیل قصور، تحویل کالا را متوقف کند. با این حال، این بازپرداخت ممکن است با خساراتی که موجر می‌تواند مطالبه کند یا منافعی که مستأجر از طریق اجاره دریافت کرده است، کاهش یابد.

اگر یک قرارداد اجاره فسخ شود، هر دو طرف از وظایف باقی‌مانده خود آزاد می‌شوند، اما مسائل یا اقدامات گذشته همچنان مهم هستند و طرفی که قرارداد را فسخ می‌کند، همچنان می‌تواند برای قصورها به دنبال جبران باشد. اگر یک قرارداد اجاره به پایان برسد، مسائل یا اقدامات گذشته همچنان معتبر هستند، حتی اگر تعهدات آینده دیگر لازم نباشند. گفتن اینکه یک قرارداد اجاره فسخ یا باطل شده است، به این معنی نیست که شما نمی‌توانید برای مشکلات گذشته ادعای خسارت کنید. اگر کلاهبرداری یا اظهارات نادرست وجود داشته باشد، تمام راهکارهای جبرانی معمول برای قصورها همچنان در دسترس هستند. تلاش برای ابطال یک قرارداد اجاره، یا رد کردن یا بازگرداندن کالا، شما را از درخواست خسارت یا هر راهکار جبرانی دیگری باز نمی‌دارد.

این قانون مشخص می‌کند که در صورت وجود قصور یا نقض در قرارداد اجاره، چقدر زمان برای شروع اقدام قانونی دارید. به طور کلی، چهار سال فرصت دارید تا پس از آگاهی از مشکل، اقدام کنید. برای قراردادهای اجاره غیرمصرف‌کننده، قرارداد می‌تواند این مدت را به حداقل یک سال کاهش دهد. اگر اولین اقدام قانونی شما به گونه‌ای پایان یابد که امکان طرح دعوای دیگری وجود داشته باشد، می‌توانید این دعوای دوم را ظرف شش ماه آغاز کنید، حتی اگر مهلت اولیه گذشته باشد، مشروط بر اینکه پرونده اول به صورت داوطلبانه یا به دلیل عدم پیگیری متوقف نشده باشد. این بخش قوانین مربوط به توقف مهلت‌های زمانی را تغییر نمی‌دهد و به مسائلی که قبل از لازم‌الاجرا شدن این قانون رخ داده‌اند، اعمال نمی‌شود.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه خسارات را بر اساس اجاره‌بهای بازار کالاهای اجاره‌ای هنگام فسخ قرارداد اجاره تعیین کنیم. ابتدا به اجاره‌بهای معمول برای همان نوع کالاها و برای همان مدت زمان قرارداد اجاره اصلی نگاه می‌کند. اگر آن اجاره‌بهای دقیق در دسترس نباشد، می‌توانید از اجاره‌بهای مربوط به زمان، مکان یا مدت اجاره متفاوت استفاده کنید، به شرطی که جایگزین معقولی باشد. اگر قصد دارید از شواهد اجاره‌بهای متفاوتی استفاده کنید، باید به طرف دیگر اطلاع دهید. گزارش‌های نشریات معتبر در مورد بازارهای اجاره‌ای به عنوان مدرک قابل قبول هستند، اما اعتبار آنها می‌تواند بر اساس نحوه تهیه آنها مورد چالش قرار گیرد.