این قانون مسئولیت را توضیح می‌دهد زمانی که شخص دیگری غیر از کارفرما دستمزد پرداخت می‌کند یا پول را به طور خاص برای دستمزدها فراهم می‌کند. اگر یک وام‌دهنده یا ضامن مستقیماً به کارمندان دستمزد پرداخت کند، مسئول مالیات‌هایی است که باید از آن دستمزدها کسر می‌شد. اگر آنها به کارفرمایی پول بدهند و بدانند که کارفرما نمی‌تواند مالیات‌ها را بپردازد، آنها نیز مسئول مالیات‌های پرداخت نشده هستند، اما فقط تا (25) درصد از پولی که تأمین کرده‌اند. پرداخت‌هایی که توسط این اشخاص ثالث به ایالت انجام می‌شود، به حساب بدهی مالیاتی کارفرما منظور می‌شود.