این قانون بیان می‌کند که هر اطلاعاتی که با کمیسر بیمه در مورد شخصی که برای مجوز یا گواهی درخواست می‌دهد یا آن را دارد به اشتراک گذاشته می‌شود، محرمانه تلقی می‌گردد. شما نمی‌توانید به خاطر ارائه این اطلاعات مورد شکایت قرار بگیرید، اما این به معنای آن نیست که می‌توانید از سایر مراحل قانونی، مانند ارائه اخطار یا ارائه مدرک در صورت لزوم، صرف نظر کنید.

این قانون بیان می‌کند که کمیسر بیمه باید از تأیید یا ثبت یک ضمانت‌نامه خودداری کند، اگر معتقد باشد که شرکت‌های درگیر به گونه‌ای به هم مرتبط هستند که ورشکستگی یکی از آنها می‌تواند منجر به ورشکستگی دیگری نیز شود.

کمیسر بیمه در کالیفرنیا مسئول اجرای کلیه قوانین بیمه در این ایالت است. او اختیار مذاکره و تأیید توافقات (سازش‌ها) در اقدامات اداری را دارد، البته با محدودیت‌هایی.

کمیسر می‌تواند مذاکره را واگذار کند اما نمی‌تواند توافقاتی را تأیید کند که شامل شرکت‌های بیمه، نمایندگان خاص، یا افرادی باشد که به جرایم مالی خاصی متهم شده‌اند. توافقات نمی‌توانند شامل کمک‌های مالی نامناسب یا سوءاستفاده از جریمه‌ها باشند.

کمیسر تنها می‌تواند پرداخت‌ها را به کسانی هدایت کند که به دلیل نقض قوانین بیمه، طلبکار هستند. توافقات به مجازات‌های مشخص محدود می‌شوند و می‌توانند شامل حق‌الوکاله و هزینه‌های اجرایی باشند. کمیسر می‌تواند اسناد را به صورت الکترونیکی یا کاغذی مدیریت کند و ممکن است قوانینی برای این فرآیندها تعیین کند.

این بخش از کمیسر بیمه می‌خواهد که تا ۱ ژوئیه ۱۹۹۱ برنامه‌ای را برای رسیدگی به شکایات و استعلامات مصرف‌کنندگان در مورد بیمه‌گران راه‌اندازی کند. این برنامه باید شامل یک شماره تلفن رایگان، اطلاعیه‌های عمومی، یک فرم شکایت، و سیستمی برای نگهداری سوابق به مدت حداقل سه سال باشد. همچنین باید دستورالعمل‌هایی برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات مربوط به شکایات و اقدامات اجرایی با عموم ارائه دهد. رویه‌های رسیدگی به شکایات، میانجی‌گری و اجرای قانون باید واضح و مطابق با قوانین موجود باشند.

علاوه بر این، کمیسر باید مقرراتی را برای تعیین اعتبار شکایات قبل از عمومی کردن آنها ایجاد کند. بیمه‌گران حداقل ۳۰ روز قبل از انتشار گزارش عمومی، از شکایات موجه مطلع خواهند شد. بیمه‌گران باید یک فرد رابط برای ارتباطات مربوط به شکایات تعیین کنند و ملزم به استفاده از هر سیستم آنلاینی هستند که برای مدیریت شکایات راه‌اندازی شده است.

این بخش از قانون، نقش‌ها و مسئولیت‌های کمیسر بیمه را در رسیدگی به شکایات و استعلامات مربوط به بیمه‌گران و آژانس‌های تولید تشریح می‌کند. کمیسر باید این شکایات را بررسی کند، حتی اگر بیمه‌شده توسط وکیل نمایندگی شود یا در میانجیگری، داوری یا دعاوی مدنی درگیر باشد. با این حال، کمیسر می‌تواند بررسی را تا زمان حل و فصل این اختلافات به تعویق اندازد. علاوه بر این، کمیسر وظیفه دارد تا عموم مردم را آموزش دهد و اطلاعاتی در مورد مسائل بیمه ارائه کند.

هنگامی که شخصی شکایتی کتبی در مورد نحوه رسیدگی یک شرکت بیمه یا نماینده آن به یک ادعا یا رفتار نامناسب آنها ثبت می‌کند، کمیسر بیمه باید ظرف 10 روز کاری دریافت شکایت را تأیید کرده و ظرف 30 روز اطلاع‌رسانی اقدام نهایی را ارائه دهد.

اداره باید یک فرم ارزیابی رسیدگی به شکایات را همراه با هر اطلاع‌رسانی اقدام نهایی، یا حداقل با تعدادی از اطلاع‌رسانی‌های تصادفی انتخاب شده، برای ارزیابی کیفیت رسیدگی به شکایت، ارائه دهد. بازخورد می‌تواند شامل مواردی مانند انصاف، دقت، زمان‌بندی، دانش کارکنان، رضایت شاکی و اینکه آیا شاکی این خدمات را به دیگران توصیه می‌کند، باشد.

در صورت لزوم، کمیسر می‌تواند شرکت بیمه را از ماهیت شکایت مطلع کند، درخواست جبران خسارت مناسب برای شاکی کند و برای میانجیگری بین طرفین تلاش کند. با این حال، کمیسر قدرت تصمیم‌گیری الزام‌آور در مورد ادعاها را ندارد.

کمیسر همچنین الگوهای شکایات را بر اساس شرکت، منطقه، نوع بیمه و موارد دیگر بررسی می‌کند تا مشخص کند آیا تحقیقات یا اقدامات بیشتری لازم است یا خیر، و این یافته‌ها را سالانه به فرماندار و عموم گزارش می‌دهد.

این قانون بیمه کالیفرنیا به کمیسر بیمه اجازه می‌دهد تا برای بررسی مدارکی که شرکت‌های بیمه باید ارائه دهند، هزینه‌ای تعیین کند. اگر هیچ هزینه‌ای توسط قانون مشخص نشده باشد، کمیسر می‌تواند یکی را تعیین کند، اما نمی‌تواند آن را بیش از 25 دلار بدون تأیید قانونی افزایش دهد. اگر هزینه‌ای مشخص شده باشد اما ناکافی تشخیص داده شود، کمیسر می‌تواند تا 25% بیشتر اضافه کند. هر کسی که هزینه‌ای برای او وضع شده می‌تواند درخواست توضیح کند که چگونه محاسبه شده است. «پرونده‌های ارسالی» به مدارکی اطلاق می‌شود که بیمه‌گران باید به کمیسر ارائه دهند. هزینه مبتنی بر هزینه نیازی به یکنواخت بودن طبق الزامات بخش 12978 ندارد و مستقیماً به هزینه‌های بررسی اداره مربوط می‌شود. «شخص» در اینجا شامل هر نهادی است که در کسب و کار بیمه در ایالت دخیل است یا نیاز به گواهینامه‌ای از کمیسر دارد.

این قانون فرآیندی را توضیح می‌دهد که کمیسر بیمه کالیفرنیا باید برای ایجاد مقررات اضطراری دنبال کند. قبل از ارسال مقررات، کمیسر باید به هر شخص یا گروهی که قبلاً درخواست اطلاع‌رسانی در مورد تغییرات نظارتی را کرده بود، اطلاع دهد. این اطلاعیه باید حداقل پنج روز کاری قبل ارسال شود و شامل توضیحی از مشکلی که مقررات به آن می‌پردازد، دلیل ضرورت آن به عنوان یک وضعیت اضطراری، و متن کامل مقررات پیشنهادی باشد.

این قانون به کمیسر بیمه اجازه می‌دهد تا علیه افرادی که بدون مجوز، ثبت، یا گواهی لازم فعالیت می‌کنند، اقدام کند. اولاً، کمیسر می‌تواند دستور توقف و خودداری را برای شخصی که به طور غیرقانونی در چنین سمتی فعالیت می‌کند، صادر کند. ثانیاً، آنها می‌توانند همین دستور را برای هر کسی که به آن شخص کمک می‌کند نیز صادر کنند.

کمیسر می‌تواند جریمه‌ای اعمال کند که یا پنج برابر پولی است که فرد به طور غیرقانونی کسب کرده یا 5,000 دلار برای هر روز فعالیت، هر کدام که بیشتر باشد. فرض بر این است که فعالیت بدون مجوز به طور مستمر ادامه داشته است مگر اینکه شواهد خلاف آن را نشان دهد. کسانی که دستور توقف و خودداری یا جریمه دریافت می‌کنند، هفت روز فرصت دارند تا درخواست جلسه استماع کنند، مگر اینکه قبلاً جلسه‌ای تعیین شده باشد.

این جلسه استماع از رویه‌های قانون آیین دادرسی اداری پیروی خواهد کرد و فرد متأثر حق دارد که بازبینی بیشتری را طبق همان قانون داشته باشد.

اگر اداره بیمه کالیفرنیا نامه‌ای یا نظر حقوقی صادر کند که به سوالی درباره قوانین یا مقررات بیمه پاسخ می‌دهد، باید علنی شود. اما جزئیات شخصی مانند نام یا شماره بیمه‌نامه می‌تواند پنهان بماند.

حتی با اینکه این اسناد به صورت عمومی به اشتراک گذاشته می‌شوند، به عنوان قوانین یا دستورالعمل‌های رسمی که برای همه اعمال می‌شوند، تلقی نمی‌گردند.

این قانون از کمیسر بیمه می‌خواهد که تا ۱ ژوئیه ۱۹۹۹، گزارشی شامل جزئیات شکایات و اقدامات اجرایی مربوط به بیمه‌گران انفرادی تهیه کند. این گزارش باید در صورت درخواست از طریق روش‌های مختلفی از جمله پست، شماره تلفن رایگان، وب‌سایت و ایمیل، در دسترس عموم قرار گیرد، مشروط بر اینکه درخواست‌کننده بتواند آن را به صورت الکترونیکی دریافت کند. این گزارش فقط شامل شکایاتی خواهد بود که قبلاً با بیمه‌گران به اشتراک گذاشته شده‌اند.

کمیسر همچنین این اختیار را دارد که شکایات تأیید شده علیه آژانس‌های تولید بیمه را منتشر کند تا به مردم در انتخاب یک آژانس کمک کند. با این حال، فقط شکایاتی که قبلاً با آژانس‌ها به اشتراک گذاشته شده‌اند، گنجانده خواهند شد.

این قانون از کمیسر بیمه می‌خواهد که یک گروه کاری تشکیل دهد تا راه‌های استفاده از بازار انتقال ریسک، مانند بیمه، را برای افزایش سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های طبیعی بررسی و پیشنهاد کند. هدف این است که خطرات تغییرات اقلیمی ناشی از رویدادهای طبیعی کاهش یابد و مشوق‌هایی برای حفاظت از محیط زیست ارائه شود. این گروه باید بر راه‌حل‌هایی تمرکز کند که سرمایه‌گذاری خصوصی را جذب کرده و در عین حال برای شرکت‌های بیمه از نظر مالی سودمند باشند، و باید رویکردهایی را در نظر بگیرد که به طور کلی به جوامع یا مناطق سود برسانند. آنها همچنین باید بررسی کنند که چگونه چنین استراتژی‌هایی می‌توانند احیای تالاب‌ها و مدیریت جنگل‌ها را برای کاهش بلایا تشویق کنند و بیمه‌نامه‌هایی را توسعه دهند که رفتارهای ایمن‌تر و تاب‌آور در برابر اقلیم را در جوامع ترویج کنند. پیشنهادات همچنین باید به راه‌هایی برای کاهش آسیب‌پذیری بیمه‌گران در برابر خسارات مرتبط با اقلیم از طریق سیاست‌های نوآورانه دولتی یا مدل‌های قیمت‌گذاری که اقدامات حفاظتی را پاداش می‌دهند، بپردازند.

این قانون تعریف می‌کند که چه کسی برای اهداف بیمه در کالیفرنیا به عنوان اکچوئر واجد شرایط است. یک اکچوئر می‌تواند یا عضوی از آکادمی اکچوئرهای آمریکا باشد یا فردی که به دلیل آموزش و تجربه خود توسط کمیسر بیمه صلاحیت‌دار تشخیص داده شده است.

این قانون از کمیسر بیمه می‌خواهد که قوانینی را در مورد اینکه چه اسنادی باید توسط یک اکچوئر هنگام ارائه به او امضا شوند، وضع کند. همچنین، این قانون وضع قوانینی را برای کمک به شناسایی افرادی که می‌توانند بر اساس این استانداردها به عنوان اکچوئر در نظر گرفته شوند، پس از یک فرآیند رسمی اطلاع‌رسانی و استماع، الزامی می‌کند.

این قانون تیمی را از اداره مراقبت‌های بهداشتی مدیریت‌شده و اداره بیمه تشکیل می‌دهد تا اطمینان حاصل کند که مصرف‌کنندگان مراقبت‌های بهداشتی در کالیفرنیا حقوق خود را می‌فهمند و می‌دانند چه کسی آنها را اجرا می‌کند. این قانون از این تیم می‌خواهد که قوانین و فرآیندهایی را که بر هر دو اداره تأثیر می‌گذارند، بررسی کند تا اطمینان حاصل شود که حمایت‌های مصرف‌کننده یکپارچه هستند.

این تیم بررسی خواهد کرد که چگونه به شکایات رسیدگی می‌شود، چگونه اجرای قانون مدیریت می‌شود، و مطالبات با چه سرعتی پرداخت می‌شوند. آنها باید یافته‌های خود را سالانه به رؤسای هر دو اداره گزارش دهند، که گزارش نهایی را به مدت پنج سال به مجلس قانون‌گذاری ایالتی ارسال خواهند کرد.

این قانون به کمیسر بیمه اختیار می‌دهد تا برای احضار افراد جهت شهادت و ارائه اسناد مربوط به امور بیمه، احضاریه صادر کند. اگر کسی از این دستور سرپیچی کند، کمیسر می‌تواند از دادگاه بخواهد که به او دستور حضور دهد و در صورت عدم اطاعت، ممکن است با اتهامات توهین به دادگاه روبرو شود. قوانین مربوط به رسیدگی به ادله در این فرآیندها اعمال می‌شود، مگر اینکه رویه‌های خاص دولتی خلاف آن را تعیین کرده باشند.

حتی اگر کسی معتقد باشد که شهادتش ممکن است او را مجرم کند، باز هم باید اطلاعات یا اسناد مورد نیاز را ارائه دهد. با این حال، آنها نمی‌توانند به خاطر این اعترافات بالقوه مجرمانه مجازات شوند، مگر در موارد شهادت دروغ یا توهین (به دادگاه) مرتبط با شهادتشان.

این قانون مقرر می‌دارد که کمیسر یک سابقه دائمی از فعالیت‌های خود را نگهداری کند، شامل یک گزارش خلاصه در مورد وضعیت شرکت‌های بیمه، کارگزاران مازاد خط و باشگاه‌های خودرو پس از بررسی آنها.

این بخش نحوه مدیریت وجوه حاصل از جریمه‌ها، مجازات‌ها یا توافقات مربوط به اقدامات رعایت قانون و اجرایی تحت صلاحیت کمیسر بیمه کالیفرنیا را تشریح می‌کند. این قانون تصریح می‌کند که چنین وجوهی باید به صندوق‌های تعیین‌شده واریز شوند و قوانین سختگیرانه‌ای را برای استفاده از آنها، به ویژه برای تلاش‌های اطلاع‌رسانی عمومی، مشخص می‌کند. اطلاع‌رسانی عمومی نمی‌تواند شامل تبلیغ شخصی کمیسر باشد و باید بر اطلاعات اجرایی مرتبط تمرکز کند. همچنین، وجوه نمی‌توانند برای آموزش عمومی مردم در مورد بیمه استفاده شوند، مگر اینکه به طور خاص به اقدام اجرایی مربوط باشد. برای هرگونه استفاده از این وجوه، تأیید دادگاه لازم است.

علاوه بر این، افراد ذینفع می‌توانند در صورت نقض این قوانین، اقدام قانونی کنند و خواهان‌های پیروز می‌توانند هزینه‌های قانونی را از منابع غیرعمومی کمیسر دریافت کنند. کمیسر نمی‌تواند برای انجام این تعهدات، هزینه‌ها را برای بیمه‌گران افزایش دهد.

این بخش توضیح می‌دهد که «شرایط فوق‌العاده» برای دارندگان پروانه بیمه چه معنایی دارد، یعنی موقعیت‌هایی که خارج از کنترل آن‌هاست و به طور قابل توجهی بر عملیات کسب‌وکارشان تأثیر می‌گذارد. کمیسر بیمه می‌تواند این شرایط را هنگام تعیین اینکه آیا کسی مقررات بیمه را رعایت نکرده است و آیا مستحق مجازات است، در نظر بگیرد. هرگونه توافقنامه حل و فصل با کمیسر نمی‌تواند به چنین شرایطی اشاره کند مگر اینکه به وضوح زمان شروع و پایان این شرایط را مشخص کند، که معمولاً نمی‌تواند بیش از شش ماه باشد. با این حال، اگر شرایط خاصی برآورده شود، مانند مستندسازی شرایط و وجود یک هدف عمومی برای تمدید زمان، یک توافقنامه حل و فصل می‌تواند این شرایط را برای مدت طولانی‌تری از شش ماه به رسمیت بشناسد.

این قانون به کمیسر بیمه اجازه می‌دهد که اگر یک قرارداد بیمه درگیر مسائل قانونی، مانند کلاهبرداری، باشد، آن را فسخ کند، مگر اینکه قرارداد طبق شرایطش قابل فسخ نباشد و بیمه‌گذار آگاهانه کار اشتباهی انجام نداده باشد. کمیسر همچنین می‌تواند به بیمه‌گذار اطلاع دهد که چرا بیمه‌نامه او فسخ شده است.

اگر یک قرارداد بیمه با مشکلات قانونی مرتبط باشد، کمیسر می‌تواند بیمه‌گر یا نمایندگان را از فروش بیمه مربوط به آن بیمه‌نامه تا پنج سال منع کند. علاوه بر این، اگر افراد درگیر از دستورات کمیسر پیروی نکنند، هرگونه مجوز آنها می‌تواند لغو شود.

این بخش به کمیسر بیمه اجازه می‌دهد در صورتی که معتقد باشد شخصی در حال نقض یا در شرف نقض قوانین یا دستورات خاصی است، اقدام کند. کمیسر می‌تواند به دادگاه مراجعه کند تا آن شخص را از ادامه نقض بازدارد.

علاوه بر این، کمیسر می‌تواند از دادگاه بخواهد دستوری را اجرا کند که شخصی را ملزم به پرداخت اعاده به وضع سابق یا جریمه می‌کند. این فرآیند شامل ارائه اسناد تأیید شده و یک اظهارنامه حقوقی است که تأیید می‌کند هیچ چالش قانونی دیگری در حال بررسی نیست. حکم دادگاهی که به این روش صادر می‌شود، همان قدرت سایر احکام مدنی را دارد و مانند هر تصمیم دادگاه دیگری قابل اجرا است.

این قانون به کمیسر بیمه اجازه می‌دهد تا در مواردی که شخصی به دلیل رفتار دیگری دچار زیان می‌شود، دستور اعاده وضعیت صادر کند، که معمولاً در چارچوب تخلفات نظارتی است. اعاده وضعیت باید به سایر رسیدگی‌های قانونی که در آنها تخلفات تأیید شده است، مرتبط باشد. دستور اعاده وضعیت باید مشخص کند چه کسانی متضرر شده‌اند، مبلغ بدهی چقدر است و از طریق دادگاه‌ها قابل اجرا باشد. این قانون شامل بیمه‌گران دارای مجوز یا معاملات بیمه‌ای که با بخش‌های خاصی مطابقت دارند، نمی‌شود. کمیسر همچنین می‌تواند هزینه‌های خود را از طرفی که دستور پرداخت اعاده وضعیت به او داده شده است، دریافت کند. علاوه بر این، اعاده وضعیت مانع از اقدامات قانونی یا راه‌حل‌های دیگر نمی‌شود و وجوه جمع‌آوری شده برای توزیع به صندوق بیمه واریز می‌شود. «اعاده وضعیت» در اینجا به جبران کامل زیان‌های اشخاص متضرر اشاره دارد.

کمیسر این اختیار را دارد که هرگونه تصمیم یا قاعده‌ای را که قبلاً صادر کرده است، مانند یک سابقه، یافته یا مقرره، در صورتی که معتقد باشد اشتباهی رخ داده است، اصلاح کند. این اصلاح می‌تواند با تغییر، حذف یا افزودن به تصمیم اصلی انجام شود، اما باید ظرف شش ماه از اقدام اولیه صورت گیرد.

اگر کمیسر شخصاً از حقایق آگاه باشد، می‌تواند خودش بدون دخالت دیگران اصلاح را انجام دهد. در غیر این صورت، فردی باید رسماً و به صورت کتبی درخواست اصلاح را ارائه دهد و توضیح دهد که چه اشتباهی رخ داده است، همراه با مدارک پشتیبان. اگر کسی ظرف (60) روز به اصلاح اعتراض کند، جلسه‌ای برای رسیدگی برگزار خواهد شد.

این بخش از قانون توضیح می‌دهد که جرایمی که به بیمه‌گران مربوط می‌شوند، طبق قانون مجازات، دقیقاً مانند سایر جرایم عمومی رسیدگی می‌شوند. علاوه بر این، در صورت نیاز به مدرک، کمیسر بیمه می‌تواند رونوشت‌های تأیید شده اسناد را به صورت رایگان در اختیار دادستان ناحیه قرار دهد.

این قانون نحوه ابلاغ اسناد قانونی به نهادهای بیمه از طریق کمیسر را تشریح می‌کند، به ویژه زمانی که روش‌های معمول امکان‌پذیر نیستند. اگر ابلاغ اوراق قانونی یک بیمه‌گر خارجی یا غیرآمریکایی دشوار باشد، کمیسر می‌تواند به جای آن برای دریافت این اوراق وارد عمل شود، مشروط بر اینکه هزینه‌ها و فرآیندهای خاصی رعایت شوند. پس از دریافت، کمیسر باید نسخه‌هایی را به آخرین آدرس کسب و کار شناخته شده بیمه‌گر ارسال کند. این رویکرد ابلاغ از نظر قانونی معتبر است اگر تأییدیه‌ها در مهلت‌های مشخصی در دادگاه ثبت شوند. خواهان‌ها نمی‌توانند تا 30 روز پس از ثبت مدارک رعایت خود، حکم غیابی دریافت کنند. اگرچه این روش مفصل است، اما سایر روش‌های قانونی ابلاغ را محدود نمی‌کند.

این قانون ایجاب می‌کند که کمیسر بیمه تا اول ژانویه ۱۹۹۷، برگه‌های اطلاعاتی به زبان‌های اسپانیایی و ویتنامی تهیه کند که اصطلاحات رایج در بیمه‌نامه‌های خودرو را توضیح می‌دهند. این برگه‌ها صرفاً برای اطلاع‌رسانی هستند و شرایط بیمه‌نامه اصلی انگلیسی را تغییر نمی‌دهند، که در صورت بروز اختلاف ارجحیت دارد.

این برگه‌ها باید شامل یک سلب مسئولیت باشند که بیان می‌کند بیمه‌نامه نوشته شده به زبان انگلیسی تنها سند الزام‌آور است. کمیسر همچنین می‌تواند برگه‌های مشابهی برای سایر اشکال بیمه و در صورت نیاز به زبان‌های اضافی تهیه کند.

اطلاعیه‌های خدمات عمومی می‌تواند برای اطلاع‌رسانی به جوامع مربوطه در مورد این برگه‌های اطلاعاتی تهیه شود. بیمه‌گران می‌توانند بیمه‌نامه‌ها یا مواد ترجمه شده را به زبان‌های دیگر تبلیغ کنند، اگر واضح باشد که سند الزام‌آور نهایی، نسخه انگلیسی بیمه‌نامه باقی می‌ماند.

این قانون عمدتاً بر نحوه رسیدگی به وجوه بلاصاحب (مصادره شده) مربوط به بخش بیمه تمرکز دارد. وجوه بلاصاحبی که در صندوق بیمه واریز شده بودند، باید به صندوق عمومی منتقل شوند تا وامی از سال ۱۹۹۶ بازپرداخت شود. اگر وجوه سال‌های مالی ۱۹۹۷-۹۸ کافی نباشد، وجوه سال‌های مالی ۱۹۹۸-۹۹ می‌تواند برای بازپرداخت استفاده شود، با امکان تمدید بازپرداخت تا ۳۰ ژوئن ۱۹۹۹.

بیمه‌گذارانی که قرار بود تخفیف (ربیت) دریافت کنند اما آن را دریافت نکرده‌اند، می‌توانند ادعایی را به حسابرس کل ارائه دهند. اگر ادعا تأیید شود، این تخفیف‌ها از وجوه اموال بلاصاحب که به طرح ۱۰۳ مربوط می‌شوند، پرداخت خواهند شد.

این قانون توضیح می‌دهد که چه اتفاقی برای وجوه بلاصاحب بیمه‌گذاران می‌افتد که به تصرف دولت درمی‌آیند و به آنها "وجوه مصادره شده" نیز گفته می‌شود. دولت می‌تواند از این وجوه برای پرداخت هزینه‌های دادرسی و مخارج مربوط به برخی از املاک بیمه‌ای که بدهکار هستند، استفاده کند. اگر شما بیمه‌گذاری هستید که وجوه مستحق خود را دریافت نکرده‌اید، می‌توانید برای دریافت پول خود، ادعایی را به دولت ارائه دهید، مشروط بر اینکه ادعا معتبر تأیید شود. دولت ملزم نیست که فعالانه به دنبال بیمه‌گذارانی باشد که پول خود را مطالبه نکرده‌اند.

این قانون اداره بیمه را ملزم می‌کند تا اطلاعات خاصی را در مورد تحقیقات خود درباره رویه‌های ناعادلانه یا فریبنده توسط شرکت‌های بیمه به صورت عمومی به اشتراک بگذارد. به طور خاص، آنها باید توافق‌نامه‌ها، تسویه‌حساب‌ها و گزارش‌های مربوط به این تحقیقات را در وب‌سایت خود منتشر کنند و هرگونه جزئیات شخصی بیمه‌گذاران را حذف نمایند. پس از نهایی کردن گزارش در مورد یک شرکت، اداره یک نسخه را به نماینده‌ای که توسط شرکت انتخاب شده است ارسال می‌کند، و او می‌تواند ظرف 20 روز کاری پاسخ دهد. سپس گزارش و نظرات شرکت به صورت آنلاین منتشر می‌شوند. با این حال، اسناد داخلی شرکت و پیش‌نویس گزارش‌های تحقیق نیازی به اشتراک‌گذاری ندارند، مگر اینکه قانون اجازه دهد.