قراردادانتقال
Section § 10129
این بخش از قانون بیان میکند که برخی بیمهنامهها لازم نیست از قوانین بخشهای (10130) و (10131) پیروی کنند. به طور خاص، این موضوع در مورد بیمهنامههای عمر و ازکارافتادگی گروهی، و بیمهنامههای ازکارافتادگی انفرادی که پوشش عدم توانایی کار را ارائه میدهند، غیرقابل لغو هستند و برای حداقل پنج سال تضمینشده قابل تمدید میباشند، صدق میکند. اگر این بیمهنامهها به وضوح بیان کنند که مزایا قابل واگذاری نیستند، در این صورت مزایا باید دقیقاً طبق آنچه در بیمهنامه مشخص شده پرداخت شوند.
Section § 10129.5
Section § 10130
Section § 10131
Section § 10132
Section § 10133
این قانون توضیح میدهد که شرکتهای بیمه چگونه باید هزینههای خدمات بیمارستانی یا پزشکی تحت پوشش بیمهنامه گروهی ازکارافتادگی را پرداخت کنند. آنها میتوانند مستقیماً به ارائهدهندگان خدمات پرداخت کنند، اما فقط در صورتی که بیمهشده موافقت کند و تنها تا سقف مبلغی که بیمهنامه پوشش میدهد. بیمهگر نمیتواند انتخاب پزشکان یا مراکز درمانی توسط بیمهشده را کنترل کند، اما میتواند با برخی ارائهدهندگان نرخهای پرداخت جایگزین را مذاکره کند. اگر یک شرکت بیمه با دارندگان بیمهنامه توافق کند که فقط به ارائهدهندگان خاصی پرداخت کند، این قراردادها باید شامل برنامهای برای بررسی منظم کیفیت خدمات و هزینهها باشد. تغییرات اعمال شده در این قانون در سال 1982، از 1 ژوئیه 1983 به بعد، هم برای پزشکان و متخصصان فردی و هم برای موسسات درمانی قابل اجرا است.
Section § 10133.1
Section § 10133.2
این بخش بیان میکند که وقتی یک شرکت بیمه از کارافتادگی در کالیفرنیا با ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی برای ارائه خدمات با نرخهای پرداخت متفاوت توافقنامه امضا میکند، سهم بیمار (فرانشیز) همیشه باید منحصراً بر اساس این نرخهای جایگزین توافقشده محاسبه شود.
شرکتهای بیمه و ارائهدهندگان مجاز نیستند برای فرانشیز (سهم بیمار) مبلغی بیشتر از آنچه این نرخها تعیین میکنند، دریافت کنند. این قانون از 1 ژانویه 1993 لازمالاجرا شده است.
Section § 10133.3
اگر یک طرح دولتی خودبیمهگر با پزشکان یا بیمارستانها برای ارائه خدمات با نرخهای ویژه توافقشده معامله کند، فرانشیز بیمار باید بر اساس آن نرخهای توافقشده باشد. طرح یا ارائهدهندگان نمیتوانند مبلغ فرانشیز بیشتری را نسبت به آنچه بر اساس نرخ توافقشده محاسبه شده است، مطالبه یا وصول کنند.
این قانون از ۱ ژانویه ۱۹۹۳ لازمالاجرا شده است.
Section § 10133.4
این قانون روشن میکند که چه کسی میتواند به عنوان ارائهدهنده مراقبتهای اولیه در نظر گرفته شود، زمانی که بیمهگران با ارائهدهندگان خدمات درمانی برای نرخهای جایگزین توافقنامه تنظیم میکنند. این قانون بیان میکند که مراقبتهای اولیه میتواند شامل دستیاران پزشک که تحت نظارت پزشک کار میکنند و پرستاران متخصص که با پزشکان همکاری میکنند، بر اساس فصول قانونی خاص باشد.
همچنین تأکید میکند که ارائهدهندگان مراقبتهای اولیه ملزم نیستند بیش از ظرفیت خود بیمار بپذیرند، در حالی که استانداردهای بالای مراقبت را حفظ میکنند.
علاوه بر این، این قانون مقررات موجود مربوط به پرستاران متخصص و دستیاران پزشک را تغییر نمیدهد.
Section § 10133.5
Section § 10133.6
مجلس قانونگذاری کالیفرنیا قصد دارد اطمینان حاصل کند که ساکنان مراقبتهای بهداشتی با کیفیت بالا و مقرونبهصرفه دریافت میکنند. برای دستیابی به این هدف، آنها قراردادها بین پرداختکنندگان و ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی را تشویق میکنند. این قراردادها باید شامل گروههایی از ارائهدهندگان و خریداران باشند تا کارایی را بهبود بخشند. مذاکرات برای قراردادهای نرخ جایگزین نیز برای تقویت بازار حمایت میشود. این قانون روشن میکند که تشکیل این گروهها به عنوان ایجاد یک محصول جدید در مراقبتهای بهداشتی تلقی میشود و باید تنها با همان قوانین ضد انحصار که سایر کسبوکارهای مشروع با آن مواجه هستند، روبرو شود. علاوه بر این، قوانین ضد انحصار فعلی همچنان اعمال میشوند و هیچ کس نمیتواند صرفاً بر اساس نداشتن همان مجوز یا گواهینامه اعضای گروه از این گروهها محروم شود.
Section § 10133.7
این قانون نحوه رسیدگی بیمهگران ازکارافتادگی به بازپرداخت مزایای بیمه گروهی برای هزینههای پزشکی را تشریح میکند. بیمهگران موظفند هزینهها را به ارائهدهنده خدمات یا شخصی که هزینه کمک پزشکی را پرداخت کرده است، بازپرداخت کنند، مشروط بر اینکه مدارک خاصی از پرداخت و اسناد مربوطه ارائه شود. این اسناد ممکن است شامل صورتحساب تفصیلی، گواهی پرداخت، حکم دادگاه در صورتی که بیمهشده با فرد متقاضی کمک زندگی نمیکند، و سایر اطلاعات مشخص شده باشد.
برای ذینفعان مدیکال، بیمهگران باید هزینههای پزشکی تحت پوشش را به اداره خدمات بهداشتی ایالتی بازپرداخت کنند. تمام پرداختها باید برابر با، اما نه بیشتر از، مبالغ مزایای بیمهنامه و هزینههای متحمل شده باشد.
Section § 10133.8
این قانون بیمهگران سلامت را ملزم میکند تا مواد ترجمه شده و کمکهای زبانی را فراهم کنند تا اطمینان حاصل شود که افراد بیمهشده به اطلاعات به زبان مورد نظر خود دسترسی دارند. این قانون بیمهگران را موظف میکند که نیازهای زبانی مشتریان خود را هر سه سال یک بار ارزیابی و بهروزرسانی کنند و ترجمه اسناد ضروری مانند درخواستها، فرمهای رضایت، و اطلاعیههای واجد شرایط بودن را بر اساس اندازه جمعیت و ترجیح زبانی الزامی میسازد. بیمهگران باید خدمات مترجم شفاهی را با رعایت شرایط خاص ارائه دهند و نمیتوانند افراد بیمهشده را مجبور کنند که مترجم شفاهی خود را بیاورند، مگر در موارد اضطراری. این قانون همچنین بر استانداردهای خدمات ترجمه و تفسیر شفاهی تأکید میکند و بیمهگران را ترغیب میکند که به دستورالعملهای فدرال و ایالتی پایبند باشند و بهترین شیوههای سایر ایالتها و سازمانها را در نظر بگیرند. کمیسر باید در مورد انطباق گزارش دهد و میتواند برنامههای اجرایی را بر اساس هزینهها و در دسترس بودن خدمات تنظیم کند. علاوه بر این، قانون اجازه میدهد تا در صورت لزوم، الزامات اضافی توسط قراردادهای دولتی گنجانده شود.
Section § 10133.9
این قانون شرکتهای بیمه سلامت در کالیفرنیا را ملزم میکند که ظرف یک سال پس از ارزیابیهای خاص، در مورد سیاستها و رویههای تناسب فرهنگی خود به اداره بیمه گزارش دهند. آنها باید اطلاعاتی در مورد نحوه جمعآوری دادهها درباره اعضای بیمهشده خود، آموزش کارکنان در زمینه حساسیت فرهنگی و ترویج تنوع نیروی کار ارائه دهند.
بیمهگران همچنین باید برنامههای خود را از طریق تحلیل شکایات و نظرسنجیهای رضایت ارزیابی کنند و اطلاعات مربوط به تنوع قومی اعضای بیمهشده خود را با ارائهدهندگان خدمات به اشتراک بگذارند. علاوه بر این، آنها باید به طور منظم اعضای بیمهشده را در مورد خدمات شرکت با استفاده از کانالهای ارتباطی موجود آموزش دهند.
Section § 10133.10
اگر یک شرکت بیمه درمانی، بیمهنامههای خود را در بازارهای فردی یا گروه کوچک به زبانی غیرانگلیسی بازاریابی یا تبلیغ کند، باید اسناد کلیدی را نیز به همان زبان ارائه دهد. این اسناد شامل نامههای خوشآمدگویی، درخواستهای بیمه، اطلاعیههای مربوط به خدمات ترجمه، رویههای شکایت و خلاصهای از مزایا است. تمام ترجمهها باید توسط مترجمان آموزشدیده انجام شود. این الزام شامل بیمهنامههای درمانی خاصی که مزایای درمانی ضروری را پوشش نمیدهند، نمیشود.
Section § 10133.11
این قانون بیمهگران را ملزم میکند تا بیمهگذاران و عموم مردم را از خدمات و حقوق خاصی مطلع سازند. آنها باید در مورد خدمات کمک زبانی به ۱۵ زبان برتر غیرانگلیسی در کالیفرنیا، و همچنین کمکهای حمایتی برای افراد دارای معلولیت، که بدون هزینه در دسترس هستند، اطلاعرسانی کنند. بیمهگران همچنین باید تأیید کنند که بر اساس نژاد، جنسیت یا سایر ویژگیهای ذکر شده تبعیض قائل نمیشوند.
این قانون نحوه ثبت شکایت نزد بیمهگر یا گزارش تبعیض به مقامات فدرال را تشریح میکند. اطلاعات باید هنگام ثبتنام اولیه و سالانه، به طور واضح در اسناد پوشش، از طریق خبرنامهها و در وبسایت بیمهگر ارائه شود. بیمهنامههای تخصصی که تحت پوشش مقررات فدرال نیستند، میتوانند درخواست معافیت از این الزامات را داشته باشند، به جز آنهایی که خدمات سلامت روان ارائه میدهند. اداره جزئیات هرگونه معافیت اعطا شده را در وبسایت خود ارائه خواهد کرد.
Section § 10133.12
از 1 ژانویه 2027، یا زمانی که قوانین جدید فدرال وضع شوند، کالیفرنیا از شرکتهای بیمه سلامت خواهد خواست که ابزارهای دیجیتالی خاصی به نام رابطهای برنامهنویسی کاربردی (API) را ایجاد و نگهداری کنند. این ابزارها به اشتراکگذاری اطلاعات بین بیماران، ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی و شرکتهای بیمه کمک میکنند. APIها شامل ابزارهایی برای دسترسی بیمار، دسترسی ارائهدهنده، ارتباط ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی با شرکت بیمه، و مدیریت شرایط از پیش تعیین شده برای درمانهای پزشکی (مجوز قبلی) هستند. این ابزارها باید از استانداردها و زمانبندیهای فدرال پیروی کنند. تا آن زمان، کمیسر بیمه میتواند شرکتهای بیمه را در مورد نحوه انطباق راهنمایی کند، بدون اینکه از قوانین رویهای استاندارد ایالتی پیروی کند. این الزامات جدید هیچ یک از تعهدات موجود شرکتهای بیمه را که تحت قوانین قبلی دارند، تغییر نمیدهد.
Section § 10133.13
این قانون شرکتهای بیمه سلامت در کالیفرنیا را ملزم میکند تا اطمینان حاصل کنند که تمامی کارکنانی که مستقیماً با بیمهشدگان در ارتباط هستند، آموزشهایی را در زمینه ارائه مراقبتهای بهداشتی محترمانه و فراگیر برای افراد تراجنسیتی، دارای تنوع جنسیتی و بیناجنسی (TGI) تکمیل کنند. این آموزش باید شامل تاریخچه TGI، ارتباط مؤثر، درک نابرابریهای سلامت و بینشهایی از سازمانهای محلی TGI باشد.
شرکتهای بیمه سلامت باید از دستورالعملهای تعیین شده توسط اداره پیروی کنند، که شکایات مربوط به مراقبت TGI را نیز پیگیری خواهد کرد. اگر مشخص شود که یک کارمند در ارائه مراقبت فراگیر کوتاهی کرده است، باید یک دوره بازآموزی را تکمیل کند. شرکتهای بیمه میتوانند به دلیل عدم رعایت، جریمه شوند، با جریمههایی تا سقف 10,000 دلار برای تخلفات عمدی.
Section § 10133.14
تا اول مارس ۲۰۲۵، برخی از بیمهگران سلامت در کالیفرنیا باید فهرست ارائهدهندگان خدمات خود را بهروزرسانی کنند تا مشخص شود کدام ارائهدهندگان درون شبکه، خدمات تأییدکننده جنسیت را ارائه میدهند. این شامل طیف وسیعی از خدمات مانند جراحیها، هورموندرمانی و گفتاردرمانی مرتبط با هویت جنسیتی یا شرایط بیناجنسی میشود. این اطلاعات باید از طریق فهرست ارائهدهندگان خدمات و مرکز تماس بیمهگر قابل دسترسی باشد و باید زمانی که ارائهدهندگان درخواست تغییر در مورد خدمات خود را دارند، بهروزرسانی شود. این قانون همچنین تأکید میکند که کسبوکارها نمیتوانند بر اساس جنسیت یا سایر ویژگیهای محافظت شده در ارائه خدمات تبعیض قائل شوند، مطابق با قانون حقوق مدنی آنرو.
Section § 10133.15
این قانون، که از ۱ ژوئیه ۲۰۱۶ لازمالاجرا شده است، شرکتهای بیمه سلامت در کالیفرنیا را ملزم میکند تا فهرستهای آنلاین و چاپی بهروزی از تمام ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی طرف قرارداد خود نگهداری کنند. این فهرستها باید به راحتی در وبسایت شرکت بیمه قابل دسترسی و جستجو باشند و نیازی به اطلاعات شخصی از سوی جستجوکننده نداشته باشند. شرکتهای بیمه باید این فهرستها را به طور مداوم بهروزرسانی کنند، ارائهدهندگانی را که بازنشسته شدهاند یا دیگر بیماران جدید را نمیپذیرند، حذف کنند و گزینههایی برای گزارش عمومی نادرستیها را فراهم آورند.
فهرستها باید شامل جزئیات ضروری درباره هر ارائهدهنده، مانند اطلاعات تماس، تخصص، و اینکه آیا بیماران جدید را میپذیرند یا خیر، باشند. شرکتهای بیمه همچنین مسئول اطلاعرسانی منظم به ارائهدهندگان برای بهروزرسانی اطلاعاتشان هستند و در صورت عدم رعایت، میتوانند پرداختها را به تأخیر بیندازند. اگر نادرستی در فهرست باعث شود بیمهشدگان ناخواسته خدمات خارج از شبکه دریافت کنند، شرکتهای بیمه ممکن است مجبور به جبران خسارت بیمهشدگان شوند.
Section § 10133.53
این بخش بیمهنامههای سلامت در کالیفرنیا را ملزم میکند که سالانه اطلاعاتی در مورد استانداردهای دسترسی به موقع به مراقبت ارائه دهند. بیمهنامهها باید افراد بیمهشده را در مورد زمانهای انتظار نوبت، دسترسی به مراقبتهای فوری و غیرفوری، و در دسترس بودن خدمات مترجم مطلع کنند. این اطلاعات باید به راحتی در قالبهای مختلف، از جمله آنلاین و در مواد مکتوب مانند خبرنامهها، قابل دسترسی باشد. بیمهگران باید این الزامات را به ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی طرف قرارداد خود اطلاع دهند تا اطمینان حاصل شود که آنها میدانند چگونه به بیمارانی که در دریافت مراقبت به موقع مشکل دارند کمک کنند و در صورت نیاز شکایات را به کجا ارجاع دهند.
Section § 10133.54
این قانون بیمهگران سلامت در کالیفرنیا را ملزم میکند که دسترسی به موقع به خدمات مراقبتهای بهداشتی تحت پوشش را فراهم کنند. بیمهگران باید اطمینان حاصل کنند که شبکههایشان به اندازه کافی ارائهدهنده دارند تا قرارهای ملاقات را در بازههای زمانی مشخص، بسته به فوریت و نوع مراقبت مورد نیاز، ارائه دهند. به عنوان مثال، قرارهای ملاقات مراقبت فوری بدون مجوز قبلی باید ظرف 48 ساعت در دسترس باشند، در حالی که قرارهای ملاقات مراقبتهای اولیه غیرفوری باید ظرف 10 روز کاری انجام شوند.
این قانون همچنین بیمهگران را ملزم میکند که خدمات تریاژ یا غربالگری تلفنی 24 ساعته و 7 روز هفته را ارائه دهند. بیمهنامههای سلامت تخصصی، مانند آنهایی که مراقبتهای دهان و دندان یا بینایی کودکان را پوشش میدهند، نیز باید به استانداردهای مشخصی برای زمان انتظار قرار ملاقات پایبند باشند.
علاوه بر این، بیمهگران نمیتوانند ارائهدهندگان یا کارکنان را به دلیل اطلاعرسانی به بیماران در مورد این الزامات جریمه کنند، و قانون به اداره بیمه اجازه میدهد تا برای عدم رعایت، جریمههای اداری اعمال کند.
Section § 10133.55
این قانون تضمین میکند که شرکتهای بیمه از کارافتادگی در کالیفرنیا، که پوشش گروهی برای هزینههای بیمارستانی، پزشکی و جراحی ارائه میدهند، برنامهای برای کمک به ثبتنامکنندگان جدید برای ادامه مراقبتهایشان هنگام تغییر بیمه داشته باشند. اگر فردی در میانه درمان برای یک وضعیت حاد یا سلامت روان با ارائهدهندهای باشد که با بیمهگر قرارداد ندارد، شرکت بیمه باید یک سیاستنامه کتبی برای انتقال مراقبت به یک ارائهدهنده شبکه داشته باشد.
این سیاستنامه باید یک دوره معقول برای ادامه درمان با ارائهدهنده فعلی خارج از شبکه را مجاز بداند. با این حال، شرکت بیمه میتواند از این ارائهدهنده بخواهد که با شرایط خاصی، مانند نرخهای بازپرداخت، موافقت کند. بیمهگر مسئول سوء رفتار پزشکی توسط ارائهدهندگان خارج از شبکه نیست. این قانون پوشش فراتر از شرایط بیمهنامه را الزامی نمیکند و اگر ثبتنامکننده گزینه خارج از شبکه را انتخاب کرده باشد، اعمال نمیشود. علاوه بر این، اگر بیمه شامل مزایای خارج از شبکه باشد یا اگر خدمات تحت پوشش قبلاً در بیمهنامه گنجانده نشده باشد، این قانون اعمال نمیشود.
Section § 10133.56
این قانون تضمین میکند که اگر در حال درمان پزشکی هستید و قرارداد ارائهدهنده مراقبتهای بهداشتی شما به پایان میرسد، بیمه شما باید به شما کمک کند تا مراقبتهای خود را با همان ارائهدهنده برای شرایط خاصی تکمیل کنید. به طور خاص، اگر با یک وضعیت حاد، یک وضعیت مزمن جدی، یا جراحی توصیهشده سروکار دارید، بیمهگر باید به شما اجازه دهد درمان را با آن ارائهدهنده ادامه دهید. آنها همچنین باید به شما اجازه دهند مراقبتهای بارداری یا مراقبت از نوزاد تا ۳۶ ماهگی را به پایان برسانید و اگر بیماری لاعلاج دارید، با همان ارائهدهنده بمانید. ارائهدهنده باید با شرایط قرارداد قبلی برای ادامه خدمات موافقت کند، اما اگر ارائهدهنده به دلایل انضباطی فسخ شده باشد، بیمهگران نیازی به پوشش هزینهها ندارند. بیمهگران باید شما را در مورد این حقوق در اسناد پوشش بیمه مطلع کنند. اگر بیمه جدید شما در حالی شروع میشود که از یک ارائهدهنده غیرمشارکتکننده درمان دریافت میکنید، آنها باید ترتیبی دهند که شما مراقبتهای خود را تحت شرایط مشابه تکمیل کنید.
Section § 10133.64
این قانون بیان میکند که هر قراردادی بین یک بیمهگر سلامت و یک ارائهدهنده یا تأمینکننده، که از ۱ ژانویه ۲۰۱۵ به بعد صادر شده باشد، نمیتواند بیمهگر را از به اشتراک گذاشتن اطلاعات با مصرفکنندگان و خریداران در مورد هزینه و کیفیت خدمات مراقبتهای بهداشتی منع کند. هر بند قراردادی که سعی در انجام این کار داشته باشد، معتبر نیست. بیمهگران باید ۳۰ روز قبل به ارائهدهندگان اطلاع دهند تا دادههای مورد استفاده برای این افشاگریها را بررسی کنند. اگر بیمهگران دادههای خود را در مورد کیفیت به اشتراک میگذارند، باید آن را برای عوامل مختلفی که ممکن است بر دادهها تأثیر بگذارند، تعدیل کنند. وبسایتهای بیمهگران باید به وضوح بیان کنند که ممکن است در مورد دادههای هزینه و کیفیت، به دلیل عوامل تأثیرگذار متعدد، اختلاف نظر وجود داشته باشد. ارائهدهندگان میتوانند با لینک دادن وبسایت خود به اطلاعات بیمهگر پاسخ دهند، و بیمهگران باید اطمینان حاصل کنند که این لینک به راحتی قابل مشاهده است. اصطلاحاتی مانند «مصرفکنندگان»، «ارائهدهندگان» و «تأمینکنندگان» معانی خاصی دارند که در بخشهای مرتبط تعریف شدهاند.
Section § 10133.65
این قانون، که به عنوان منشور حقوق ارائهدهندگان خدمات درمانی شناخته میشود، قوانینی را برای قراردادهای بین شرکتهای بیمه درمانی و ارائهدهندگان خدمات درمانی تعیین میکند. قراردادهای پس از ۱ ژانویه ۲۰۰۳، نمیتوانند ارائهدهندگان را مجبور کنند که بیش از ظرفیت خود بیمار بپذیرند، قوانین افشا نشدهای را برای برنامههای کیفیت یا بهرهبرداری تحمیل کنند، با قوانین بیمه در تضاد باشند، یا محرمانگی اطلاعات بیمار را نقض کنند.
اگر یک شرکت بیمه درمانی بخواهد تغییرات مهمی در قرارداد ایجاد کند، باید ۴۵ روز کاری قبل به ارائهدهندگان اطلاع دهد، که به ارائهدهنده اجازه میدهد در صورت عدم موافقت، قرارداد را فسخ کند.
برای بیمه دندانپزشکی، شرکتهای بیمه باید ۴۵ روز قبل از هرگونه تغییر اساسی در قوانین قرارداد یا سیستمهای پرداخت، به دندانپزشکان اطلاع دهند و سالانه، در صورت درخواست، قراردادهای بهروز شده را ارائه دهند. هر قراردادی که این قوانین را نقض کند، باطل و غیرقابل اجرا است.
اداره بیمه باید سالانه در مورد شکایات ارائهدهندگان گزارش دهد، و این بخش نرخهای پرداخت بین شرکتهای بیمه و ارائهدهندگان را تعیین نمیکند.
Section § 10133.66
این قانون شرکتهای بیمه سلامت را ملزم میکند که هنگام رسیدگی به ادعاها از سوی ارائهدهندگان، از چندین دستورالعمل پیروی کنند. اولاً، بیمهگران نمیتوانند مهلت ارسال ادعا را برای ارائهدهندگان طرف قرارداد کمتر از 90 روز و برای ارائهدهندگان غیرطرف قرارداد کمتر از 180 روز تعیین کنند، مگر اینکه قوانین دیگری خلاف آن را ایجاب کنند. اگر ادعایی به دلیل تأخیر در ارسال رد شود، اما ارائهدهنده دلیل موجهی داشته باشد، ادعا همچنان میتواند پردازش شود.
بیمهگران نمیتوانند درخواست بازپرداخت برای ادعاهای پرداختشده اضافی را داشته باشند، مگر اینکه ظرف یک سال از تاریخ پرداخت، به ارائهدهندگان اطلاع کتبی با توضیحات دقیق ارائه دهند. با این حال، کلاهبرداری یا اظهارات نادرست از سوی ارائهدهنده میتواند این محدودیت زمانی را افزایش دهد. تمام ادعاها باید ظرف 15 روز کاری تأیید شوند و ارائهدهندگان باید بتوانند به راحتی وضعیت تأیید را بررسی کنند.
برای شفافیت، بیمهگران باید سالانه و بنا به درخواست، اطلاعات دقیق در مورد پرداختها و سیاستها را با ارائهدهندگان به اشتراک بگذارند. این شامل جداول تعرفه و توضیحات واضح در مورد نحوه بازپرداخت خدمات، به ویژه برای موارد پیچیده است، ضمن رعایت اسرار تجاری و حق چاپ. بیمهگران میتوانند از وبسایتها برای افشای این اطلاعات استفاده کنند، به شرطی که 45 روز قبل از ارسال تغییرات، به ارائهدهندگان اطلاع دهند.
Section § 10133.67
Section § 10133.641
این قانون از بیمهگران سلامت جلوگیری میکند که ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی را بر اساس احکام، محکومیتها یا اقدامات انضباطی خاصی از سایر ایالتها فسخ، عدم تمدید یا جریمه کنند، به شرطی که آن اقدامات با مراقبتهای قانونی در کالیفرنیا تداخل داشته باشند. ارائهدهندگان نمیتوانند به دلیل مشارکت در میفپریستون یا سقط جنین دارویی که در کالیفرنیا قانونی است، مورد تبعیض قرار گیرند. این قانون شامل اقداماتی که طبق قوانین کالیفرنیا مشکلساز خواهند بود، نمیشود. اجرای این قانون تحت اختیار کمیسر و مطابق با قانون دولتی است.
Section § 10133.661
این قانون از کمیسر بیمه میخواهد که تا ۱ ژوئیه ۲۰۰۶ اقدامات خاصی را برای کمک به مصرفکنندگان در مسائل مربوط به بیمه سلامت انجام دهد. کمیسر باید شماره تلفن رایگان اداره را برای رسیدگی به شکایات اعلام کند و یک صفحه وب اختصاصی برای شکایات و استعلامات مربوط به بیمه سلامت راهاندازی کند. این صفحه وب باید شامل شماره رایگان، فهرستی از بیمهگران دارای مجوز، راهنماهای حقوق مصرفکننده و فرم شکایت برای ارائهدهندگان مراقبتهای بهداشتی باشد.
افراد میتوانند شکایات کتبی را در مورد نحوه رسیدگی به ادعاها یا بیمهنامهها، یا در مورد سوء رفتار بیمهگران ثبت کنند. اداره باید ظرف ۱۰ روز کاری شکایات را تأیید کند، ظرف ۶۰ روز تصمیمگیری کند و ظرف ۳۰ روز پس از آن تصمیم، شاکی را از تصمیم نهایی مطلع سازد. این اطلاعرسانی باید دلایل تصمیم را خلاصه کند.