این قانون بیان می‌کند که قوانین مربوط به ساخت، نگهداری و استفاده از پارک‌ها باید تضمین کند که افرادی که در این پارک‌ها زندگی می‌کنند، محافظت شده و مکان خوبی برای زندگی داشته باشند. این قوانین همچنین باید قابل انطباق باشند تا امکان استفاده از فناوری‌های جدید و طراحی‌های مقرون‌به‌صرفه را فراهم کنند که کیفیت زندگی ساکنان پارک را بهبود می‌بخشد.

این بخش با هدف تضمین سلامت، ایمنی و رفاه افرادی که در پارک‌ها زندگی می‌کنند، تدوین شده است. همچنین، امکان تغییر مقررات را به گونه‌ای که با دستورالعمل‌های تعیین‌شده مطابقت داشته باشد، فراهم می‌کند.

هرگونه مقررات جدید باید حداقل همان سطح حمایتی را ارائه دهد که مقررات قبل از سال ۱۹۷۸ ارائه می‌دادند.