این قانون از مراکز کاهش می‌خواهد که سوابق دقیقی از تمام فرآیندهای کاهش بقایای انسانی که انجام می‌دهند، نگهداری کنند. آنها باید نام متوفی، مدیر کفن و دفن، تاریخ کاهش، نحوه رسیدگی به بقایا، و زمان‌های دقیق مراحل کلیدی مانند قرار دادن و خارج کردن جسد از محفظه کاهش را ثبت کنند. این سوابق همچنین باید شامل نام نماینده مجاز، یک شماره شناسایی منحصر به فرد برای متوفی، یک کپی از مجوز دفع، و هرگونه اسناد مربوط به رعایت قوانین زیست‌محیطی باشد.

این مراکز همچنین باید سوابق مربوط به نگهداری محفظه‌های کاهش خود را نیز حفظ کنند. تمام این اطلاعات باید حداقل به مدت 10 سال نگهداری شود و توسط اداره گورستان و کفن و دفن قابل بازرسی است.

این قانون از مراکزی که بقایای انسانی را پردازش می‌کنند، که به عنوان مراکز کاهش شناخته می‌شوند، می‌خواهد که سیستمی برای شناسایی هر مجموعه از بقایا از لحظه تحویل گرفتن تا زمانی که بقایای کاهش‌یافته را به شخص دیگری تحویل می‌دهند، داشته باشند. این شامل قرار دادن یک برچسب دائمی با شماره منحصر به فرد و شماره مجوز مرکز بر روی ظرف حاوی بقایای کاهش‌یافته است. آنها همچنین باید یک رویه کتبی در مورد نحوه شناسایی بقایا داشته باشند.

اگر یک مقام دولتی درخواست مشاهده این رویه را داشته باشد و مرکز نتواند آن را ارائه دهد، ۱۵ روز کاری فرصت دارد تا از آن پیروی کند. در غیر این صورت، مجوز آنها ممکن است به حالت تعلیق درآید.

این قانون از دارندگان مجوز تأسیسات کاهش (اجساد) می‌خواهد که برای کارکنان درگیر در فرآیند کاهش اجساد، آموزش فراهم کنند. کارکنان باید نحوه شناسایی رویه‌ها، کار با تجهیزاتی مانند محفظه کاهش، و درک قوانین مربوط به جابجایی اجساد و بقایا را بیاموزند. این آموزش باید در یک طرح مکتوب که برای بازرسی در دسترس است، مستند شود.

کارکنان نمی‌توانند تجهیزات کاهش را به کار گیرند مگر اینکه نشان دهند که اصول حفظ بهداشت و ایمنی و اطمینان از عدم اختلاط نامناسب بقایا را درک می‌کنند. سوابق این آموزش باید نگهداری شود.

اگر یک تأسیسات کاهش نتواند این اسناد آموزشی را در صورت درخواست اداره گورستان و مراسم تدفین ارائه دهد، ۱۵ روز کاری فرصت دارد تا این کار را انجام دهد، در غیر این صورت مجوز آن ممکن است به حالت تعلیق درآید.