این بخش تعاریف اصطلاحات مورد استفاده در قوانین مربوط به فعالیت‌های خیریه را ارائه می‌دهد. «هدف خیریه» شامل طیف وسیعی از اهداف مفید برای جامعه، مانند آموزش و سلامت است. «صندوق موقوفه» پولی است که به سازمانی داده می‌شود و نمی‌توان آن را بلافاصله به طور کامل خرج کرد. «سند هدیه» هرگونه مستنداتی است که در انتقال یا مدیریت چنین وجوهی دخیل است. «مؤسسه» می‌تواند اشخاص غیرفردی مانند خیریه‌ها یا نهادهای دولتی باشد که وجوه را برای امور خیریه مدیریت می‌کنند. «صندوق سازمانی» به طور خاص به وجوهی اشاره دارد که برای فعالیت‌های خیریه نگهداری می‌شوند، به استثنای مواردی مانند دارایی‌های مرتبط با برنامه. «شخص» به طور گسترده تعریف شده و تقریباً شامل هر نوع نهادی می‌شود. «دارایی مرتبط با برنامه» عمدتاً برای انجام مأموریت یک خیریه نگهداری می‌شود، نه برای سرمایه‌گذاری، در حالی که «سند» هرگونه اطلاعات ذخیره شده‌ای است که بعداً قابل بازیابی است.

این قانون به نحوه مدیریت و سرمایه‌گذاری وجوه توسط مؤسسات می‌پردازد، با تمرکز بر احترام به نیت اهداکننده و اهداف خیریه مؤسسه. مدیران باید با حسن نیت و با دقت یک فرد محتاط عمل کنند. آنها فقط باید هزینه‌های معقول را متحمل شوند، اطلاعات مهم را تأیید کنند و می‌توانند وجوه را برای مدیریت تجمیع کنند. هنگام سرمایه‌گذاری، باید طیف وسیعی از عوامل مانند شرایط اقتصادی و ریسک‌ها را در نظر بگیرند و اطمینان حاصل کنند که استراتژی‌هایشان با سبد کلی سرمایه‌گذاری مطابقت دارد. تنوع‌بخشی عموماً الزامی است، مگر اینکه برای هدف صندوق بهتر باشد که از آن اجتناب شود. تصمیمات مربوط به دارایی‌ها باید به موقع و استراتژیک باشند. اگر فردی با مهارت‌های خاص وجوه را مدیریت می‌کند، باید از آن مهارت‌ها به طور مؤثر استفاده کند. این قانون وظایف موجود یک مدیر را تحت یک کد خاص دیگر کالیفرنیا تغییر نمی‌دهد.

این قانون توضیح می‌دهد که مؤسسات چگونه می‌توانند پول موجود در صندوق‌های موقوفه خود را مدیریت کنند. آنها باید این پول را عاقلانه و مطابق با خواسته‌های اهداکننده استفاده یا پس‌انداز کنند. اگر اهداکننده به نحو دیگری مشخص نکرده باشد، وجوه تا زمانی که مؤسسه تصمیم بگیرد چگونه از آنها استفاده کند، توسط نیت اهداکننده محدود می‌شوند. مؤسسه هنگام تصمیم‌گیری باید چندین عامل مانند شرایط اقتصادی، تورم، بازده سرمایه‌گذاری و منابع و سیاست‌های خود را در نظر بگیرد.

اگر هدیه‌ای به عنوان موقوفه برچسب‌گذاری شود، معمولاً به این معنی است که دائمی است مگر اینکه به طور خاص بیان شده باشد. خرج کردن بیش از 7 درصد از میانگین ارزش صندوق در طول سه سال، معمولاً غیرعاقلانه فرض می‌شود، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. با این حال، این مورد برای برخی مؤسسات آموزشی یا صندوق‌هایی که مجوزهای قانونی متفاوتی دارند، اعمال نمی‌شود.

این قانون به مؤسسات اجازه می‌دهد تا مدیریت و سرمایه‌گذاری وجوه خود را به عوامل خارجی واگذار کنند، مشروط بر اینکه از دستورالعمل‌های خاصی پیروی کنند. یک مؤسسه باید عامل را با دقت انتخاب کند، شرایط روشنی برای کارهایی که عامل می‌تواند انجام دهد تعیین کند و عملکرد عامل را به طور منظم بررسی کند. عامل باید مسئولانه عمل کند و از شرایط تعیین شده پیروی کند. اگر مؤسسه از این دستورالعمل‌ها پیروی کند، مسئول اقدامات عامل نخواهد بود، مگر اینکه یک امین (تراستی) تحت شرایط خاصی مسئول باشد. عوامل با پذیرش این مسئولیت‌ها، موافقت می‌کنند که تابع دادگاه‌های کالیفرنیا باشند. مؤسسات همچنین می‌توانند این وظایف را طبق سایر قوانین ایالتی مربوطه به کمیته‌ها، مسئولان یا کارکنان خود واگذار کنند.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه یک مؤسسه می‌تواند محدودیت‌های مربوط به کمک مالی دریافتی را تغییر دهد. اگر اهداکننده موافقت کند، مؤسسه می‌تواند محدودیت‌های مربوط به مدیریت یا استفاده از هدیه را اصلاح کند، به شرطی که همچنان برای یک هدف خیریه باشد. اگر این محدودیت‌ها غیرعملی شوند، مؤسسه می‌تواند از دادگاه برای تغییر آنها اجازه بگیرد و باید دادستان کل را مطلع کند که او فرصت اظهار نظر خواهد داشت. اگر اهداف غیرقانونی یا غیرعملی شوند، دادگاه می‌تواند تغییراتی را مجاز بداند تا اطمینان حاصل شود که هدیه همچنان هدف خیریه خود را برآورده می‌کند.

علاوه بر این، اگر ارزش کمک مالی کمتر از 100,000 دلار باشد، بیش از 20 سال از آن گذشته باشد، و هدف اصلی دیگر قابل اجرا نباشد، مؤسسه می‌تواند پس از اطلاع‌رسانی به دادستان کل و اهداکننده، محدودیت‌ها را اصلاح کند، به شرطی که نیت خیریه اصلی اهداکننده رعایت شود.

این بخش از قانون می‌گوید که هنگام ارزیابی رعایت شدن قوانین، باید به وضعیت آن زمان که تصمیم یا اقدام صورت گرفت نگاه کنید، نه با نگاه به گذشته پس از آشکار شدن وقایع.

این بخش از قانون بیان می‌کند که در مورد تمام وجوه سازمانی که یا از قبل وجود داشته‌اند یا پس از ۱ ژانویه ۲۰۰۹ ایجاد شده‌اند، اعمال می‌شود. برای وجوهی که قبل از این تاریخ وجود داشته‌اند، این قوانین فقط در مورد تصمیمات یا اقداماتی اعمال می‌شوند که در یا پس از ۱ ژانویه ۲۰۰۹ گرفته شده‌اند.

این بخش از قانون نحوه اعمال قوانین فدرال امضای الکترونیکی توسط ایالت را تنظیم می‌کند. این بخش تغییراتی در برخی قسمت‌ها ایجاد می‌کند، اما بخش‌های دیگر، مانند بخش 101، را بدون تغییر باقی می‌گذارد. نکته مهم این است که اجازه نمی‌دهد اطلاعیه‌های مهم خاصی به صورت الکترونیکی تحویل داده شوند.