این قانون توضیح می‌دهد که چگونه یک تراست قابل فسخ مدیریت می‌شود و چه کسی حقوقی دارد زمانی که شخصی که تراست را ایجاد کرده (واقف) ممکن است صلاحیت‌دار یا قادر به مدیریت آن نباشد. تا زمانی که شخصی که می‌تواند تراست را فسخ کند صلاحیت‌دار باشد، او حقوق یک ذینفع را دارد و امین وظایفی نسبت به او دارد. اگر آن شخص فاقد صلاحیت شود، امین باید ظرف 60 روز به ذینفعان مربوطه اطلاع دهد و یک نسخه از تراست را ارائه کند. وظایف امین سپس به آن ذینفعانی منتقل می‌شود که در صورت فوت واقف، ارث می‌بردند. اگر منافع یک ذینفع به شرطی بستگی دارد که هنوز محقق نشده است، آنها به عنوان ذینفع محسوب نمی‌شوند مگر اینکه احتمال داشته باشد که شرط تا زمان فوت واقف محقق شود. عدم صلاحیت می‌تواند بر اساس دستورالعمل‌های تراست یا حکم دادگاه تعیین شود.

این بخش توضیح می‌دهد که وقتی یک تراست هنوز قابل فسخ است و شخصی که می‌تواند آن را فسخ کند از نظر ذهنی توانا است، آن شخص، و نه ذینفع، اختیار تأیید یا رد اقدامات خاص مربوط به تراست را دارد. با این حال، اگر قانون ایجاب کند که هم شخصی که تراست را ایجاد کرده و هم همه ذینفعان موافقت کنند، این قاعده اعمال نمی‌شود.

این قانون توضیح می‌دهد که چگونه باید به ذینفعان یا اشخاص ذینفع در امور مربوط به تراست به درستی اطلاع‌رسانی کرد. اگر سهم یک شخص در تراست به رویدادهای آتی وابسته باشد، اطلاع‌رسانی باید طوری انجام شود که گویی آن رویدادها قبل از شروع دادرسی رخ داده‌اند. همچنین تضمین می‌کند که اگر تضاد منافعی وجود داشته باشد، همه طرف‌های مربوطه مطلع شوند، حتی اگر در ابتدا نیازی به دریافت اطلاع‌رسانی نداشته باشند. علاوه بر این، این قانون هیچ یک از الزامات خاص برای اطلاع‌رسانی‌های ویژه که ممکن است درخواست شود یا از نظر قانونی لازم باشد، مانند مواردی که نیاز به قیم موقت دارند، را تغییر نمی‌دهد.

این قانون بیان می‌کند که دادستان کل، طبق بخش‌های (15800) تا (15802)، باید همان قوانین و محدودیت‌هایی را رعایت کند که سایر ذینفعان در مورد تراست‌های قابل ابطال ملزم به رعایت آن هستند.